এটা প্ৰশ্নেৰে আৰম্ভ কৰোঁ। আপোনাৰ জীৱনত আটাইতকৈ মূল্যৱান বস্তু কি? হয়তো বহুতে ক’ব, পৰিয়াল। হয়, পৰিয়ালৰ ভালপোৱাই আমাৰ শক্তি। কিন্তু কেতিয়াবা সেই ভালপোৱাক পৰীক্ষা কৰিবলৈ অহা প্ৰশ্নটো হয়—”কি দিব পাৰি মই?” আজিৰ কাহিনী পৰিয়ালৰ, জীৱনদানৰ, আৰু এনে এক সাহসিক সিদ্ধান্তৰ—যিয়ে প্ৰমাণ কৰে যে ভনী-ভাই বচোৱাৰ বাবে মানুহে কেনেকৈ নিজৰ কিডনী দান কৰিবলৈও পিছপৰে নাথাকে। ভনী-ভাই বচাবলৈ কিডনী দান কৰিলে আপুনিও পাৰিবনে? উত্তৰটো হয়তো আপোনাৰ ভাবনাতকৈও সহজ।
মই এজনী ছোৱালীৰ কথা জানো। তাইৰ ডাঙৰ ভায়েকৰ কিডনী বেয়া হৈছিল। ডায়েলিচিছত তাইৰ ভায়েকৰ জীৱন কটাইছিল। এদিন তাই ডাক্তৰক সুধিলে, “মই মোৰ কিডনী দিব পাৰোনে?” ডাক্তৰে বহুতো পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা কৰিলে। আৰু শেষত ক’লে, “তুমি মেচ হোৱা। দান কৰিব পাৰিবা।” সেইদিনা তাইৰ চকুৰ পৰা সৰা চকুপানী আছিল ভয়ৰ নহয়, আনন্দৰ। কাৰণ তাই জানিছিল, তাইৰ এটা অঙ্গ দানই তাইৰ ভায়েকৰ জীৱনটো ঘূৰাই আনিব।
এই কথাবোৰ কাহিনী নহয়, বাস্তৱ। প্ৰতিবছৰে বিশ্বৰ হাজাৰ হাজাৰ লোকে পৰিয়ালৰ বাবে কিডনী দান কৰে। ভাৰততহে কথাটো! এটা সমীক্ষা মতে, লিভিং ড’নৰ কিডনী ট্ৰান্সপ্লাণ্টৰ ৮০%তকৈও বেছি হয় পৰিয়ালৰ সদস্যৰ পৰা। মানে, আমাৰ সমাজতে এই সাহসিকতাৰ উদাহৰণ আছে। কিন্তু আমি জানোঁনে ইয়াৰ পিছৰ বিজ্ঞানটো? মানসিক প্ৰস্তুতিটো?
কিডনী দান কৰিলে আপোনাৰ কি হ’ব? মিথ আৰু বাস্তৱতা
“এটা কিডনী দিলে জীৱনটো সৰু হৈ যায়নে?” এই ভয়টোৱে বহুতকে ৰাখে। কথাখিনি বুজি লওঁ আহক।
মানুহৰ দেহত দুটা কিডনী থাকে। কিন্তু আমাৰ শৰীৰখন অলৌকিক। এটা সুস্থ কিডনীৰে আপুনি সম্পূৰ্ণ স্বাভাৱিক জীৱন কটাব পাৰে। দান কৰাৰ পিছত বাকী থকা কিডনীটোৱে কাম দুগুণ কৰি লয়। আপোনাৰ আয়ুষ কমি যোৱা নাই, শক্তি কমি যোৱা নাই। বৰং, আপুনি এজনৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিলে।
- মিথ ১: দান কৰিলে বহুত দিন জীয়াই নাথাকিবা। বাস্তৱ: দানকাৰীসকলৰ আয়ুষ সাধাৰণ মানুহৰ দৰেই থাকে। নেফ্ৰ’লজি বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, জিনীয় মিল থকা ভাই-ভনীৰ মাজত দানৰ সফলতাৰ হাৰ ৯৫%ৰ ওপৰত!
- মিথ ২: অপাৰেচনৰ পিছত বহুদিন কাম কৰিব নোৱাৰি। বাস্তৱ: বেছিভাগ দানকাৰী ৪-৬ সপ্তাহৰ ভিতৰত স্বাভাৱিক কাম-কাজলৈ উভতি যায়।
- মিথ ৩: খোৱা-লোৱাত বহুত বাধা-নিষেধ লাগে। বাস্তৱ: সাধাৰণ সুস্থ জীৱনশৈলীৰ খাদ্যাভ্যাসেই যথেষ্ট। কেৱল স্বাস্থ্য সচেতনতা ৰাখিব লাগে।
একেটা ৰক্তৰ মাজৰ সম্পৰ্ক। একেটা শিপাৰ পৰা ওলোৱা দুটা গছ। এটা যদি নৰিয়াত পৰে, আনটোৱে কেনেকৈ সহায় নকৰে? এইটোৱেই হৈছে প্ৰকৃত জীৱনদান। যিটো কেৱল চিকিৎসা নহয়, এক পৱিত্ৰ দায়বদ্ধতা।
“মই দিব পাৰিমনে?” — মানসিক আৰু শাৰীৰিক প্ৰস্তুতি
ধৰি লওঁ, আপোনাৰ ভাই-ভনীৰ প্ৰয়োজন। আপুনি দান কৰিবলৈ মন মেলিলে। প্ৰথমেই কি কৰিব? ভয় খাব? স্বাভাৱিক। কিন্তু জ্ঞানেই ভয় আঁতৰোৱাৰ একমাত্ৰ উপায়।
প্ৰথম পদক্ষেপ: সম্পূৰ্ণ মেডিকেল চেক-আপ
ইয়াত কেৱল ৰক্তৰ গ্ৰুপ চাবলৈকে নহয়। হৃদযন্ত্ৰ, ফাঁফুলা, আন কিডনীটো সম্পূৰ্ণ সুস্থনে, সকলো পৰীক্ষা কৰা হয়। ডাক্তৰে আপোনাক দান কৰিবলৈ উৎসাহিত নকৰে যদি ইয়াৰ জোখা-মাখা বিপদজনক হয়। সিহঁতে আপোনাৰ জীৱনটো ৰক্ষা কৰাৰ প্ৰথম দায়িত্ব লয়।
দ্বিতীয় পদক্ষেপ: মানসিক সাজুতা (কাউন্সেলিং)
অপাৰেচন টেবুলত শুৱাৰ আগতে আ