জীৱনটো কেতিয়াবা এনে লাগেনে যেন এখন দ্ৰুতগামী ৰেলগাড়ী? 🚄 আপুনি ক’ৰ পৰা আহিলো, ক’লৈ গৈ আছো একোকে ঠিককৈ বুজিব পৰা নাই। মই বহুদিনলৈ এনেকুৱাই অনুভৱ কৰিছিলো। জীৱনৰ ভাৰসাম্য বিচাৰি উলিয়াওঁতাই যেন পাহাৰ ডিঙি উঠাৰ দৰে কাম আছিল। মোৰ নিজৰ মানসিক সুস্থতা আৰু আত্মউন্নয়নৰ বাবে এইটোৱেই আছিল আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান। আজিৰ এই আলোচনাটো মোৰ জীৱনৰ ভাৰসাম্য বিচৰাৰ যাত্ৰাৰ বিষয়ে। এই যাত্ৰাত ধ্যান, অভ্যাস, আৰু সচেতনতা
এদিনাখন অফিচৰ পৰা আহি মই কিমান ব্যস্ত আছিলো চাবই পোৱা নাছিলো। ৰাতিৰ আহাৰ খাওঁতে খাওঁতে মোবাইল ফোন চাওঁ, টি-ভি চাওঁ, লগতে কিতাপ এখনৰ পৃষ্ঠাও উল্টাওঁ। ফলত কি হ’ল? কোনো কামেই সঠিকভাবে নহ’ল। মনটো আছিল ইমান ব্যস্ত যে শুৱেই ৰ’ব নোৱাৰো। এনেকুৱা অৱস্থাই মোক বুজাই দিলে যে, মোৰ জীৱনত এক পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰয়োজন। এক গভীৰ ভাৰসাম্যৰ।
প্ৰথমতে মই বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিলো, ভাৰসাম্য মানে কি? ই কেৱল কাম-জীৱনৰ মাজৰ সমতা নহয়। ই হ’ল এক অন্তৰ্দৃষ্টি, য’ত আপুনি আপোনাৰ শাৰীৰিক, মানসিক, আৰু আধ্যাত্মিক প্ৰয়োজনবোৰ চিনাক্ত কৰিব পাৰে। আৰু সেইমতে কাম কৰিব পাৰে। বিশ্বাস কৰিব নাপায়, কিন্তু গৱেষণা মতে, যিসকল লোকে জীৱনত ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিব পাৰে, তেওঁলোকৰ সৃষ্টিশীলতা প্ৰায় ৪৫% বেছি থাকে!
প্ৰথম পদক্ষেপ: সৰু সৰু অভ্যাসবোৰ সলনি কৰা
ডাঙৰ ডাঙৰ কথা ভাবি মই হতাশ হৈ পৰিছিলো। মই ঠিক কৰিলো, সৰুৰ পৰা আৰম্ভ কৰিম। মোৰ দিনটোৰ এটা ৰুটিন তৈয়াৰ কৰিলো। ইয়াত মাত্ৰ পাঁচটা সৰু কাম আছিল:
- ৰাতিপুৱা ১০ মিনিট ধ্যান কৰা।
- এবাটি পানী খোৱা।
- দিনটোৰ তিনিটা মুখ্য কামৰ তালিকা তৈয়াৰ কৰা।
- এঘণ্টা মোবাইল ফোনৰ পৰা দূৰৈত থাকিবলৈ চেষ্টা কৰা (ডিজিটেল ডিটক্স)।
- ৰাতি শুৱাৰ আগতে এটা সাধু পঢ়া বা শুনা।
এই সৰু অভ্যাসবোৰে মোৰ জীৱনত ডাঙৰ পৰিৱৰ্তন আনিলে। বিশেষকৈ ৰাতিপুৱাৰ ধ্যানটোৱে মোক দিনটোত কেন্দ্ৰিত হ’বলৈ সহায় কৰিলে। আৰু ডিজিটেল ডিটক্সটোৱে মোৰ মানসিক সুস্থতাৰ বাবে যেনেকৈ উপকাৰী আছিল, ক’বই নোৱাৰো।
মনৰ কথা শুনা: সচেতনতাৰ শক্তি
মই আগতে কেতিয়াও মন দিয়া নাছিলো, মোৰ মনটোৱে কি কৈছে। কাম কৰি থাকোঁতে, খাই থাকোঁতে, বা আনৰ সৈতে কথা পাতোঁতেও মোৰ মনটো আন এঠাইত ঘূৰি ফুৰিছিল। মই সচেতনতাৰ বিষয়ে পঢ়িবলৈ ধৰিলো। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল বৰ্তমান মুহূৰ্তত জীৱন্ত হৈ থকা, ইয়াৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ সচেতন হোৱা।
মই এটা কাম আৰম্ভ কৰিলো। খোৱাৰ সময়ত কেৱল খোৱালৈ মনোনিবেশ কৰিম। অৰ্থাৎ, খাদ্যৰ ৰং, গোন্ধ, সোৱাদলৈ মন দিম। টি-ভি বা মোবাইল নাচাও। প্ৰথমতে অলপ weird লাগিছিল। কিন্তু কেইসপ্তাহমানৰ পিছত মই বুজিলো, এই সচেতনতায়ে মোক এক গভীৰ সন্তুষ্টি দিছে। মই আগতাতকৈ খাদ্যৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ হ’বলৈ শিকিলো।
কেনেকৈ আৰম্ভ কৰিব?
আপুনিও চেষ্টা কৰিব পাৰে। দিনত এটা কাম বাছি লওক। হয়তো চাহ এবাটি