জীৱনটো কেতিয়াবা এনে ধৰণৰ হৈ উঠে, যেন সকলোবোৰ জুই-শলা হৈ পৰে। মনটো ভাৰাক্ৰান্ত। এটা অভিযোগ, এটা বেদনা ধৰি ধৰি জীয়াই থকাটো কিমান টান, নহয়নে? মই এদিন গম পাইছিলোঁ, যে ক্ষমাৰ মন্ত্ৰইহে মোৰ জীৱনলৈ কঢিয়াই আনিছিল প্ৰকৃত আধ্যাত্মিক শান্তি আৰু অভ্যন্তৰীণ শান্তি। এই কথাটোৱেই মোক শিকালে যে, ক্ষমাৰ শক্তি মোৰ জীৱনটোৱেই সলনি কৰি পেলাব পাৰে। ই কেৱল আনক মুকলি নকৰে, মুকলি কৰে তোমাক নিজক।
আচলতে, ক্ষমা কৰাটো আমি ভুলকৈ বুজি পাওঁ। ই কেৱল এটা “তথাকথিত” ভাল কাম নহয়। ই এটা বলিষ্ঠ সিদ্ধান্ত। এনে এক শক্তি যাৰ দ্বাৰা তুমি অতীতৰ জুই-কুৰাৰ পৰা নিজকে মুক্ত কৰি ল’ব পাৰা। মোৰ বাবে ই আছিল এটা প্ৰকৃত জীৱনৰ পৰিৱৰ্তন।
কিয় জাননে? কাৰণ ক্ষমাই মোক শিকালে যে যিজনে আঘাত দিছে, তেওঁক ক্ষমা নকৰিলে মই নিজেই সেই আঘাতৰ সৈতে বান্ধ খাই থাকিম। ই এনে ধৰণৰ এটা আত্ম-উন্নয়নৰ প্ৰক্ৰিয়া।
ক্ষমা আৰু মোৰ মানসিক স্বাস্থ্যৰ ওপৰত প্ৰভাৱ
এক গৱেষণাত পোৱা গৈছে যে, যিসকল লোকে ক্ষমা কৰিব পাৰে, তেওঁলোকৰ উদ্বিগ্নতা আৰু হতাশাৰ মাত্ৰা ইতৰ লোকতকৈ প্ৰায় ২০% কম হয়। মই নিজে ইয়াক অনুভৱ কৰিছোঁ। আগতে সৰু সৰু কথাতো মনত ৰাখি খং উঠি থাকিছিল। ফলত মানসিক স্বাস্থ্য অতি বেয়া হৈ পৰিছিল।
ক্ষমা কৰিবলৈ শিকাৰ পিছত মই গম পাইছিলোঁ:
- নিজৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ: ক্ষমাৰ দ্বাৰা মই বুজিলোঁ যে আনৰ কাৰ্য্য মোৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰত, কিন্তু তাক কেনেদৰে ল’ব লাগে সেয়া মোৰ হাতত।
- ভাৰমুক্ত অনুভৱ: এটা ডাঙৰ বোজা কঢ়িয়াই ফুৰাৰ পৰা মুক্ত হোৱাৰ দৰে লাগিল।
- উচ্চ শক্তিৰ স্তৰ: খং আৰু অভিমানত নষ্ট হোৱা শক্তি কামৰ ফালে ঘূৰাই ল’ব পাৰিলোঁ।
ক্ষমা কৰিবলৈ শিকাৰ বাবে মোৰ ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতা
মোৰ এগৰাকী ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ সৈতে এক ডাঙৰ মনোমালিন্য হৈছিল। কথাবোৰ ইমানেই বেয়া হৈ গ’ল যে আমি কেইবাবছৰেও কথা পতা নাছিলোঁ। মই তেওঁক সম্পূৰ্ণৰূপে উপেক্ষা কৰি চলিছিলোঁ। কিন্তু এই উপেক্ষাই মোকহে ভিতৰি ভিতৰি খাই আছিল। তেওঁ হয়তো একোৱেই অনুভৱ নকৰিছিল!
এদিন মই সিদ্ধান্ত ল’লোঁ যে এই যুদ্ধৰ অন্ত পেলাব লাগিব। মই গৈ তেওঁক এটা সাধাৰণ “নমস্কাৰ” কৰিলোঁ। আৰম্ভণিটো অলপ awkward আছিল, কিন্তু শেষত আমি কথা পাতিলোঁ। সেই ক্ষমা কৰাটোৱেই আছিল মোৰ বাবে এটা ডাঙৰ আধ্যাত্মিক শান্তিৰ সন্ধান।
ক্ষমা কৰিবলৈ শিকাৰ বাবে কেইটামান সহজ উপায়
ক্ষমা কৰাটো কেতিয়াবা খুব কঠিন হ’ব পাৰে। মই যি শিকিলোঁ, সেইবোৰ শ্বেয়াৰ কৰিম:
- সৰুৰ পৰা আৰম্ভ কৰক: আজিৰ দিনটোত কাৰোবাক সৰু কথাত ক্ষমা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক।
- নিজৰ অনুভূতি লিখি থওক: কাগজ এখনত আপুনি কেনে অনুভৱ কৰিছে লিখক। তাৰ পিছত সেই কাগজখিনি নাইবা কৰক। ইয়াৰ পৰা এক ধৰণৰ মুক্তি পাব।
- দ্বিতীয় পক্ষৰ দৃষ্টিভংগী চেষ্টা কৰক: ভাবিবলৈ চেষ্টা কৰক যে যিজন মানুহে আপোনাক আঘাত দিছে, তেওঁৰ জীৱনতো হয়তো কিবা সমস্যা আছিল। ইয়াৰ দ্বাৰা সহানুভূতি জন্মিব।
- নিজকে ক্ষমা কৰাটো পাহৰিব নালাগে: বহু সময়ত আমি নিজকে ক্ষমা কৰিব নোৱাৰোঁ। এইটোও তেনেকুৱাই গুৰুত্বপূৰ্ণ।
এইবোৰে মোক এটা নতুন আত্ম-উন্নয়নৰ পথ দেখুৱাই দিলে।
শেষৰ কথা: ক্ষমাইহে শক্তি
ক্ষম