জীৱনটো কেতিয়াবা একেবাৰে ৰঙচঙীয়া। কেতিয়াবা বা ক’লা-বগা। কিন্তু মোৰ বাবে, কলা হৈছে এনে এক শক্তি যিয়ে এই ৰংবোৰক অৰ্থ দিছে। মোৰ সমগ্ৰ অভিযাত্ৰাটোৱেই সজীৱ কৰি ৰাখিছে সৃষ্টিশীলতাই। কথাটো ভাবিলে আচৰিত লাগে নহয়নে? মোৰ জীৱনৰ সঙ্গী হৈ থকা এই কলাৰ অভিযাত্ৰাটোৱেই মোক মোৰ আত্মপৰিচয়টো বুজিবলৈ শিকালে।
সৰুতে মই আছিলো বহুত লাজকুৰীয়া। কথাপাতি কম কৈছিলো। কিন্তু হাতেৰে কলমটো ধৰিলেই, মোৰ মূক ভাষাবোৰে ৰং আৰু ৰেখাৰ ৰূপ লৈ ওলাই আহিছিল। ছবি আঁকি, কবিতা লিখি, গান গাই মই মোৰ ভিতৰৰ কথাবোৰ অভিব্যক্তি কৰিবলৈ শিকিলো। কলাই মোক এটা মাত দিলে। আৰু মই সেই মাত শুনিলো।
এটা গৱেষণাত পোৱা গৈছে যে, ৭৫% লোকে কয় যে সৃষ্টিশীল কামবোৰে তেওঁলোকক জীৱনৰ চাপৰ সৈতে যুঁজ দিয়াত সহায় কৰে। মোৰ বাবেও একেই হৈছিল। স্কুল-কলেজৰ জটিল সময়বোৰত, এখন কাগজ আৰু এডাল পেঞ্চিলেই আছিল মোৰ শক্তিশালী মিতিৰ।
কলাই কেনেকৈ মোক মোক চিনাকি দিলে
মই যেতিয়া ডাঙৰ হ’বলৈ ধৰিলো, মোৰ ছবিবোৰো সলনি হ’বলৈ ধৰিলে। সৰুতে কেৱল ৰ’দ, বৰষুণ আৰু পাহাৰ আঁকিছিলো। পাছলৈ মোৰ ছবিবোৰত আবেগৰ ছাঁ বৰণাই ল’বলৈ ধৰিলে। মই বুজি পাইছিলোঁ যে, মোৰ আত্মপৰিচয়টো মোৰ কলাৰ মাজেদিয়েহে ওলাই আহিছে।
এদিনাখন মই এটা অতি গভীৰ ৰং কৰি আছিলো। ৰংবোৰ আছিল গাঢ় নীলা আৰু কোচখোৱা ৰঙা। মোৰ মনটোৱে সেইদিনা যি অনুভৱ কৰিছিল, ছবিখনেও ঠিক তাকেই কৈছিল। সেইদিনা মই বুজিলোঁ যে, কলা হ’ল মোৰ আত্মাৰ ভাষা। ই মোক ক’ব নোৱাৰা কথাবোৰ ক’বলৈ শিকালে।
আধ্যাত্মিকতা আৰু মেডিটেচনৰ দৰে কলা
আপুনি কেতিয়াবা ভাবিছে নেকি, ছবি আঁকোতে বা গান গাওঁতে সময়ৰ হিচাপ নাথাকে কিয়? কাৰণ, সেই মুহূৰ্তত আপুনি সম্পূৰ্ণৰূপে বৰ্তমান সময়ত বাস কৰি থাকে। এইটোৱেই হ’ল আধ্যাত্মিকতা। কলা কৰাটো মোৰ বাবে মেডিটেচনৰ দৰেই।
মই দেখিছোঁ, যেতিয়া মই মোৰ সম্পূৰ্ণ মনোযোগ এটা ছবি বা এটা সুৰৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত কৰোঁ, তেতিয়া মোৰ চিন্তাবোৰ নাইকিয়া হৈ যায়। মাথোঁ থাকে সৃষ্টিৰ আনন্দ। এই অভিজ্ঞতাটোৱেই মোৰ জীৱনৰ সঙ্গী হৈ পৰিল। ইয়াক এৰি থৈ মই এতিয়া জীয়াই থাকিবই নোৱাৰোঁ।
কলাক জীৱনৰ সঙ্গী কৰি লোৱাৰ সহজ উপায়
ভাবিব নালাগে যে আপুনি মহান শিল্পী হ’ব লাগিব। নহয়! কলা হ’ল অনুভৱ কৰাৰ এক পদ্ধতি। ইয়াক আৰম্ভ কৰিবলৈ এইকেইটা সহজ কথাত মন দিব পাৰে:
- দিনটোৰ ১০ মিনিট: কাগজ-পেঞ্চিল লওক। যি মনত যায়, আঁকি যাওক। judgement-free!
- সংগীতৰ শক্তি: আপোনাৰ মূড অনুসৰি এটা playlist বনাওক। গুণগুণাই গাওক, নাচক।
- ফটোগ্ৰাফী: মোবাইলটোৰ কেমেৰাটোকে আপোনাৰ চকু কৰি লওক। সাধাৰণ বস্তুবোৰৰ ছবি তুলক।
মই এটা কথা দিয়াদি ক’ম। যেতিয়া আপুনি সৃষ্টিশীলতাক ভয় নাখায়, তেতিয়া আপুনি আচলতে আপোনাকেই ভয় নোখোৱা হ’ব। ইয়েই হ’ল আটাইতকৈ ডাঙৰ লাভ।
শেষৰ কথা, কিন্তু অন্ত নহয়…
গতিকে, মোৰ কলাৰ অভিযাত্ৰাটো এতিয়াও অব্যাহত আছে। ই মোৰ সঁচা জীৱ