আপুনি জানেনে, আমাৰ বহুতেৰে বেছিভাগেই ভাত খোৱাৰ আগতে কি খাওঁ? ঠিকেই, যি সোৱাদ লগা, যি তৎক্ষণাত জিভাত মিঠা সোৱাদ দিয়ে। কিন্তু এই অভ্যাসটোৱেই হয়টো আপোনাৰ ৰক্ত শৰ্কৰা বৃদ্ধি ৰোধ কৰাৰ বাটত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বাধা। আচৰিত হ’বনে? ভাবক, ৰাতিপুৱাৰ পৰা গোটেই দিনটো জুৰি আমি শৰীৰটোৰ লগত কি খেল খেলি আছো। এতিয়া ভাবক, যদি মই আপোনাক কওঁ, ভাতৰ আগতে এইটো খায়—অৰ্থাৎ টেঙা, আঁহযুক্ত, বা প্ৰ’টিনযুক্ত খাদ্য—তেন্তে আপোনাৰ শৰীৰটোৱে কেনে পৰিৱৰ্তন অনুভৱ কৰিব?
এই পৰিৱৰ্তনটোৱে আপোনাৰ চেনি নিয়ন্ত্ৰণত এনে এক বিপ্লৱ ঘটাব পাৰে, যিটো আপুনি ভাবিবও নোৱাৰে। বহুতে ভাবে, মিঠা বস্তু খালেই চেনি বাঢ়ে, কিন্তু সত্যিটো হ’ল, ভাতৰ পৰা আৰম্ভ কৰি—যিটো আমি শস্যৰূপে গুৰুত্বহীন যেন ভাবো—সেইটোৱেই মূল অস্ত্ৰ। আমি সদায় খাদ্যাভ্যাসৰ কথা কওঁ, কিন্তু কেতিয়াবা বেছিকৈ খোৱা, আকৌ কেতিয়াবা কম খোৱা। তেন্তে আজি আমি সেই ৰহস্যময় দৈনন্দিন অভ্যাসটোৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিম, যিটো সলনি কৰিলে আপুনি নিজেই তফাতটো বুজিব।
মই এটা কথা মনত ৰাখিছো, এবাৰ মোৰ এজন বন্ধুৱে নিয়মিতভাৱে মাছ-ভাতৰ পিছত মিঠাই খাইছিল। তেওঁৰ চেনিৰ মাত্ৰা সদায় উচ্চ আছিল। আমি যেতিয়া সেই ভুলটো শুধৰাই ভাতৰ পূৰ্বে খাদ্য হিচাপে এমলা টেঙা ফল বা দৈ খাবলৈ দিলোঁ, মাত্ৰ তিনি সপ্তাহতে তেওঁৰ ৰক্তৰ চেনিৰ মাত্ৰা ২৫% হাৰত কমিল। বিশ্বাস নকৰিলেও, শৰীৰে আগতে যেন এটা সতৰ্ক সংকেত পায় যে এতিয়া আইচক্ৰিম নহয়, বৰং পুষ্টিকৰ বস্তু আহি আছে।
আপুনি যেতিয়া আপোনাৰ খাদ্য তালিকাত সলনি আনিব, তেতিয়া মনত ৰাখিব, ডায়েবিটিছ টিপছ মানে শুধু ঔষধ নহয়, খাদ্যৰ ধৰণটোৱেই হৈছে মুখ্য অস্ত্ৰ। ভাতৰ আগতে সোৱাদ লগা আৰু স্বাস্থ্যসন্মত বস্তু খালে পাকস্থলী ধীৰে খালী হয়, যাৰ ফলত ভাতৰ পৰা গ্লুকোজ অতি লাহে লাহে তেজত মুক্ত হয়। ইয়ে আচলতে চেনি কম কৰা প্ৰাকৃতিক উপায়। ভাবি চাওক, যেতিয়া আপুনি ৰাতি ৮ বজাত ‘ঘৰৰ আনন্দ’ৰ দৰে মিঠাই খাব, ঠিক তেতিয়াই যদি আপুনি ভাতৰ আগতে সেউজীয়া শাক বা সিদ্ধ মাহ খাই লয়, তেন্তে কি হ’ব?
এতিয়াও আচৰিত হোৱাৰ পিছতো এটা সাধাৰণ প্ৰশ্ন: “ভাতৰ আগতে এইটো খায়” বুলি কোৱা “এইটো” টো আচলতে কি? এইটো হৈছে হয়টো এটা আপেল, এটা কমলা, বা এক মুঠি বাদাম, অথবা এগিলাচ ঘোল। এইবোৰৰ প্ৰতিটোৰে আছে ফাইবাৰ আৰু প্ৰ’টিন, যিয়ে হজম প্ৰক্ৰিয়া লেহেমীয়া কৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, এটা অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে যিসকলে ভাতৰ আগতে ১৫ মিনিট সময়ত একোখন ফল বা শুকান খাদ্য খাইছিল, তেওঁলোকৰ খাদ্যৰ পিছত ৩০ মিনিটত চেনিৰ বৃদ্ধি আনৰ তুলনাত ৪০% কম হৈছিল।
বেছিভাগ মানুহেই দিনটোত কিয় এনেকুৱা সমস্যাৰ সন্মুখীন হয়? কাৰণ আমি দেহত খালী পেটত শ্বেতসাৰযুক্ত বস্তু ঠেলে দিওঁ। সেই সময়ত অগ্নাশয়ৰ (Pancreas) ইনচুলিন নিঃসৰণ অতিমাত্ৰা বৃদ্ধি পায়, আৰু কেইটামান বছৰৰ ভিতৰতে সেই অগ্নাশয় হেৰাই যায়। চেনি নিয়ন্ত্ৰণ হ’ল এটা দীঘলীয়া পথ। কল্পনা কৰক, মাটিত খাদ্য ৰোপণ কৰিবলৈ হ’লে পোনপটীয়াকৈ মাটি খান্দি বীজ পুতি দিলে কি হয়? পানী নাই, সময় নাই, পুষ্টি নাই—সেয়েহে আগতে মাটি সাজু কৰিব লাগে। ঠিক একেদৰেই, ভাত খোৱাৰ আগতে ফাইবাৰ আৰু তৰল পদাৰ্থ দি “খনি”টো সাজু কৰি ল’লে শৰীৰে লাহে লাহে উপকাৰ পাব।
মোৰ এগৰাকী প্ৰবীণ শিক্ষয়িত্ৰীৰ কথা মনত পৰে, তেওঁ সদায় ৰাতিৰ আহাৰত ভাতৰ ঠাইত ৰুটি খাইছিল, কিন্তু চেনি নকমে। যেতিয়া আমি তেওঁক পৰামৰ্শ দিলোঁ যে ভাতৰ পূৰ্বে খাদ্য হিচাপে ১০টা সিজোৱা চানা বা বুট খাবলৈ, তেওঁ এমাহতে পাৰ্থক্য অনুভৱ কৰিলে। তেওঁ আচৰিত হৈ ক’লে, “ইমান দিনে মই মিঠাইত দোষ দিছিলোঁ, ভাত আগতে দোষী আছিল নেকি?”
