ક્યારેક લાગે છે જીવનની ગાડી ક્યાંક અટકી ગઈ છે? જાણે શરીર અને મન બંને કોઈ ઊંડા ખાડામાં સપડાઈ ગયા હોય. હું પણ એક એવી જ યાત્રામાંથી પસાર થયો છું, જ્યાં સાજા થવાની ઇચ્છા જ મારો એકમાત્ર સહારો હતી. આ એક એવી આત્મકથા છે જે જડજંગમની સ્થિતિમાંથી શરૂ થાય છે. ચાલો, હું તમને મારી વિકાસની કહાણી સાંભળું. જડજંગમની કહાણી એ ખરેખર સાજા થવા અને આધ્યાત્મિક વિકાસની એક અનોખી યાત્રા છે.
શરૂઆતમાં તો એ પણ સમજાતું નહોતું કે શું થઈ રહ્યું છે. લોકો કહેતા, “બસ વિચાર બદલો, સબ ઠીક થઈ જશે.” પણ વાત તો વિચારથી પણ ઊંડી હતી. એક અજબ સી થી થયેલી લાગણી. જાણે તમારી આસપાસની દુનિયા તો ચાલુ છે, પણ તમે અંદરથી પૂરેપૂરા જડ થઈ ગયા છો. તમારી પોતાની જ ભાવનાઓને અનુભવવાની શક્તિ ખોવાઈ ગઈ હોય એવું લાગે.
મને યાદ છે એક સવાર, જ્યારે હું બેઠો બેઠો બારણા તરફ જોઈ રહ્યો હતો. બહાર સૂરજ ચમકી રહ્યો હતો, પક્ષીઓ ચીંચીં કરી રહ્યા હતા. પણ મારી અંદર કંઈપણ ચમકતું નહોતું. એકદમ શૂન્યતા. એ શૂન્યતા જ એ જડજંગમની સ્થિતિ હતી.
પગલું એક: સ્વીકારની શક્તિ
મારી યાત્રાનો પહેલો મોટો પથ્થર હતો સ્વીકાર. મેં માની લીધું કે હું ઠીક નથી. અને એ કબૂલ કરવું કોઈ નબળાઈ નહોતી, બલકે એક તાકાત હતી. એક અભ્યાસ કહે છે કે જે લોકો પોતાની માનસિક આરોગ્યની સમસ્યાઓને સ્વીકારે છે, તેઓના સાજા થવાની શક્યતા 80% વધારે હોય છે.
મેં શું સ્વીકાર્યું? એ સરળ નહોતું.
- થકાવટ: શરીર અને મન બંને સતત થાકી ગયેલા રહેતા.
- ભાવશૂન્યતા: ખુશી, દુઃખ, કંઈપણ અનુભવવાની શક્તિ નબળી પડી ગઈ હતી.
- એકાંતની ઇચ્છા: લોકોની ભીડથી ડર લાગતો.
આ બધું સ્વીકાર્યા પછી જ એક નવી શક્તિ મળી. જાણે મારી જાત સાથેનો એક કરાર થયો હોય.
પગલું બે: નન્ની નન્ની ચાવીઓ શોધવી
જ્યારે તમે જડ થઈ ગયા હોવ, ત્યારે એકદમ મોટું પગલું ભરવાનું ભારે પડી શકે છે. તેથી જ મેં નન્ની નન્ની ચાવીઓ શોધવાનું શરૂ કર્યું. એક પ્રકારની આધ્યાત્મિક વિકાસની શરૂઆત.
મારી રોજિંદી નન્ની ચાવીઓ:
- 5 મિનિટની ધ્યાન લગાવવી: કંઈ બોલવું નહીં, ફક્ત શ્વાસ પર ધ્યાન આપવું.
- એક પણ સકારાત્મક બાબત લખવી: ભલે એ “આજે હવા સારી હતી” જેવી નાની બાબત હોય.
- પ્રકૃતિ સાથે જોડાણ: બ