நிஜமா சொல்லப்போனா, ஒரு வருடத்தை முழுக்க முழுக்க மறக்கத்தான் நினைக்கிறேன். ஆனா, அந்த கடினமான வருடம் எனக்கு கற்றுத்தந்த வாழ்க்கை பாடங்கள் இப்போதுதான் புரியிறது. அது ஒரு வகையான தனிப்பட்ட வளர்ச்சியின் கருவூலமாக மாறியிருக்கு. அந்த சவால்களை சமாளித்தல் பயணத்திலிருந்து நான் கற்றுக்கொண்ட கடினமான ஒரு வருடத்தின் பாடங்கள் தான் இன்று என் வலிமை. அது உளவலிமையை வளர்க்க ஒரு வாய்ப்பா இருந்தது. ஒரே நாளில் எல்லாம் மாறிடுச்சு, இல்லையா?
எல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையோடு தான் ஆரம்பித்தேன். ஆனால், வேலை போனது முதல், உறவுகளில் ஏற்பட்ட பிரச்சனைகள் வரை, எல்லாமே ஒரே சமயத்தில் வந்து விழுந்தது. ஒரு கண்ணீர் விட்டு, “இனிமேல் எப்படி முன்னேறுவது?” என்று தான் தோன்றியது. உண்மையில், நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத விஷயங்கள் நடக்கும். ஆனால், நாம் எப்படி எதிர்கொள்கிறோம் என்பதில் தான் வித்தியாசம் இருக்கிறது.
ஒரு ஆராய்ச்சி கூறுவது என்னவென்றால், கடினமான சூழ்நிலைகளை சந்திக்கும் 85% பேரும், அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடங்களால் தான் வலுவடைகிறார்கள். நாமும் அப்படித்தான். நம் உள் சக்தியை கண்டுபிடிப்பதற்க்கு இது ஒரு வாய்ப்பு.
என் உள் கோட்டையை கட்டியெழுப்புதல்
முதல் பெரிய பாடம், உளவலிமை என்பது பிறக்கும் போது வருவது இல்லை என்பதுதான். அது ஒரு தசை போன்றது. அதை தினமும் பயிற்சி செய்து வலுப்படுத்த வேண்டும். நான் என் மனதை பலப்படுத்த சில சிறிய விஷயங்களை செய்தேன்.
- நன்றி கூறுதல்: ஒவ்வொரு நாளும், சிறிய விஷயங்களுக்காகவேனும் நன்றி சொல்வேன். இன்று காலை சூரியன் உதித்ததற்காக கூட. இது என் கவனத்தை நல்ல விஷயங்களுக்கு திருப்ப உதவியது.
- எல்லையை வரையறுத்தல்: “இல்லை” என்று சொல்ல கற்றுக்கொண்டேன். மற்றவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்ற நான் என் மன அமைதியை தியாகம் செய்ய மாட்டேன்.
- சுய பேச்சு: நாம் நம்மையே என்ன சொல்கிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியம். “நான் இதை சமாளிக்க முடியும்” என்று திரும்ப திரும்ப சொல்வேன். இது ஒரு மந்திரம் போல இருந்தது.
ஒரு நாள், எல்லாம் தவறாக போகிறது போல் இருந்தது. அப்போது, ஒரு நண்பர் சொன்னார், “நீ எத்தனை முறை விழுந்தாய் என்பது முக்கியமில்லை. எத்தனை முறை எழுந்தாய் என்பதுதான் முக்கியம்”. அந்த வார்த்தைகள் என் ஆற்றல்யை திரும்ப பெற உதவியது.
சவால்கள் ஒரு மாற்று கோணத்தில்
இரண்டாவது பெரிய பாடம், சவால்களை சமாளித்தல் என்பது அவற்றை ஒரு வாய்ப்பாக பார்க்கும் போதுதான் எளிதாகிறது. ஒவ்வொரு தோல்வியும், ஒரு புதிய தொடக்கத்திற்கான திசைகாட்டி என்று நினைக்க ஆரம்பித்தேன்.
நான் எப்படி என் பார்வையை மாற்றினேன்:
- கற்றல் கண்ணோட்டம்: “நான் இதில் தோற்றுவிட்டேன்” என்று நினைப்பதற்கு பதிலாக, “இன்று நான் என்ன கற்றுக்கொண்டேன்?” என்று கேட்க ஆரம்பித்தேன்.
- சிறிய வெற்றிகள்: ஒரு பெரிய இலக்கை அடைய முடியாவிட்டாலும், அன்று நான் செய்த சிறிய நேர்மறை மாற்றங்களை குறித்து வைத்தேன். எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு சுய கவனிப்பு ரூட்டினை தொடர்ந்து செய்தது கூட ஒரு வெற்றி.
- உதவி கேட்பது: நாம் தனியாக சண்டை இட வேண்டும் என்பது இல்லை. ஒரு நல்ல உரையைக் கேட்பது, அல்லது ஒரு நண்பருடன் பேசுவது, பாரத்தை பாதியாக குறைக்கும்.
நான் ஒரு புத்தகத்தில் படித்தேன், மனித மனம் எதிர்மறை விஷயங்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள 70% அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறது. இந்த புள்ளிவிவரம் என்னை திடுக்கிட வைத்தது. நான் வேண்டுமென்றே நேர்மறையாக இருக்க முடிவு செய்தேன். அது ஒரு பயிற்சி தான்.