মন কৰিছেনে কেতিয়াবা? কিবা এটা অভাৱ অনুভৱ কৰা যেন লাগে। এক ৰহস্যময় সুখৰ সন্ধান। যিটোৱে শৰীৰ আৰু মন দুয়োটাকে স্পৰ্শ কৰে। হয়তো সেই অভাৱটোৱেই হৈছে আয়ুৰ্বেদ আৰু গছ-গছনিৰ গুণৰ প্ৰতি আমাৰ আকৰ্ষণ। প্ৰাচীন এই বিজ্ঞানটোৱে কয়, প্ৰেম আৰু মিলন হৈছে স্বাস্থ্যৰেই অংশ। আজিৰ ব্যস্ত জীৱনত আমি পাহৰি গৈছোঁ এই ৰহস্যময় সুখৰ মূল উৎসবোৰ। অৱশ্যে, এই কথাটো ভাবিবলৈ দিয়া, আয়ুৰ্বেদ আৰু গছ-গছনিৰ ৰহস্যময় সুখৰ সৈতে আপোনাৰ সম্পৰ্কটো নতুনকৈ গঢ় দিব পাৰে। ই কেৱল ৰোগ নিৰাময়ৰ বিষয়েই নহয়, বৰং আয়ুৰ্বেদিক সুখ আৰু যৌন স্বাস্থ্যৰ এক গভীৰ দৰ্শন।
চিন্তা কৰক, হাজাৰ বছৰ ধৰি সাধু-ঋষিসকলে কেনেকৈ শক্তি আৰু আনন্দৰ সমতা ৰক্ষা কৰিছিল। তেওঁলোকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল চাৰিওফালে থকা বনৌষধিবোৰ। এইবোৰ কেৱল জ্বৰ-কাহ নাইকিয়া কৰা বস্তু নাছিল। এইবোৰ আছিল জীৱনৰ প্ৰেম আৰু উৎসাহ বঢ়োৱাৰ ৰহস্য। আজিৰ বিজ্ঞানে কয়, বহুতো ভেষজে শৰীৰত হৰম’নৰ সমতা ৰক্ষা কৰে। ই মানসিক চাপ কমায়। ফলত, এক স্বাভাৱিক আৰু তীব্ৰ অনুভূতিৰ জন্ম হয়। মই এগৰাকী ক্লায়েণ্টক মনত পেলাওঁ, যিয়ে কৈছিল যে কিছুমান সাধাৰণ আয়ুৰ্বেদিক অভ্যাসে তেওঁৰ সম্পৰ্কত এক নতুন স্পাৰ্ক আনিছে। সঁচাকৈয়ে, ইয়াৰ প্ৰভাৱ অসাধাৰণ।
কিন্তু ই কেনেকৈ কাম কৰে? আয়ুৰ্বেদে বিশ্বাস কৰে যে সুখী জীৱনশৈলীৰ বাবে তিনিটা দোষ – বাত, পিত্ত, কফ –ৰ সমতা জৰুৰী। যেতিয়া এইবোৰ অসামঞ্জস্য হয়, তেতিয়া শৰীৰৰ প্ৰতিটো কাম, প্ৰেমৰ ক্ষমতাও বাধাগ্ৰস্ত হয়। গতিকে, সমতা ৰক্ষা কৰাটোৱেই হৈছে মূল কথাটো। আৰু ইয়াতেই ভেষজবোৰে জীৱনদায়ী ভূমিকা পালন কৰে।
প্ৰেমৰ বাবে প্ৰাচীন বনৌষধি : কিছুমান ৰহস্যময় সুপৰিচিত নাম
চিনি পাইছেনে এইবোৰ? এইবোৰ কেৱল চাহৰ পাত নহয়। এইবোৰ হৈছে আয়ুৰ্বেদিক প্ৰেমৰ সহায়ক।
- অশ্বগন্ধা: ইয়াক ‘শক্তিৰ ঘোঁৰা’ বুলি কোৱা হয়। ই মানসিক চাপ কমায়, শৰীৰৰ স্টেমিনা বৃদ্ধি কৰে। এক সমীক্ষাত দেখা গৈছে যে নিয়মিত অশ্বগন্ধা সেৱন কৰা পুৰুষসকলৰ শুক্ৰাণুৰ গুণাগুণ প্ৰায় ১৬৭% লৈ উন্নত হৈছিল। ইয়াক এক শক্তিশালী ‘অডাপ্ট’জেন’ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
- শিলাজিত: এই ৰহস্যময় খনিজ পদাৰ্থটোৱে শৰীৰৰ শক্তি পুনৰুদ্ধাৰ কৰে। ই টেষ্টষ্টেৰণৰ মাত্ৰা স্বাভাৱিক কৰাত সহায় কৰে। ফলত, ইচ্ছাশক্তি আৰু শক্তি দুয়োটাই বৃদ্ধি পায়।
- কাপিকাচু (ভিডেৰী): এই গছৰ শিপাই মহিলাৰ যৌন স্বাস্থ্যৰ বাবে অতি উপযোগী। ই হৰম’নৰ সমতা ৰক্ষা কৰে আৰু উৰ্বৰতা শক্তি বৃদ্ধি কৰে।
এইবোৰৰ প্ৰভাৱ হঠাতে নহয়। কিন্তু নিয়মিত সেৱনৰ লগে লগে শৰীৰৰ প্ৰতি বিশ্বাস আৰু সংবেদনশীলতা বাঢ়ি যায়। ভাবকচোন, শৰীৰটো এখন বাগিচাৰ দৰে। ইয়াক সঠিক সাৰ-পানী দিব লাগে। তেতিয়াহে ফুল ফুলে।
আনহাতে, এইবোৰৰ ব্যৱহাৰৰ ধাৰাও গুৰুত্বপূৰ্ণ। আয়ুৰ্বেদে কয়, গাখীৰ বা ঘিউৰ সৈতে এইবোৰ সেৱন কৰিলে শৰীৰে সহজে শোষণ কৰিব পাৰে। কিন্তু ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ অবিহনে বেছি পৰিমাণে ব্যৱহাৰ কৰাটো ঠিক নহয়। প্ৰকৃতিৰ দানবোৰ সাৱধানেৰে ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।
দৈনন্দিন জীৱনত কেনেকৈ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব?
ভয় নাখাব। জটিল হ’বলৈ নালাগে। সাধাৰণ আৰম্ভণি হ’ব পাৰে এইদৰে:
- চাহৰ সলনি হাৰ্বেল টি: দিনটোৰ আৰম্ভণি কৰক তুলসী, আদা বা জেঠিমধৰ চাহেৰে। এইবোৰে ৰক্ত সঞ্চালন উন্নত কৰে।
- অভ্যাস যোগব্যায়াম আৰু প্ৰাণায়াম: বিশেষকৈ ভ্ৰামৰী প্ৰাণায়াম আৰু যোগমুদ্ৰাই শৰীৰৰ তলৰ অংশত ৰক্ত সঞ্চালন বঢ়ায়। ই এক প্ৰকাৰৰ অভ্যন্তৰীণ