মাজে মাজে ভাবোঁ, আমি আমাৰ শিপাৰ কথা পাহৰি গৈছোঁ নেকি? মোৰ দৰে বহুতে হয়তো নিজৰ ঐতিহ্য আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ সৈতে সংযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰিছোঁ। কিন্তু, এই যে নিজৰ অসমীয়া সংস্কৃতিক সাৱটি লোৱাৰ যাত্ৰা, ই এটা নতুনকৈ নিজকে চিনি পোৱা অভিজ্ঞতা। এইটোৱেই হৈছে মোৰ পৰম্পৰাক সাৱটি লোৱাৰ, মোৰ সাংস্কৃতিক উত্তৰাধিকাৰক ভালপোৱাৰ কাহিনী। আজিৰ এই দ্ৰুতগতী জগতখনত এই কথাবোৰক ধৰি ৰখাটোৱেই এক প্ৰকৃত বিদ্ৰোহ।
শৈশৱত এৰি অহা সেই সুৰসমূহ
মই ডাঙৰ হৈছিলো এখন চহৰত, য’ত ইংৰাজী ক’ব পৰাটোৱেই আছিল “কুল” হ’বৰ চিন। মাক-দেউতাকেও আমাক “সন্মানজনক” চাকৰি এটালৈ আগবঢ়োৱাতহে গুৰুত্ব দিছিল। ফলত, আমাৰ অসমীয়া ভাষাটো কেৱল ঘৰৰ ভিতৰলৈ সীমাবদ্ধ হৈ পৰিছিল। মই স্কুলত ইংৰাজীত কথা পাতিবলৈ গৌৰৱ অনুভৱ কৰিছিলো, কিন্তু ঘৰুৱা ভোজন-ভাতৰ সময়ত দেউতাৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা বুৰঞ্জীমূলক কাহিনীবোৰক একপ্ৰকাৰৰ উপেক্ষা কৰিছিলো। এটা সময়ত মই মোৰ মাতৃভাষাতে কথা পাতোঁতে কিজানি বেয়া পোৱাৰ দৰে এক অনুভূতি হ’বলৈ ধৰিলে। এনে এটা গৱেষণাৰ ফলাফল দেখুৱায় যে বিশ্বৰ প্ৰায় ৪০% যুৱকে তেওঁলোকৰ মাতৃভাষাত কথা পাতিবলৈ লাজ পায়। ময়ো হয়তো তেনে এজন আছিলো।
কিন্তু কলেজত সোমোৱাৰ পিছত কথাবোৰ সলনি হ’ল। মই ভিন্ন ৰাজ্যৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সৈতে মিলিত হ’লো। তেওঁলোকে নিজৰ সংস্কৃতি, নিজৰ খাদ্য, নিজৰ উৎসৱৰ কথা ক’বলৈ ইমান গৌৰৱ অনুভৱ কৰিছিল। আৰু মই? মোৰ ক’বলৈ একোৱেই নাছিল। মই নিজকে একপ্ৰকাৰৰ “কুল্টাৰেললী ৰুটলেছ” যেন লাগিবলৈ ধৰিলো। মোৰ কোনটো উৎসৱ? মোৰ পৰম্পৰাগত সাজ-পাৰবোৰ কি? মই একোৱেই নাজানিছিলো। এইটোৱেই আছিল মোৰ বাবে এটা চকু-মেলা অভিজ্ঞতা।
ঘূৰি যোৱাৰ পথত প্রথম পদক্ষেপ
মই ঠিক কৰিলো যে মই মোৰ শিপা বিচাৰি উলিয়াবই লাগিব। আৰম্ভণিটো আছিল সৰু সৰু কথাৰ পৰা।
- ভাষা: মই ঘৰত সদায় অসমীয়াত কথা পতাৰ চেষ্টা কৰিলো। দেউতাকক বুৰঞ্জীমূলক কাহিনীবোৰ সুধিবলৈ ধৰিলো।
- খাদ্য: আইতাৰ পৰা পৰম্পৰাগত অসমৰ উৎসৱবোৰত ৰন্ধা সৰুৱা পিঠা-পনা ৰন্ধা শিকিলো। টেঙা-তিতা আঞ্জা, আলু পিটিকাৰ সোৱাদে মোক মোৰ ঘৰটোলৈ ঘূৰাই আনিলে।
- সঙ্গীত: বিস্মৃত হৈ যোৱা বিস্মৃত হৈ যোৱা বিহু নাচৰ সুৰবোৰ ইউটিউবত বিচাৰি উলিয়াই শুনিবলৈ ধৰিলো। পুৰণি জ্যোতি-প্ৰসাদৰ গীতবোৰে মোৰ মনত এক অদ্ভুত সুখৰ সৃষ্টি কৰিলে।
এই সৰু সৰু কথাবোৰে মোক এটা ডাঙৰ কথাশিকাই দিলে – আমাৰ ঐতিহ্য কেৱল যাদুঘৰত ৰখা বস্তু নহয়, ই আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰে এক অংশ।
এটা বিশেষ কথা মনত পৰে। এবাৰ বিহুৰ সময়ত, মই আইতাৰ সৈতে ঘৰতে এটা ক্ষুদ্ৰ型 পৰিৱেশন কৰিলো। চাৰিওফালে পিঠা-পনা, গাঁৱৰ মানুহ, আৰু বিহু নামৰ ৰাগেৰে ভৰি উঠিল ঘৰখন। সেইদিনা মই অনুভৱ কৰিলোঁ যে এইটোৱেই হৈছে মোৰ আচল সাংস্কৃতিক পৰিচয়। এই আনন্দ, এই একত্ৰতা, এই ৰং-ৰহইযে মোক পৃথিৱীৰ যিকোনো ঠাইলৈকে লগত লৈ যাব পাৰে।
উত্তৰাধিকাৰক সাৱটি লোৱাটোৱেই হ’ল সত্যিকাৰৰ ভাৱে জীয়াই থকা
মোৰ এই যাত্ৰাটোৱে মোক শিকালে যে আমাৰ পৰম্পৰাক সাৱটি লোৱাটো কেতিয়াও পিছপৰা বা পুৰণি চিন্তা নহয়। বৰঞ্চ ইয়েই আমাক এক অনন্য শক্তি আৰু আত্ম-বিশ্বাস প্ৰদান কৰে। যেতিয়া মই মোৰ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ কথা গৌৰৱেৰে ক’ব পাৰো