“சரி, அம்மாவா இருக்கணும்னு தானே ஆசைப்பட்டேன்… அப்புறம் ஏன் இப்படி மனசுக்குள் கனமா இருக்கு?” — இந்தக் கேள்வி, உங்களுக்குள்ளும் எப்போதாவது எழுந்திருக்கா? உண்மையைச் சொல்லுங்க, தாய்மை என்பது பரிசு மட்டும் இல்லை; அது ஒரு சிக்கலான உணர்வுகளின் குவியல். அத்தோட, சமூகம் எதிர்பார்க்கும் “சந்தோஷமான அம்மா” மாஸ்க்குக்குப் பின்னால், ஆழமான தாய்மை சிறை ஒன்றில் நிறையப் பெண்கள் வருத்தங்கள் மூழ்கிக் கிடக்கின்றன. அந்த இரகசியங்களை யாரும் பேசத் தயங்குறாங்க. இரகசிய கவலைகள் பலவும் “அடுத்தவன் வாயில் விழுந்துடுமோ?” என்ற பயத்தில் மூடப்பட்டே கிடக்கின்றன. இந்தப் பதிவில், தாய்மை சிக்கல் பற்றிப் பேசப் படாததைப் பேசப்போறோம். தமிழில், உங்கள் குரலில்.
ஒரு நிமிஷம் யோசனை பண்ணுங்க. உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச எல்லா அம்மாக்களையும் நினைச்சுப்பாருங்க. எத்தனை பேர் உண்மையிலேயே “நான் சோர்வா இருக்கேன்” என்பதைத் திறந்து சொல்லியிருக்காங்க? கிட்டத்தட்ட யாரும் இல்லை, இல்லையா? அதான் தாய்மை சிறைனு சொல்றது. உங்களுக்குப் பிடிச்ச விஷயத்தை விட்டுட்டு, வீட்டுக்குள்ளேயே மூட்டை கட்டிக்கிட்டு உட்கார வைக்கிற சூழல். அது தான் தாய்மை சிக்கல் — சமுதாயம் கட்டின சுவர். நானே ஒரு வாடிக்கையாளரை சந்திச்சேன், ரம்யா. ரம்யா தன் மகள் பிறந்ததுக்கு அப்புறம் ” என்னை மறந்தே போயிட்டேன்”னு அழுதுச்சு. இது அவள் மட்டும் பேசின விஷயம் இல்லை; இன்னும் ஆயிரம் அம்மாக்கள் மனசுக்குள் மன அழுத்தம் தரும் இந்த ரகசியத்தை சுமந்துக்கிட்டு இருக்காங்க. தாய்மை உணர்வுகள் எப்பவுமே பாராட்டப்படுவது தான், ஆனால் வருத்தம்? அது கசந்துபோன காபி மாதிரி — யாரும் குடிக்க விரும்புறதில்லை.
“ஏன் இவ்வளவு மன உளைச்சல்?” என்று கேட்டீங்கன்னா… எல்லாருக்கும் தெரிஞ்ச ஒரு உண்மை சொல்றேன் — நான் சும்மா சொல்லல, 78% பேர் ‘தாய்மை’ என்றாலே இனிமையான கற்பனை மட்டுமே வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் நிஜம் வேற. உதாரணத்துக்கு, “தமிழ்நாடு பெண்கள் நல ஆய்வு” (2022) படி, 63% பெண்கள் தாயான பின்னர் தங்கள் தனிப்பட்ட நேரம் 90% குறைந்துவிட்டதாக சொல்கிறார்கள். அதெல்லாம் குடும்பப் பிரச்சினைகள் தாண்டி, ஒரு பெரும் மௌனத்துக்குள் தள்ளப்பட்டிருக்கு. இந்த மௌனத்தை உடைக்கத்தான் இந்த பதிவு. நீங்களும் உங்கள் உணர்வுகளை பகிர்ந்துகொள்ள தயங்காதீங்க.
“எனக்கென்று எதுவுமே இல்லை” — அது உண்மையா?
‘நானும் ஒரு மனுஷி’னு சொல்ல நினைச்சிருப்பீங்களா? ரொம்ப சகஜம். தாய்மை என்பது ஒரு உணவு விடுதி மாதிரி — உங்களுக்கு சமைக்க நேரமில்லை. 24/7 சர்வீஸ் கொடுக்கணும், ஆனா உங்களுக்கு ஓய்வு? கிடையாது. ஒரு ஆய்வில், தினந்தோறும் 4.5 மணி நேரம் தாய்மார்கள் வீட்டு வேலைக்கும், குழந்தை பராமரிப்புக்கும் செலவழிக்கிறார்கள். இதில் வேறு ஒரு வார்த்தை சொல்றேன்: தாய்மை சிறை. நீங்கள் உங்கள் ஆசைகளை, உங்கள் ஓய்வை, உங்கள் கனவுகளை அடகு வைச்சுட்டு இருக்கீங்க. அதுதான் மனசுக்குள் தேங்கும் இரகசிய கவலைகள். ரம்யா சொன்னது மாதிரி: “நானும் ஒரு முறை ‘நான்தானே அம்மா, இப்படித்தான் இருக்கணும்’னு நினைச்சேன். ஆனா இப்ப யோசிச்சா, எனக்கு என்ன வேணும்? காலைல 5 மணிக்கு எழுந்து சமைக்காம, ஒரு கப் சூடான டீ குடிக்கணும்.”
அதெல்லாம் தப்பில்லை. தாய்மை உணர்வுகள் பற்றிப் பேசணும்னா, முதலில் உங்கள் உணர்வுகளை அங்கீகரிக்கணும். “எனக்கு என் சொந்த இடம் வேணும்” — இது எந்த அம்மாவும் சொல்லத் தயங்குகுற வார்த்தை. ஆனா, 78% தாய்மார்கள் தனிமை தேவைப்படுவதாக ஒரு சர்வே சொல்கிறது (Parenting Research, 2021). அந்தத் தனிமை உங்களை சீக்கிரம் குணமாக்கும் மருந்து மாதிரி.