আপুনি কেতিয়াবা ভাবিছে নেকি? চিনিয়ৰিটোৰ পৰা আহি ঘৰত সোমায়েই পেচাবৰ তাগিদা। বাছষ্টপত ৰ’বলৈ গৈও একেই অনুভৱ। আপোনাৰ সৰু মূত্ৰথলিৰ বাবে আপুনি দুখ পাইছে বুলি ভাবিছে। কিন্তু কথাটো সঁচা নহ’বও পাৰে। এটা ধূৰ্ত অভ্যাসে আপোনাৰ মগজুটোক ঠগি, আপোনাৰ মূত্ৰথলিৰ ভাও জুৱা চলাই আছে। মানে, বাৰে বাৰে পেচাব অহাৰ এটা ডাঙৰ কাৰণ হ’ল আপুনি কৰা এই অভ্যাসটোৱে কেনেকৈ আপোনাক ফান্দত পেলায়। আচলতে, আপোনাৰ ব্লেডাৰটো হয়তো ইমানো সৰু মূত্ৰথলি নহয়। আপোনাৰ মগজুৱেহে তাক সৰু বুলি ভাবিবলৈ শিকাইছে। চিন্তা কৰক, ই একধৰণৰ মগজুৰ প্ৰশিক্ষণ!
হয়, আপুনি শুনি আচৰিত হ’ব পাৰে। কিন্তু ইয়াৰ পিছত থকা বিজ্ঞানটো সহজ। মূত্ৰথলিৰ মাংসপেশীবোৰে মগজুলৈ সংকেত পঠায়। কিন্তু যেতিয়া আপুনি এটা নিৰ্দিষ্ট অভ্যাস গঢ়ি তোলে, মগজুৱে সেই সংকেতবোৰ ভুলকৈ ব্যাখ্যা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ফলত, অলপ প্ৰেশাৰ পেলাওঁতেই আপুনি টয়লেটলৈ দৌৰিবলগীয়া হয়। ই একপ্ৰকাৰৰ ‘ফেণ্টম ইমাৰ্জেন্সি’।
এইটোৱেই হৈছে সেই ধূৰ্ত প্ৰক্ৰিয়া। যিটোৱে আপোনাক ভাবাই ৰাখে যে আপোনাৰ ব্লেডাৰৰ ক্ষমতা কম। আৰু এই ভ্ৰান্ত ধাৰণাই আপোনাৰ জীৱনৰ গুণাগত মান বহু পৰিমাণে কমাই দিয়ে। বাহিৰলৈ ওলোৱাত ভয়, ট্ৰাফিক জামত অস্বস্তি—এইবোৰৰ মূল কাৰণটোৱেই হ’ল এই মগজুৰ ভাও-জুৱা।
কোনটো অভ্যাসে আপোনাৰ মগজুক ঠগি আছে?
উত্তৰটো আপোনাৰ বোধহয় অলপ আচৰিত কৰিব। সেয়া হ’ল—পেচাবৰ অভ্যাস। হয়, আপুনি শুনিছে। ‘প্ৰিভেন্টিভ পিচিং’ নামৰ এই অভ্যাসটোৱেই হৈছে মূল দোষী। মানে, ওলাবলৈ যাওঁতে, শোৱাৰ আগতে, কোনো মিটিংৰ আগতে—কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈয়ে টয়লেটলৈ যোৱা। ভাবকচোন, “নালাগেও, কিন্তু যাওঁহে যাওঁ, পিছত অসুবিধা নহয় যেন।”
এইয়া একেবাৰে স্বাভাৱিক। কিন্তু ইয়াত এটা ডাঙৰ সমস্যা আছে। যেতিয়া আপোনাৰ মূত্ৰথলি অৰ্ধ-ভৰ্তি অৱস্থাতেই আপুনি পেচাব কৰে, তেতিয়া মগজুৱে নতুন এটা ‘থ্ৰেছহ’ল্ড’ বা সীমা শিকি লয়। মগজুৱে ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰে, “অ’, মূত্ৰথলিৰ অলপ প্ৰেশাৰ মানেই হ’ল পেচাব কৰাৰ সময়!” পিছলৈ, যেতিয়া মূত্ৰথলিখনে স্বাভাৱিকভাৱে ভৰি আহিব, তেতিয়া মগজুৱে অতিপাত জৰুৰী সংকেত পঠিয়াব। ফলত, আপুনি বাৰে বাৰে পেচাবৰ অনুভৱ কৰে। এটা অধ্যয়নত দেখা গৈছে, যিসকল মহিলাই এই ‘প্ৰিভেন্টিভ’ অভ্যাস ৰাখে, তেওঁলোকৰ ৬০% জনৰ ক্ষেত্ৰত মূত্ৰথলিৰ ক্ৰিয়াৰ সমস্যা দেখা দিয়ে।
মগজুক কেনেকৈ পুনৰ শিকাম?
ভয় নাখাব। এই সমস্যাৰ সমাধান আছে। আপুনি মগজুক পুনৰ শিকাব পাৰে। ইয়াক বুলিব পাৰি ব্লেডাৰ ট্ৰেইনিং। সাধাৰণতে, এজন পূৰ্ণবয়স্কৰ মূত্ৰথলিয়ে ৩০০-৪০০ মিলিলিটাৰ পৰ্যন্ত ধৰি ৰাখিব পাৰে। কিন্তু আপোনাৰ অভ্যাসৰ বাবে হয়তো ১৫০ মিলিলিটাৰতেই আপুনি অসহ্য অনুভৱ কৰে। পুনৰ শিকণৰ লক্ষ্য হ’ল এই ক্ষমতা বৃদ্ধি কৰা।
প্ৰথম পদক্ষেপ: সময়ৰ ব্যৱধান বঢ়োৱা
আজিৰ পৰাই আৰম্ভ কৰক। যদি আপুনি প্ৰতি ঘণ্টাত টয়লেটলৈ যায়, তেন্তে ইয়াক ঘণ্টা আৰু ১৫ মিনিটলৈ বঢ়াওক। কষ্ট হ’ব। কিন্তু সহ্য কৰিবলৈ চেষ্টা কৰক। মগজুক কৈ দিয়ক, “নহয়, এতিয়া সময় হোৱা নাই।” এই সৰু সৰু জয়েই ডাঙৰ পৰিৱৰ্তন আনিব।
- এটা ডায়েৰী ৰাখক: কিমান সময়ৰ মূৰত পেচাব কৰিলে, কিমান পানী খালে টোক কৰি ৰাখক। ই একধৰণৰ চেল্ফ-এৱাৰনেছক সহায় কৰে।
- বিচলিত হ’বলৈ শিকক: তাগিদা আহিলে, লগে লগে টয়লেটলৈ নদৌৰিব। সৰু কাম এটা কৰক। গান শুনক, গভীৰ উশাহ-নিশাহ লওক। মগজুৰ ফোকাচ সলনি হ’ব।