জীৱনটো কেতিয়াবা এনেকুৱা লাগেনে? যেন অকস্মাতে এন্ধাৰে আগুৰি ধৰে। মই তেনেকুৱাই অনুভৱ কৰিছিলো। সেইটো আছিল এটা কঠিন সময়। মোৰ মনোবল ভাঙি পৰাৰ উপক্ৰম হৈছিল। কিন্তু এই অভিজ্ঞতাই মোক কিছুমান গভীৰ জীৱনৰ শিক্ষা দি গ’ল। মই বুজিলো যে, ব্যক্তিগত উন্নয়নৰ বাবে এনে পৰিস্থিতিয়েই আটাইতকৈ ডাঙৰ পাঠশালা। সঁচাকৈয়ে, এটা কঠিন বছৰে মোক যি শিকালে সেয়া আজীৱন সাঁচি ৰাখিবলগীয়া। সহনশীলতা আৰু আত্ম-চিন্তাৰে মই নতুনকৈ নিজকে গঢ়ি তুলিবলৈ শিকিলো।
প্ৰথম পাঠ: সহনশীলতাৰ শক্তি
মই সদায় ভাবিছিলো যে শক্তিশালী হ’ল সমস্যাক আঁতৰোৱা। কিন্তু সেই বছৰটোৱে মোক শিকালে যে শক্তিশালী হ’ল সমস্যাৰ মাজতো থিয় দি থাকিব পৰা। সহনশীলতাই মোক শিকালে যে নদীখন বগাওঁতে শিলবোৰৰ সৈতে যুঁজ দিয়া নহয়, সিহঁতক বাগৰি যোৱাটোহে।
এক সমীক্ষাত পোৱা গৈছে যে যিসকল লোকে জীৱনত কঠিন পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হৈছে, তেওঁলোকৰ ৭৩%ই স্বীকাৰ কৰে যে ইয়ে তেওঁলোকক অধিক স্থিৰ-মনা কৰি তুলিছে। মই নিজেই অনুভৱ কৰিছিলো। প্ৰথমে মই হাৰ মানিবলৈ ওলাইছিলো। কিন্তু মই ৰ’লো। মই সহি গ’লো। আৰু এদিন পাহাৰৰ শিখৰত থিয় হোৱাৰ দৰে অনুভৱ হ’ল।
মই সহনশীলতা কেনেকৈ অনুশীলন কৰিলো
- সৰু সৰু লক্ষ্য বনাওঁ: এদিনটোৰ বাবে এটা সৰু লক্ষ্য লওঁ। সেয়া হ’ব পাৰে কিতাপৰ এটা অধ্যায় পঢ়া বা ১৫ মিনিট ধ্যান কৰা।
- নিজলৈ কঠোৰ নহ’বলৈ শিকিলো: আগতে ভাবিছিলো নিজক জোৰ কৰিলেহে কাম হ’ব। এতিয়া বুজিছো যে কেতিয়াবা জোৰ কৰাটোৱেই আটাইতকৈ ডাঙৰ ভুল।
- এটা কৰ্ম-বিৰতিৰ তালিকা বনালো: মানসিক চাপ বেছি হ’লেই মই গান শুনো, বা ফ্ৰিজত থকা বৰফখিনিলৈ চাওঁ। এই সৰু কামবোৰে মোক বৰ্তমান মুহূৰ্তত আনি থয়।
দ্বিতীয় পাঠ: আত্ম-চিন্তাৰ গুৰুত্ব
আগতে মই নিজকে চিনি পোৱা বুলি ভাবিছিলো। কিন্তু সেই বছৰটোৱে মোক মোৰ চিনাকীটোকে বদলাই দিলে। আত্ম-চিন্তা কৰিবলৈ মই সময় উলিয়াবলৈ শিকিলো। নিজৰ ভাবনা, অনুভূতি আৰু ক্ৰিয়াৰ প্ৰতি সচেতন হ’বলৈ ধৰিলো।
মই এটা ডায়েৰী ৰাখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলো। তাত দিনটোৰ ভাবনাবোৰ লিখিবলৈ ধৰিলো। ইয়াক এটা মানসিক ডিটক্স বুলি ভাবিব পাৰি। 🔥 এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাঃ যিসকল লোকে নিয়মীয়াকৈ আত্ম-চিন্তা কৰে, তেওঁলোকৰ উদ্বেগৰ মাত্ৰা ৩০% কম বুলি গৱেষণাই প্ৰমাণ কৰিছে।
এই প্ৰক্ৰিয়াটোৱে মোক কেইটামান কথাত সহায় কৰিলে:
- মোৰ শক্তি আৰু দুর্বলতা চিনাক্ত কৰাত: মই বুজিলো যে মই য’ত দুর্বল, তাতকৈ মোৰ শক্তিবোৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াটো বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ।
- নেতিবাচক চিন্তা চিনাক্ত কৰাত: কেতিয়া মই “মই এইটো কৰিব নোৱাৰো” বুলি ভাবো, তাক লক্ষ্য কৰিবলৈ শিকিলো। আৰু ইয়াক “মই ইয়াক এতিয়ালৈকে কৰা নাই”লৈ সলনি কৰিলো।
তৃতীয় পাঠ: অভিজ্ঞতাই দিয়া মূল্য
জীৱনৰ অভিজ্ঞতাবোৰ ধন-সম্পত্তিতকৈয়ো বেছি মূল্যৱান। সেই বছৰটোৰ প্ৰতিটো উত্থান-পতন, প্ৰতিটো চকুলোৱে মোক এজন ব্যক্তি হিচাপে গঢ়ি তুলিলে। ইয়াক এটা ভাঙি-গঢ়ি তোলা প্ৰক্ৰিয়া বুলি ভাবিব পাৰি। পুৰণি মূৰ্তিটো ভাঙি চূৰ্ণ-বিচূৰ্ণ হ’ল, তাৰ পৰাই এটা নতুন, অধিক শক্তিশালী ৰূপৰ আৱিৰ্ভাব হ’ল।
মোৰ এজন বন্ধুৱে কৈছিল, “জীৱনত আমি যি মনোবল দেখুৱাওঁ, সেয়াই আমাক সংজ্ঞায়িত কৰে।” সঁচাকৈয়ে, সমস্যাবোৰ আমাক নষ্ট নকৰে, আমাক গঢ় দিয়ে। মই এতিয়া প্ৰতিটো কঠিন সময়ক এটা সুযোগ হিচাপে চাবলৈ শিকিছো। সুযোগ মোৰ