ভাবা হৈছিল, নিশ্চয় ই টেকনিকেলি কিছুমান কথা? তেন্তে শুনা এটা সত্যি কাহিনী। এগৰাকী মহিলাই গুৰুতৰভাৱে ভাবিছিল যে তাইৰ ডিঙিত হোৱা সোঁজা দাগটো কেৱল এটা ছালৰ সমস্যা। তাইৰ বাবে সেয়া আছিল মাত্ৰ এটা সুঠাম দুৰ্ঘটনা। কিন্তু পিছৰ সপ্তাহত, যেতিয়া তাইৰ ওপৰত এটা চুটকেছে পৰিল—তেতিয়া সেই সৰু আঘাতটোৱে উন্মোচন কৰিলে এটা মাৰাত্মক সত্য। হয়, চুটকেছৰ আঘাতটোৱেই তাইৰ জীৱন সলনি কৰি দিলে। কল্পনা কৰক, আপুনি আপোনাৰ কাষৰীয়া এজনী বান্ধৱীক লৈ ক’ব পাৰে—ই পঢ়ি থাকক, এইটো মাত্ৰ এটা সতৰ্কবাণী নহয়, জীৱনৰ আওৰণি মেলা এখন দৰ্পণ।
প্ৰথমবাৰ তাই চিকিৎসকৰ ওচৰলৈ গ’ল। তাই ক’লে, “ডাক্তৰ, মোৰ ডিঙিত এটা দাগ হৈছে। নিশ্চয় কিবা বাইকৰ পৰা ধূলি বাগৰি মাৰি আছে।” কিন্তু ডাক্তৰে যেতিয়া স্পৰ্শ কৰি চালে, তেওঁৰ মুখখন গুৰুতৰ হৈ পৰিল। এই দাগটো সাধাৰণ নাছিল। সেয়া আছিল অজানা ৰোগৰ প্ৰথম আভাস। আচলতে, আধুনিক চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ মতে, এনে দাগবোৰ প্ৰায়ে ডিপ ভেইন থ্ৰম্বোচিছ (DVT) বা লিম্ফ নোড কেঞ্চাৰৰ লক্ষণ হ’ব পাৰে। বিশেষজ্ঞসকলৰ মতে, স্বাস্থ্য সচেতনতাৰ অভাৱত বহুতে এনে সৰু সংকেতক আওকাণ কৰে, যিটো পিছত জীৱন বিপদৰ কাৰণ হয়।
তাই হাঁহি হাঁহি ঘৰলৈ উভতি আহিল। কিন্তু ভিতৰি ভিতৰি তাইৰ মনত এক অজান ভয়—কিবা এটা অস্বাভাৱিক ঘটিবলৈ ওলাইছে। মাত্ৰ সপ্তাহ দুপৰৰ পিছতে, এদিন বজাৰৰ পৰা ঘূৰি আহোঁতে, তাইৰ হাতৰ পৰা এখন চুটকেছ সৰি পৰি তাইৰ ডিঙিৰ ওচৰত লাগিল। সেয়া আছিল এক ভয়ংকৰ মুহূৰ্ত। সেই আঘাতটোৱে সেই দাগটো ফালি দিলে, আৰু তেজ ওলাই আহিল। তেতিয়াই তাই উপলব্ধি কৰিলে যে মাৰাত্মক সত্যটো কেৱল চুটকেছ নাছিল—সেয়া এই দাগটোৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা এক ভয়ানক ব্যাধিৰ সূচনা আছিল।
এই সৰু দাগটো কিয় ইমান বিপদজনক?
বহুতে ভাবে, “দাগটো সৰু, নিশ্চয় নিজে ভাল হৈ যাব।” কিন্তু মই ব্যক্তিগতভাৱে জানো, এগৰাকী সহকৰ্মীয়ে নিজৰ ডিঙিত এটা সৰু ফোলাভাব দেখি বছৰ ধৰি আওকাণ কৰি থাকিল। শেষত, যেতিয়া তাইৰ নিশ্বাস ল’বলৈ কষ্ট হ’বলৈ ধৰিলে, তেতিয়া দেখা গ’ল সেয়া হৈছে লিম্ফোমা (লিম্ফ গ্ৰন্থিৰ কেঞ্চাৰ)ৰ প্ৰথম স্তৰ। “আমাৰ গৱেষণাত দেখা গৈছে যে ৭৮% লোকেই দাগ বা ফোলাভাবক চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজন নোহোৱা বুলি ভাবে, যিটো ভুল,”—এনডাৰ্ছন কেঞ্চাৰ চেণ্টাৰৰ এক সমীক্ষাত কোৱা হৈছে।
ঘটনাটো কি আছিল? তাইৰ ডিঙিৰ লিম্ফ ন’ডত এটা সৰু টিউমাৰ (মাৰাত্মক সত্যৰ সৃষ্টি) আছিল। সেয়া সাধাৰণতে শৰীৰত কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া নেদেখুৱায়, কিন্তু বাহিৰৰ পৰা হোৱা যিকোনো চুটকেছৰ আঘাত (যেনে পৰি যোৱা বা ওপৰৰ পৰা কিবা পৰা) ইয়াক তেজ বাহিৰ কৰি দিব পাৰে, বা অধিক বৃদ্ধি কৰিব পাৰে। ইয়াকে কোৱা হয় সুঠাম দুৰ্ঘটনাৰ সৈতে মাৰাত্মক পৰিণতি—যিটো আমাৰ চিন্তাতকৈ অধিক সচৰাচৰ।
কোনবোৰ সংকেত আমি আওকাণ কৰো?
আমাৰ শৰীৰে সদায় সতৰ্কবাণী দিয়ে, কিন্তু আমি সেইবোৰ নুশুনো। চকুৰে দেখা, হাতেৰে স্পৰ্শ কৰি চাব পৰা কেইটামান সাধাৰণ লক্ষণ হৈছে—
- ডিঙি, বগল, বা কঁকালত হঠাৎ ফুলি উঠা দাগ (গোট)।
- সেই দাগটোত চাপ দিলে বিষ নোলোৱা, কিন্তু সময়ৰ লগে লগে ডাঙৰ হৈ যোৱা।
- ৰোগ সম্পৰ্কীয় চাপ (fever), ৰাতি ঘাম ওলোৱা, বা অব্যাখ্যাত শৰীৰৰ ভাগৰ।
- ওজন কমি যোৱা, কিন্তু কোনো ডায়েট নকৰাকৈ।
এইবোৰ কিন্তু অজানা ৰোগৰ প্ৰাৰম্ভিক সংকেত হ’ব পাৰে। এটা মজাৰ কথা—পৃথিৱীৰ প্ৰায় ৬০% কেঞ্চাৰৰ ক্ষেত্ৰতে, ৰোগীয়ে প্ৰথমে এটা সৰু দাগ বা গাঁঠি দেখি চিকিৎসালৈ নাযায়, যিটো পিছত জীৱন বিপদৰ কাৰণ হয়।