ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਰੰਗ, ਇੱਕ ਧੁਨ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਲਾਈਨ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਲਈ, ਕਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਜਰੀਆ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕਲਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਅਭਿਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸਵਾਰੀ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮੋੜ ‘ਤੇ ਨਵਾਂ ਰੰਗ, ਨਵੀਂ ਭਾਵਨਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਬਚਪਨ: ਇੱਕ ਅਨਜਾਣ ਦੋਸਤ ਦਾ ਜਨਮ
ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ‘ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਹੀ ਸੀ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸੀ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਬੋਲੇ ਬੋਲਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ 89% ਬੱਚੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਸੱਚ ਸੀ। ਹਰ ਰੰਗੀਨ ਪੇਂਸਿਲ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਨੌਜਵਾਨੀ: ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਅਤੇ ਕੈਨਵਸ
ਜਦੋਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਰੋਲਰਕੋਸਟਰ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਕਲਾ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਈ। ਖੁਸ਼ੀ, ਗਮੀ, ਗੁੱਸਾ – ਹਰ ਚੀਜ਼ ਕੈਨਵਸ ‘ਤੇ ਉਤਰਨ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਥੈਰਪੀ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ। ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਲਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦੇਣਾ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ? ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਕਲਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਏ ਸਬਕ
ਮੇਰਾ ਕਲਾਤਮਕ ਵਿਕਾਸ ਸਿਰਫ਼ ਤਕਨੀਕ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ:
- ਧੀਰਜ: ਇੱਕ ਪੇਂਟਿੰਗ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ। ਜੀਵਨ ਵੀ ਨਹੀਂ।
- ਲਚਕ: ਜੇ ਰੰਗ ਗਲਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਬਾਤ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਬਦਲੋ।
- ਨਜ਼ਰੀਆ: ਇੱਕ ਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤਲਬ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵੱਡੀ ਉਮਰ: ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਡੋਜ਼
ਹੁਣ, ਬਜ਼ੁਰ