ਕਦੋਂ ਕਿਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਰੇਸ ਹੈ? 🏃♂️ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ, ਕੰਮ, ਘਰ, ਰਿਸ਼ਤੇ… ਸਭ ਕੁੱਝ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਸੰਤੁਲਨ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਠਾਣਾ ਲਿਆ, ਇਸ ਭੱਜਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਸੰਤੁਲਨ ਲੱਭਣਾ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਾਟ ਵੰਡਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਵੈ-ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਅੱਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸੰਤੁਲਨ ਲੱਭਣੀ ਸਿੱਖ ਲਈ।
ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ: ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, “ਸੰਤੁਲਨ ਤਾਂ ਬੱਸ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ।” ਪਰ ਗਲਤ! ਸਚ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ: ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕੀ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?
ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਾਦੀ ਸੀ ਡਾਇਰੀ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਪਲ ਲਿਖਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਕੁਝ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਪੈਟਰਨ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਲਗਾਤਾਰ 10 ਘੰਟੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਮੇਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦੀ। ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ 75% ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਟਰੈਕ ਨਾ ਕਰਨ ਕਾਰਨ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣੋ। ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਦਮ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਗੇਮ-ਚੇਂਜਰ: ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਰੁਟੀਨ
ਮੈਂ ‘ਰੁਟੀਨ’ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਨਾ ਡਰਦਾ ਸੀ! ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਬੋਰਿੰਗ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਜ਼ਮਾਇਆ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਲਚਕੀਲਾ ਰੁਟੀਨ ਬਣਾਇਆ, ਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਸਖ਼ਤ ਫੌਜੀ ਪਲਾਨ।
- ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ 15 ਮਿੰਟ: ਬਿਨਾਂ ਫੋਨ ਦੇਖੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਅਤੇ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ।
- ਕੰਮ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ 5-5 ਮਿੰਟ ਦੇ ਬਰੇਕ: ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖਣਾ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਬੈਠਣਾ।
- ਰਾਤ ਨੂੰ 10 ਮਿੰਟ: ਦਿਨ ਭਰ ਦਾ ਸਾਰ ਲਿਖਣਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨਾ।
ਇਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਰੁਟੀਨ ਨੇ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾਦੂ ਜਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਵੈ-ਦੇਖਭਾਲ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਗ