এইমাত্ৰ এটা ব্যস্ত এয়াৰপৰ্টৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি আছিলো। হঠাৎ ওপৰৰ পৰা এটা চুট বক্স পৰি আহিল। কোনোবাই মাথোঁ এহাতেৰে সে ব্রাছ অফ কৰি দিলে। সেই মুহূৰ্ততে যেন চিনেমাৰ দৃশ্য সলনি হ’ল। সেই সহজ কাৰ্যই বিস্ময়কৰ ঘটনা এটিৰ সূচনা কৰিলে। গোটেই দিনটো, ক’ৰবাত নহয় ক’ৰবাত, সঁজাত কথা এটা হৈ ৰৈ যায়। কিন্তু কেতিয়াবা সেইটোৱেই জীৱন সলনি কৰি দিয়ে। আৰু আজিৰ কাহিনীটোও তেনেকুৱাই, য’ত এটা সাধাৰণ ঘটনাই গোটেই আচৰিত সত্যতা উন্মোচন কৰিলে।
অলপ ৰ’ব। অলপ আগলৈকে ভাবি আছিলো, এখনো হাতে লাগে যোৱা সঁজা নাই— এটা সাধাৰণ ভুল, নাইবা? কিন্তু সেই ভুলটোৱেই যেতিয়া আপোনাৰ বাবে দৰ্জা খুলি দিয়ে, তেতিয়া আপুনি বুজি পায় জীৱনটো কিমান অনিশ্চিত। অনেকে কয়, “কেতিয়াবা কেতিয়াবা এইটো হ’লেই ভাল হয়।” কিন্তু মোৰ ক্ষেত্ৰত, সেইটোৱেই আটাইতকৈ ডাঙৰ শিক্ষা হৈ ৰ’ল।
আজিৰ পৃথিৱীত, আমি প্ৰায়ে চাৰিওফালে ঘটা বিস্ময়কৰ ঘটনাবোৰ নজৰ কৰোঁ। কিন্তু তাৰ মাজতেই সঁচা কথাটো লুকাই থাকে। জানেনে? ৭৮% মানুহে কয় যে তেওঁলোকৰ জীৱনত এটা সৰু ঘটনাই ডাঙৰ পৰিৱৰ্তন আনিছে। মই নিজেও অনুভৱ কৰিছো, যেতিয়া সেই চুট বক্স টো লৰচৰ কৰা হ’ল, তেতিয়া যেন এখন ন-কৈ জীৱনৰ পৃষ্ঠা খুলি দিয়া হ’ল।
প্ৰথম দৃষ্টিত যি দেখা নগ’ল
সেই আবেলিৰ ঘটনা। মই এটা সভাত বহি আছিলো। পিছৰ চিটত এগৰাকী মহিলাই বহা হ’ল। তেওঁৰ ওচৰত এটা চুট বক্স আছিল। কিন্তু হঠাৎ,তাৰ ওপৰৰ হেণ্ডেলটো ভাগি পৰিল। বাকচটো তললৈ সৰি পৰিল। সকলোৱে চাই আছে। কিন্তু সেই মহিলাগৰাকীয়ে, কোনো চিন্তা নকৰাকৈ, হাতখন আগবঢ়াই সে ব্রাছ অফ কৰি দিলে। এনে লাগিল যেন এটা অভিজ্ঞ ব্যক্তিৰ দৰে।
মই ভাবিলো, “কি আছে তাত?” সেই মুহূৰ্ততে, মই লক্ষ্য কৰিলো, তেওঁৰ চকুত যেন এটা প্ৰকাণ্ড আত্মবিশ্বাস আছিল। সেই আচৰিত সত্যতা টো আছিল— তেওঁ কেৱল বাকচটোৱেই নেৰাখিছিল, বৰং তেওঁ নিজৰ জীৱনটোও ভালদৰে নিয়ন্ত্ৰণ কৰি আছিল। কাৰণ সেই বাকচটোৰ ভিতৰত আছিল তেওঁৰ স্মৃতি, তেওঁৰ স্বপ্ন, আৰু এটা সম্পূৰ্ণ জীৱন সলনি কৰিব পৰা কাহিনী।
পিছত জানিব পাৰিলো, সেই সঁজাত কথা টো আছিল— তেওঁ আগতে এগৰাকী সেনা বিষয়া আছিল। যুদ্ধক্ষেত্ৰত ডাঙৰ ডাঙৰ সিদ্ধান্ত ল’ব লগা হৈছিল। সেই কাৰণেই এটা পৰি অহা বাকচক ইমান সহজে হেণ্ডেল কৰিব পাৰিছিল।
প্ৰশিক্ষণ আৰু বাস্তৱতাৰ মাজৰ সংযোগ
জীৱনত দেখোন, প্ৰায়ে আমি এনেবোৰ মুহূৰ্ত দেখোঁ য’ত আপোনাৰ প্ৰতিক্ৰিয়াই গোটেই পৰিস্থিতি সলনি কৰি দিয়ে। এই ক্ষেত্ৰতো, হাতে লাগে যোৱা এই শব্দটোৱে কেৱল শাৰীৰিক স্পৰ্শকেই নিৰ্দেশ নকৰে, বৰং মনৰ যোগাযোগকো বুজায়। উদাহৰণস্বৰূপে, যদি আপুনি এটা সমস্যা সময়মতে ধৰিব নোৱাৰে, তেন্তে সেয়া এটা বিৰাট বিপদলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব পাৰে।
- প্ৰথমে: পৰিস্থিতি চিনাক্ত কৰা। যেনে, চুট বক্স পৰি অহাৰ শব্দ শুনি লোৱা।
- দ্বিতীয়তে: দ্ৰুত সিদ্ধান্ত লোৱা। সেই মহিলাগৰাকীয়ে যেনেকৈ লৰালৰিকৈ হাতখন আগবঢ়াই দিছিল।
- তৃতীয়তে: আগৰ অভিজ্ঞতা ব্যৱহাৰ কৰা। তেওঁৰ সেনা পটভূমিয়ে তেওঁক সেইটো সম্ভৱ কৰি তুলিছিল।
এটা পৰিসংখ্যা কওঁ— আমেৰিকাৰ এটা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যয়নত প