জীৱনটো কেতিয়াবা ৰ’দালি, কেতিয়াবা ধুমুহা। আপুনিও নিশ্চয় এই কথাটো মানে? কিছুমান দিন একেবাৰে smooth যায়, আনহাতে কিছুমান দিনত অহৰহ সমস্যাই আগুৰি ধৰে। এনে সময়ত আমাৰ মনৰ গতিটোৱে ডাঙৰ ধাক্কা খায়। উৎসাহ আৰু মনোবল হেৰাই পৰে। কিন্তু সফলতাৰ সোপানত উঠিবলৈ হ’লে, এই ব্যৰ্থতাবোৰৰ মাজতো অপৰাজিত মনৰ গতি বজাই ৰাখিবলৈ হব জানিব লাগে। কথাটো সহজ নহয়, হয়নে? কিন্তু অসম্ভৱো নহয়।

মই এজন বন্ধুক মনত পেলাইছো। তেওঁৰ নিজৰ এটা ছোট বাচনেছ আৰম্ভ কৰাৰ সপোন আছিল। প্ৰথম বাৰৰ চেষ্টাতে সম্পূৰ্ণৰূপে fail হ’ল। loss হ’ল বহুত। তেওঁ ক’লে, “মই ভাবিছিলো আৰু নহ’য়।” কিন্তু তেওঁ থিয় দিলে। এতিয়া তেওঁৰ business টো স্থানীয়ভাৱে বহুত জনপ্ৰিয়। এইটোৱেই হ’ল অধ্যৱসায়ৰ জোৰ।

ব্যৰ্থতাই আমাক যেনেকৈ ভাঙি পেলাবলৈ চেষ্টা কৰে, সফলতাইও তেনেকৈয়ে আমাক চুই যাব নোখোজে। প্ৰশ্নটো হ’ল, আমি কেনেকৈ সেই অপৰাজিত মনটো গঢ়ি তুলিম? চলক, এই বিষয়ে কিছু প্ৰায়োগিক উপায় আলোচনা কৰোঁ।

ব্যৰ্থতাক এটা পাঠ হিচাপে লওঁ আহক

আমি সদায় শুনো, “ব্যৰ্থতা সফলতাৰ মাক।” কথাটো শুনিবলৈ common লাগে, কিন্তু ইয়াৰ অৰ্থ বহু গভীৰ। ব্যৰ্থতা মানেই আপুনি চেষ্টা কৰিছে। আপুনি আগবাঢ়িছে। Harvard Business Review-ৰ এক অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে, যিসকল উদ্যোগীয়ে আগতে ব্যৰ্থ হৈছিল, তেওঁলোকৰ পৰৱৰ্তী Ventures-সমূহত সফল হোৱাৰ সম্ভাৱনা 20% বেছি আছিল। ইয়াৰ অৰ্থ, প্ৰতিটো পতনই আপোনাক বেলেগ ধৰণে শিকায়।

এটা সাধাৰণ উদাহৰণ লওঁ আহক। আপুনি যদি বাইক চলোৱা শিকি আছে, প্ৰথমবাৰৰ বাবে fall down নকৰাকৈ successful হ’ব পাৰেনে? নিশ্চয় নোৱাৰে। প্ৰতিবাৰ fall down হ’বলগীয়া হয়। কিন্তু প্ৰতিবাৰেই আপুনি এটা new lesson শিকে। ঠিক তেনেকৈ, জীৱনৰ যিকোনো ক্ষেত্ৰত ব্যৰ্থতাক এটা necessary step হিচাপে ভাবিবলৈ শিকক।

সৰু সৰু লক্ষ্য বনাওঁ আহক

ডাঙৰ লক্ষ্য এটালৈ চাই থাকিলে মাজে মাজে ভয় লাগে। “মই এইটো কৰিব পাৰিমনে?” বুলি doubt হয়। এইটোৱেই হ’ল উৎসাহ হেৰোৱাৰ এটা ডাঙৰ কাৰণ।

সমাধানটো হ’ল লক্ষ্যক সৰু সৰু টুকুৰাত ভগোৱা। আপুনি যদি এটা পৰ্বত উঠিবলৈ ওলায়, সদায় শিখৰটোলৈ নাচায়। প্ৰথমে base camp, তাৰ পিছত next camp—এইদৰে আগবাঢ়ে।

  • উদাহৰণ ১: যদি আপুনি কিতাপ এখন লিখিব বিচাৰে, target set নকৰিব “এমাহত কিতাপ শেষ কৰিম”। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে, “দিনটোত এটা পাত লিখিম” বুলি ভাবক।
  • উদাহৰণ ২: weight loss কৰিবলৈ ওলালে, “মাহেকত 10 kg কমাম” বুলি নাভাবক। “দিনটোত 30 minute walk কৰিম” বুলি small habit গঢ়ি তুলক।

প্ৰতিটো সৰু লক্ষ্যত successful হ’লে আপোনাৰ মনোবল automatically বাঢ়ি যাব। আপুনি motivated feel কৰিব।

আপোনাৰ কামক পুনৰৰ تعريف কৰক

কেতিয়াবা আমি আমাৰ লক্ষ্যৰ মূল অৰ্থটোকে পাহৰি যাওঁ। কিয় সেই কামটো কৰিবলৈ ওলাইছিলো, সেই ‘why’টো মনত নাথাকে। এনেক্ষেত্ৰত, আপোনাৰ কামৰ প্ৰতি perspective সলনি কৰাৰ প্ৰয়োজন।

মই এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰীক মনত পেলাইছো। তেওঁ বৰ tired feel কৰিছিল। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ result বেয়া হৈ আহিছিল। তেওঁৰ উৎসাহ কমি গ’ল। পিছত, তেওঁ ভাবিলে, “মোৰ লক্ষ্য কেৱল exam-ত pass কৰোৱা নহয়, সিহঁতক এজন ভাল মানুহ হিচাপে গঢ়ি তোলা।” এই thought-টোৱে তেওঁৰ motivation সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰি পেলালে।

এক supportive environment সৃষ্টি কৰক

আপুনি য’ত থাকে, যিজনী মানুহৰ লগত থাকে, সেয়া আপোনাৰ মনৰ গতি