জীৱনটো কেতিয়াবা এটা ওখ পৰ্বতৰ দৰেই লাগে নহয়নে? ওপৰলৈ চালে ভয় লাগে। মই এদিন তেনেকুৱাই আছিলো। মোৰ যাত্ৰাটো আৰম্ভ হৈছিল অসুবিধাৰে। কিন্তু অধ্যৱসায় আৰু মনোবলৰ বলতেই মই সফলতা পালো। এইটোৱেই মোৰ সফলতাৰ গল্প। অধ্যৱসায়ৰ শক্তি আৰু মোৰ যাত্ৰাৰ কথাহে ই। ব্যক্তিগত বিকাশৰ বাবে ইয়াকেই প্ৰধান হাতিয়াৰ হিচাপে ল’ব লাগে।
কথাটো ক’বলৈ গ’লে, মই আগতে বহুত অনিশ্চিত আছিলো। ক’লৈ যাম, কি কৰিম একো ঠিক নাছিল। পৰিস্থিতিবোৰো বেছি সহায়ক নাছিল। কিন্তু মই হাৰ মানিবলৈ ওলোৱা নাছিলো। মোৰ এটা সপোন আছিল। সেই সপোনটোৱে মোক আগবাঢ়ি যোৱাৰ শক্তি দিছিল।
মই বুজি পালো যে লক্ষ্য স্থিৰ কৰা আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ। যদি ঠিক কৰি নলওৱা যায়, তেন্তে আগবাঢ়িবই নোৱাৰি। মই মোৰ লক্ষ্যবোৰ এটা ডায়েৰীত লিখি থ’লো। ইয়াৰ পিছত প্লেন কৰাটো বহুত সহজ হ’ল।
প্ৰথম প্ৰত্যাহ্বান: ভয় আৰু সংশয়
প্ৰথমবাৰৰ বাবে যেতিয়া মই মোৰ লক্ষ্যৰ বাবে আগবাঢ়িলো, ভয়েই পাই গ’ল। মনত হ’ল, “মইনো পাৰিমনে?” বহুতৰে মতে, ব্যৰ্থতাৰ ভয়েই হৈছে সফলতাৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ শত্রু। এটা গৱেষণাত দেখা গৈছে যে ৮০% লোকেই এই ভয়তে সপোন পূৰাবলৈ চেষ্টাই নকৰে।
মইও তেনেকুৱাই আছিলো। কিন্তু মই এটা কথা মনত ৰাখিলো। ব্যৰ্থতা হ’বই, সেয়া প্ৰক্ৰিয়াৰ এটা অংশ। প্ৰত্যেকটা ভুলৰ পৰা শিকিব লাগে। মই মোৰ ভয়বোৰক স্বীকাৰ কৰিলো। তাৰ পিছত সিহতক অতিক্ৰম কৰিবলৈ ল’লো।
মই কেনেকৈ আগবাঢ়িলো: মোৰ ৩টা সৰল কৌশল
অধ্যৱসায় কৰিবলৈ কঠিন হ’ব পাৰে। বিশেষকৈ যেতিয়া ফলাফল লেহেমীয়া। মই তিনিটা সৰল কৌশল ব্যৱহাৰ কৰিছিলো। এইবোৰে মোক কেন্দ্ৰত থাকিবলৈ সহায় কৰিছিল।
- সৰু সৰু জয় উদ্যাপন: মই ডাঙৰ লক্ষ্যক সৰু সৰু টুকুৰাত ভাগ কৰিলো। প্ৰত্যেকটো সৰু লক্ষ্যত উপনীত হ’লে, মই নিজকে পুৰস্কৃত কৰিলো। এনেকৈ কৰিলে চেষ্টাৰ ফল ওচৰতকৈ লাগিছিল।
- এটা সহায়ক গোট সৃষ্টি কৰা: মই মোৰ দৰে চিন্তা কৰা লোকৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিলো। সিহঁতে মোক অনুপ্ৰেৰণা দিছিল যেতিয়া মই হাৰ মানিবলৈ ওলাইছিলো।
- নিজৰ অগ্ৰগতি ট্ৰেক কৰা: মই এটা জাৰ্নেল ৰাখিলো। তাত মই মোৰ দিনেকীয়া অগ্ৰগতি আৰু অনুভূতিবোৰ লিখি থলো। ইয়াই মোক দিহা দিছিল যে মই কিমান দূৰ আহিলো।
এই কৌশলবোৰে মোক এটা দিশ দিলে। মই আগবাঢ়ি থাকিব পাৰিলো।
যেতিয়া সবেয়ো ওলট-পালট হৈ গ’ল
এটা সময় আছিল যেতিয়া মই ভাবিছিলো যে সবেয়ো শেষ। মোৰ পৰিকল্পনা মতে একো নহ’ল। মই হতাশ হৈ পৰিলো। কিন্তু তেতিয়াই মই এটা কথা মনত পেলালো। জীৱনখন ৰাস্তাৰ যাত্ৰাতকৈ বেছি একে নহয়। কেতিয়াবা বাধা আহিবই।
মই নতুনকৈ আৰম্ভ কৰিলো। আগৰ ভুলবোৰৰ পৰা শিকিলো। মই মোৰ পদ্ধতি সলনি কৰিলো। এই সলনি কৰাটোৱেই আছিল গুৰুত্বপূৰ্ণ। ইয়াকে কৰিয়েই মই শেষলৈকে আগবাঢ়িলো।
শেষৰ কথা: অধ্যৱসায়েই হ’ল চাবি-কাঠি
মোৰ যাত্ৰাটো সহজ নাছিল। কিন্তু ইয়াৰ পৰা মই যি শিকিলো, সেয়া অসামান্য। অধ্যৱসায় আৰু মনোবল নহ’লে মই কেতিয়াও মোৰ সপোনলৈ উপনীত হ’ব নোৱাৰিলোহেঁতেন। আপোনাৰো এটা সপোন আছে নিশ্চয়। সেই সপোনক বাস্তৱলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিবলৈ কেৱল অধ্যৱসায়ৰ শক্তিৰ ওপৰত ভৰষা