আপুনি জানেনে, আমাৰ শৰীৰৰ ভিতৰত ৰক্তনলীসমূহৰ জালখন ইমানেই ঘন যে, সেইবোৰৰ ভিতৰত কোনো এখন ঠাইত সমস্যা হ’লে আমি টেরেই নাপাওঁ? হঠাৎ এদিন ৯০ বছৰীয়া এগৰাকী বুঢ়ী মা তাইৰ নিজৰ ভৰিৰ বিষৰ অভিযোগ লৈ চিকিৎসালয়লৈ আহিল। চিকিৎসকে কেৱল এটা সহজ স্কেন কৰিবলৈ ক’লে। আচৰিতভাৱে, সেই ভাস্কুলাৰ স্কেনটোৱে ইমানেই সঠিক তথ্য দিলে যে, দিনৰ ভিতৰতে তাইক ঘৰলৈ পঠিওৱা হ’ল — কোনো অস্ত্ৰোপচাৰ নকৰাকৈয়ে। এইটোৱেই হৈছে ডিজিটেল ছাবট্রেকশ্যন এঞ্জিঅ’গ্ৰাফীৰ সঁচা শক্তি, যিটোৱে ৯০ বছৰৰ বুঢ়ীলৈকে ঘৰলৈ যোৱাৰ বাট মুকলি কৰি দিলে।
আপুনি ভাবিব পাৰে — ইমান সোনকালে? ইমান সহজে? হয়, বন্ধু! আধুনিক চিকিৎসা বিজ্ঞানে এতিয়া সেই পৰ্যায়ত উপনীত হৈছে যে, ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ বাবে ডাঙৰ ডাঙৰ জটিল পদ্ধতিৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল এটা ক্ষণিকৰ স্কেনেই যথেষ্ট। সেয়ে আজিৰ লেখাটোত আমি আলোচনা কৰিম কেনেকৈ এটা সহজ স্কেনয়ে জীৱন সলনি কৰি দিব পাৰে, আৰু DSA চিকিৎসা পদ্ধতিটোৱেই কিয় আজিৰ সময়ৰ সবাতোকৈ বিশ্বস্ত পৰীক্ষা হৈ পৰিছে।
মনত পেলাওক, যেতিয়া আপোনাৰ ঘৰৰ বয়সস্থ লোকসকলৰ ভৰি ফুলে, বিষ হয়, নাইবা খোজ কাঢ়িবলৈ টান পায় — তেতিয়া সাধাৰণতে আমি কি কৰোঁ? তেল মালিচ, গৰম পানীৰ চেক, নাইবা হ’মিঅ’পেথীৰ ওচৰলৈ দৌৰোঁ। কিন্তু আচল সমস্যাটো যদি ৰক্তনলীত ব্লক হয়, তেন্তে সেইবোৰে একো উপকাৰ নকৰে। তেতিয়া প্ৰয়োজন হয় সঠিক ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ, যাৰ বাবে ভাস্কুলাৰ ৰোগ নিৰ্ণয় অতি জৰুৰী। এই ক্ষেত্ৰতে DSA-য়ে যেন এখন মেডিকেল ডিটেক্টিভ ষ্ট’ৰীৰ দৰে কাম কৰে।
এই পৰীক্ষাটোৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ দিশটো হ’ল ই অতি কম সময়ত সম্পূৰ্ণ হয়। মাত্ৰ ২০-৩০ মিনিটতে ছবিসমূহ স্পষ্ট হয়, আৰু ৰোগীয়ে সেইদিনাই ঘৰলৈ যাব পাৰে। বেছিভাগ ক্ষেত্ৰতে ৪৮ ঘণ্টাৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ আৰোগ্য লাভ হয়। যিটো পুৰণি পদ্ধতিৰ ক্ষেত্ৰত সম্ভৱ নাছিল। পুৰণি এঞ্জিঅ’গ্ৰাফীত ৰোগীক কমেও ২৪ ঘণ্টা শয্যাত থাকিব লগা হৈছিল। এতিয়া সেই ভয় কমিছে, কাৰণ এঞ্জিঅ’গ্ৰাফী সত্য এইটোৱেই যে, ডিজিটেল পদ্ধতিত যিমান কম বিকিৰণ, সিমানেই কম ক্ষতি।
এতিয়া আহক, বুজি লওঁ ইমান আচৰিত কথাটো কি? সাধাৰণ কথাতে ক’বলৈ গ’লে, ডিজিটেল ছাবট্রেকশ্যন এঞ্জিঅ’গ্ৰাফী হৈছে এনে এটা পদ্ধতি য’ত ৰক্তনলীত এটা বিশেষ ডাই (যিটো এক্স-ৰে’ত দেখা যায়) ইঞ্জেক্ট কৰা হয়। তাৰ পিছত কম্পিউটাৰে দুখন ছবি লয় — এখন ডাই নথকা অৱস্থাত, আৰু এখন ডাই থকা অৱস্থাত। তাৰ পিছত এই দুখন ছবি বিয়োগ (subtraction) কৰি দিয়ে। ফলত হাড় আৰু মাংসপেশীৰ ছবি আঁতৰি যায়, আৰু কেৱল ৰক্তনলীসমূহ স্পষ্টভাৱে দেখা যায়। যেনেকৈ মেঘলা আকাশৰ মাজেৰে চন্দ্ৰক চাবলৈ মেঘ আঁতৰাই দিয়া হয়, এই পদ্ধতিতো সেই একেই কৌশল।
মই নিজে এদিন এটা ৰোগীৰ কথা মনত পেলাইছোঁ। তেওঁৰ বয়স ৭২ বছৰ। ভৰিৰ বিষত ইমানেই কষ্ট পাইছিল যে, খোজ কাঢ়িব নোৱাৰা হৈ পৰিছিল। বহু চিকিৎসকক দেখুৱালে, কিন্তু কোনোৱেই সঠিক ধৰফৰাই নাপালে। শেষত এজন বিশেষজ্ঞই DSA পৰীক্ষা কৰিবলৈ দিলে। তেতিয়াহে ধৰা পৰিল যে, তেওঁৰ বাওঁ ভৰিৰ মূল ধমনীত ৯০% ব্লক আছে। স্কেনটোৱে ইমানেই স্পষ্ট ছবি দিলে যে, অস্ত্ৰোপচাৰ নকৰাকৈয়ে বেলুনৰ দ্বাৰা সোনকালে ৰক্ত প্ৰবাহ পুনৰুদ্ধাৰ কৰা হ’ল। তেওঁ আজি দৌৰিব পাৰে। এইটোৱেই হৈছে আধুনিক বিজ্ঞানৰ অলৌকিকতা।
তথ্য অনুসৰি, আমেৰিকান হাৰ্ট এছ’চিয়েশ্যনে উল্লেখ কৰিছে যে, ৭০ বছৰৰ ওপৰৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ ভিতৰত ৬ জনৰে কমেও এজনৰ পেৰিফেৰেল আৰ্টাৰি ডিজিজ (PAD) আছে। কিন্তু ভয়ংকৰ কথাটো হ’ল, ইয়াৰে ৫০% ৰোগীয়ে কোনো লক্ষণেই টের নাপায়। সহজ কথাত, এই ৰোগটো নিঃশব্দ ঘাতকৰ দৰে। ভাস্কুল