আপুনি জানেনে, মাত্ৰ এটা মূৰৰ বিষেই জীৱন-মৰণৰ পৰিস্থিতিৰ সূচনা হ’ব পাৰে? আমি সাধাৰণতে মূৰৰ বিষকেই টেণ্চন বা পৰ্যাপ্ত টোপনি নোহোৱাৰ বাবে দোষাৰোপ কৰোঁ, কিন্তু কেতিয়াবা এই সৰু অসুখটোৰ আঁৰত লুকাই থাকে এক গুৰুতৰ সংকট – মেনিনজাইটিছ ৰোগৰ লক্ষণ। আমি যিমানকে ভাবোঁ যে “কি হ’ব নেকি, পাৰ হৈ যাব”, সিমানকে বিপদ ওচৰ চাপি আহে। এবাৰ ভাবি চাওক, এই মূৰৰ বিষ কেতিয়া বিপদজনক হ’ব পাৰে, আৰু সেই সময়ত আমি কি কৰোঁ? স্পট দ্য চাইনছ বিফৰ ইট্ছ টু লেট – মেনিনজাইটিছ চিনাক্তকৰণৰ বিষয়ে জনাটোৱেই হ’ল আজিৰ প্ৰয়োজনীয়তা।
মই এতিয়াও মনত পেলাব পাৰোঁ, মোৰ এজন বন্ধুৱে একেৰাহে তিনিদিন মূৰৰ বিষত ভুগি আছিল। সকলোৱে কৈছিল, “চিন্তা নকৰিবি, পানী কম খাইছ”। কিন্তু চতুৰ্থ দিনা তেওঁৰ ঘাৰ জোৰেৰে বিষাল, আৰু লগে লগে জ্বৰ আহিল। হস্পিটালত ভৰ্তি হোৱাৰ পিছতহে ধৰা পৰিল, এইটো সাধাৰণ মূৰৰ বিষ নাছিল – ই আছিল মেনিনজাইটিছ! সেই দিনাই মই বুজিছিলোঁ, মেনিনজাইটিছৰ লক্ষণসমূহক আমি কিমান লঘু কৰি চাওঁ। যিটো ক্ষেত্ৰত পলম হ’লে, ফলাফল আৰু বেয়া হ’ব পাৰে।
বেছিভাগ মানুহেই জানে যে মেনিনজাইটিছ হৈছে মগজুৰ চাৰিওফালে থকা পৰিৱৰ্তী ঝিল্লী (meninges)ৰ সংক্ৰমণ। কিন্তু জনা আৰু বুজাটো বেলেগ কথা। এই ৰোগটো ইমান দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পায় যে প্ৰথম লক্ষণটো দেখা দিয়াৰ পৰা মাত্ৰ কেইটামান ঘণ্টাৰ ভিতৰতে ৰোগীৰ অৱস্থা সাংঘাতিক হ’ব পাৰে। এই ক্ষেত্ৰত মেনিনজাইটিছ প্ৰতিৰোধতকৈও চিনাক্তকৰণেই প্ৰথম ধাপ, কিন্তু প্ৰতিৰোধকেই আমি বিশেষ গুৰুত্ব দিব লাগে।
আপুনি জানি আচৰিত হ’ব যে ASSAM আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ দৰে অঞ্চলত, বিশেষকৈ শীত আৰু বৰ্ষা ঋতুত মেনিনজাইটিছৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ বাঢ়ে। ৱৰ্ল্ড হেলথ অৰ্গেনাইজেশ্যন (WHO)ৰ এক প্ৰতিবেদন অনুসৰি, বিশ্বজুৰি প্ৰতি বছৰে প্ৰায় ২.৫ মিলিয়ন মানুহ মেনিনজাইটিছত আক্ৰান্ত হয়, যাৰ ভিতৰত ৩০০,০০০ ৰো অধিক লোকৰ মৃত্যু ঘটে। কিন্তু সাৱধানতা অৱলম্বন কৰিলে এই মৃত্যু আঁতৰাব পাৰি। শিশুৰ মেনিনজাইটিছৰ ক্ষেত্ৰত তো আৰু অধিক সতৰ্কতাৰ প্ৰয়োজন, কাৰণ সৰু ল’ৰা-ছোৱালীয়ে নিজৰ অসুবিধা সঠিকভাৱে প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰে।
এতিয়া প্ৰশ্ন হ’ল, কেনেকৈ বুximbos যে এইটো সাধাৰণ মূৰৰ বিষ নহয়? ইয়াৰ উত্তৰ হ’ল কেইটামান বিশেষ সংকেত। পোনপটীয়াকৈ ক’বলৈ গ’লে, যদি মূৰৰ বিষৰ লগত জ্বৰ, বমি, ঘাৰ শক্ত হৈ যোৱা, আৰু উজ্জ্বল পোহৰ দেখিব নোৱৰা অৱস্থা (photophobia) থাকে, তেন্তে এইটো নিশ্চিতভাৱে মেনিনজাইটিছ হ’ব পাৰে। মোৰ এজন চিকিৎসক বন্ধুৱে এটা মজাৰ কথা কৈছিল, “মেনিনজাইটিছত ৰোগীয়ে মূৰটো ইমান বিষে যে দুই আঙুলীয়া চাপ দিব নোৱাৰে, আনকি মূৰটো কুশনত থ’বলৈও কষ্ট হয়।” এই কথাষাৰ মোৰ মনত আছে, কিয়নো দৰাচলতে এই ৰোগীত মগজুৰ ঝিল্লীডাল ফুলি যায়, যাৰ বাবে সামান্য লৰচৰতেই তীব্ৰ বিষ হয়।
আৰু ইয়াতেই আসল টুইষ্টটো আহে – মেনিনজাইটিছ সোনকালে চিনাক্ত কৰিব নোৱাৰিলে, কিডনী বিকল, মগজুৰ স্থায়ী ক্ষতি, শুনা শক্তি হেৰুওৱা, আৰু কেতিয়াবা মৃত্যুও হ’ব পাৰে। যেনিবা, এটা দুষ্ট *মেনিনজাইটিছ’ নামৰ চোৰে মূৰৰ বিষৰ বেশেৰে সোমাই আহি সম্পত্তিখিনি লুটিপুটি নিয়ে, আৰু হাতত কিছু নথকাকৈ উভতি যায়। ইমানেই সোনকালে এই ৰোগে গতি কৰে। আমাৰ মেনিনজাইটিছ চিনাক্তকৰণৰ দক্ষতা যদি কম, তেন্তে ক্ষতি অপূৰণীয় হৈ যাব পাৰে।
যিকোনো বয়সৰ মানুহেই এই ৰোগত আক্ৰান্ত হ’ব পাৰে, কিন্তু