আপুনি জানেনে, আমাৰ মাজৰ বহুতে এনে এটা অভ্যাস কৰে যিটো কেৱল হৃদৰোগৰ আশংকা বৃদ্ধি কৰাই নহয়, বৰং ই নীৰৱভাৱে হাৰ্ট এটাকৰ দিশে লৈ যায়। এইটো টান কথা, কিন্তু সঁচা। আমি কাম কৰি থাকোঁ, জীৱনটো চলাই থাকোঁ, কিন্তু ভিতৰি ভিতৰি আমি নিজকে মাৰি আছো। দৈনন্দিন অভ্যাসবোৰৰ মাজত সোমাই থকা এই ভয়ংকৰ কাৰকটো চিনাক্ত কৰিবলৈ শিকক, নহ’লে পাছলৈ খেদ হ’ব। হৃদৰোগৰ কাৰণ কি জানি লওক — আপুনিও কৰি আছে নেকি?
কওকচোন, আপোনাৰ দিনটো কেনেকৈ যায়? সাৰ পাই মোবাইল চালে? নে পোনেই অফিচৰ কামত লাগিলে? এইবোৰ সাধাৰণ কথা যেন লাগে, কিন্তু ইহঁতেই যে এটা নীৰৱ অভ্যাস হৈ পৰে, সেইবিষয়ে আমি গমেই নাপাওঁ। মানুহে ভাবে, হৃদৰোগ মানে বয়স হ’লেহে হয়, বা জিনিয়েটিক কাৰণত হয়। কিন্তু নহয়। এটা সাধাৰণ, মামুলী অভ্যাসে আপোনাৰ জীৱন শেষ কৰি দিব পাৰে। আজি আমি সেই বিষয়েই আলোচনা কৰিম।
মই এজন বন্ধুৰ কথা কওঁ — নাম ৰাজু। বয়স ৩২ বছৰ। মাজে মাজে চিগাৰেট নাখায়, মদ খোৱাৰ অভ্যাস নাই। তথাপি হঠাতে এদিন হাৰ্ট এটাক হ’ল। ডাক্তৰে ক’লে, “দীৰ্ঘদিন ধৰি বহি থকা আৰু মানসিক চাপেই আপোনাৰ শত্ৰু।” আপুনি হয়তো ভাবিব, “মইতো বহি থাকোঁ, কিন্তু মোৰতো হৃদৰোগ হোৱা নাই।” সেয়ে সময় বাকী থাকোঁতে সাৱধান হওক। স্বাস্থ্য টিপছ বুলি আমি কামত নল’লে, পাছলৈ পস্তাব লাগিব।
সেই নীৰৱ অভ্যাসটো কি?
ঠিক আছে, এতিয়া কওকচোন — আপুনি কিমান সময় একে ঠাইত বহি থাকে? অফিচত চেয়াৰত, বা ঘৰত ছ’ফাত। অধিকাংশ মানুহে দিনটোত ৮-১০ ঘণ্টা বহি থাকে। কিন্তু ইয়াতকৈও ডাঙৰ কথা হ’ল, আমি বহি থকাৰ সময়ত আমাৰ শৰীৰৰ কি হয়। দৈনন্দিন অভ্যাস হিচাপে আমি তাগি দিওঁ যে “আৰামত আছো।” কিন্তু প্ৰকৃততে, শৰীৰৰ ৰক্ত সঞ্চালন মন্থৰ হয়, চৰ্বি জমা হয়, আৰু হৃদপিণ্ডৰ ওপৰত চাপ পৰে। এয়া হ’ল সেই নীৰৱ অভ্যাস যিটো আমি কেতিয়াও গুৰুত্ব নিদিওঁ।
আপুনি জানেনে? বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ মতে, প্ৰতি বছৰে প্ৰায় ১ কোটি ৭৯ লাখ মানুহৰ মৃত্যু হৃদৰোগৰ বাবে হয়। তাৰে বহুখিনি কাৰণ জীৱনশৈলীৰ ভুল অভ্যাস। মই মোৰ নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা কওঁ — মোৰ পিতৃয়ে বছৰ বছৰ চাকৰি কৰাৰ সময়ত কেতিয়াও ব্যায়াম কৰা নাছিল। ৫০ বছৰ বয়সত হাৰ্ট এটাক হ’ল। সেইটো ট্ৰেজেডী আছিল। তেতিয়াই মই বুজি পাইছিলো, হৃদৰোগক আওকাণ কৰাৰ ধন নাই।
কিয় ইমান ক্ষতিকাৰক? (বিজ্ঞানৰ দৃষ্টিকোণ)
আমাৰ শৰীৰত কি হয়?
- দীৰ্ঘদিন বহি থাকিলে পেশীবোৰ নিস্ক্ৰিয় হৈ পৰে।
- ৰক্তত চেনি আৰু ফেটৰ মাত্ৰা বাঢ়ে।
- হৃদপিণ্ডে বেছি কষ্ট কৰিব লগা হয়।
মই এটা উদাহৰণ দিওঁ — এটা ডিপাৰ্টমেন্টেল ষ্ট’ৰত কাম কৰা এগৰাকী মহিলাৰ কথা। তেওঁ দিনটোৰ ৯০% সময় থিয় হৈ থাকে, কিন্তু ব্ৰেক টাইমত বহি থাকে। তেওঁৰ হৃদৰোগ হ’ল। ডাক্তৰে ক’লে, “বহি থকাৰ সময়ছোৱাই আপোনাৰ বাবে বিপদজনক আছিল।” ভাবি চাওক! সেয়া আছিল হৃদৰোগৰ কাৰণ, আন কোনো বাহ্যিক কাৰণ নাছিল।
আৰু এটা কথা — মানসিক চাপ। যেতিয়া আমি বহি থাকোঁ, তেতিয়া মগজুটো “অলস” হৈ পৰে। কিন্তু বাস্তৱত, মানসিক চাপ বাঢ়ি থাকে। কাৰণ আমি কাম কৰি থকা অৱস্থাত চিন্তা কৰি থাকোঁ। এই দুয়োটাই মিলি হাৰ্ট এটাকৰ পথ সুগম কৰে। সচেতনতাৰ অভাৱেই ইয়াৰ মূল কাৰণ।
কেনেকৈ এই অভ্যাস ভাঙিব?
এতিয়া আহক, এই নীৰৱ অভ্যাসটো কেনেকৈ দূৰ কৰিব পাৰি। মই মোৰ ৰুটিনত কিছুমান পৰিৱৰ্তন আন