ଜୀବନଟା କେମିତି ଯେ ଏକ ଖାଲି କାଗଜ ଭଳି ଲାଗେ କେବେ? କିଛି ରଙ୍ଗ ନାହିଁ, କିଛି ଆକୃତି ନାହିଁ। ତା’ପରେ ହଠାତ୍ ଆସେ କଳା। ସେ ଆଣେ ଅସীম ସୃଜନଶୀଳତା ଏବଂ ଗଭୀର ଆତ୍ମାନୁଭୂତି। ମୋ ପାଇଁ, ମୋର ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଯାତ୍ରା ଭିତରେ କଳା ହେଉଛି ଏକ ନିଷ୍ଠାବାନ ସାଥୀ। ମୋ ଜୀବନ ଯାତ୍ରାରେ କଳାର ସ୍ଥାନ ବୁଝିବା ମାନେ ମୋ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ମୋର ଓଡ଼ିଆ ସାଂସ୍କୃତିକ ପରମ୍ପରାକୁ ବୁଝିବା। ଏହା ମୋ ଭାବନାକୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରୁ ଏକ ଅଜବ ବନ୍ଧୁ
ମନେ ଅଛି, ଛୋଟ ଥିବା ବେଳେ ମୁଁ କାନ୍ଥକୁ ରଙ୍ଗ କରୁଥିଲି। ମା’ ରାଗ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୋ ଭିତରେ ଥିବା ସେଇ ଛୋଟ କଳାକାରଟି ଖୁସି ହେଉଥିଲା। ଏହା କେବଳ ରଙ୍ଗ ବୋଳିବା ନଥିଲା। ଏହା ଥିଲା ମୋର ପ୍ରଥମ ଭାଷା। ଯେତେବେଳେ ଶବ୍ଦ କମ୍ ପଡ଼ୁଥିଲା, ରେଖା ଏବଂ ରଙ୍ଗ ମଦଦ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଅଧ୍ୟୟନ ଅନୁସାରେ, ୭୦% ପିଲା ଚିତ୍ରାଙ୍କନ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଭାବନାକୁ ଅଧିକ ଭଲ ଭାବରେ ବ୍ୟକ୍ତ କରନ୍ତି। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଇ ୭୦% ର ଅଂଶ ଥିଲି!
ସେତିକି ବେଳେ, ମୋ ପାଇଁ କଳା ଥିଲା ଏକ ଖେଳ। ଏକ ପ୍ରକାରର ଜାଦୁ। ମୁଁ ଏକ କାଗଜ ଉପରେ କିଛି ଅଙ୍କନ କରୁଥିଲି ଏବଂ ସେଇ କାଗଜଟି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଉଠୁଥିଲା। ଏହା ମୋତେ ଶିଖାଇଲା ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରେଖା ଏବଂ ରଙ୍ଗର ଏକ କାହାଣୀ ଅଛି।
କଳା ହେଉଛି ମୋ ଡାଏରୀ
ବଡ଼ ହୋଇଗଲା ପରେ, ଜୀବନ ଜଟିଳ ହୋଇଗଲା। ସେତେବେଳେ କଳା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଥେରାପି ଭଳି ହୋଇଗଲା। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଦୁଃଖୀ ହୋଇଥାଏ, ମୁଁ ଏକ ତୁଳିକା ଧରି କାନ୍ଭାସ ଆଗରେ ବସି ଯାଏ। ଏହା ମୋତେ ଶାନ୍ତ କରେ। ଏକ ଗବେଷଣା ଅନୁସାରେ, କଳା ଚର୍ଚ୍ଚା ମସ୍ତିଷ୍କରେ ଚାପ କମାଇବାରେ ୭୩% ସଫଳ। ମୁଁ ଏହା ବିଶ୍ୱାସ କରେ, କାରଣ ମୁଁ ଏହା ଅନୁଭବ କରିଛି।
ମୋର ଭାବନାଗୁଡିକ କାଗଜ ଉପରେ ବହିଯାଆନ୍ତି। ଖୁସି, ଦୁଃଖ, ଉତ୍ସୁକତା – ସବୁକିଛି। ଏହା ମୋର ଏକ ଗୁପ୍ତ ଡାଏରୀ ପରି। ଯେଉଁଥରେ ଶବ୍ଦ ନାହିଁ, କେବଳ ଭାବନା ଅଛି।
ଓଡ଼ିଆ କଳା: ମୋ ପରିଚୟର ମୂଳ
ମୋ ଜୀବନରେ ଓଡ଼ିଆ କଳାର ଏ