ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਬਹੁਤ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਘੱਟ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਖਾਲੀਪਣ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਮਕਸਦ ਦੇ ਇੱਕ ਪੇਂਸਿਲ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਕਾਗਜ਼ ‘ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਲ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਕਲਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਲੱਭਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਚਾਨਕ ਖੋਜ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਸਫਲਤਾ ਅੰਦਰੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕਲਾਕਾਰ ਬਣਨਗਾ। ਮੇਰਾ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਬਦਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੱਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਹ ਰੰਗਾਂ, ਛਾਂ, ਅਤੇ ਬਣਤਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਜਾਗ ਉਠੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਬੀਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਧੁੱਪ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲਣ ‘ਤੇ ਅੰਕੁਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ: ਡਰ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ
ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੈਂ ਨਾ? ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਲੋਕ ਕੀ ਸੋਚਣਗੇ?” ਇਹ ਡਰ ਬਹੁਤ ਅਸਲ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ 75% ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਨੂੰ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਸਤੀ ਜਿਹੀ ਸਕੈਚਬੁੱਕ ਖਰੀਦੀ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਿਰਫ਼ 5 ਮਿੰਟ ਲਈ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਡਰਾਇੰਗਾਂ ਬਹੁਤੀ ਚੰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਹਰ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਾਰੇ ਸੀ, ਨਤੀਜੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਸਿੱਖਿਆ, “ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਕੋਈ ਜੱਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ।”
ਮੇਰਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰੀਤ: ਕਲਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਉਣਾ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਦਤ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਮੇਰੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦਿਨਚਰਯਾ ਵਿੱਚ ਕਲਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ:
- ਸਵੇਰ ਦਾ 10 ਮਿੰਟ: ਚਾਹ ਦੀ ਚੁਸਕੀ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਫੀ ਦੇ ਕੱਪ ਦਾ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਸਕੈਚ ਬਣਾਉ