আপুনি কেতিয়াবা ভাবিছেনে? আমাৰ চকুৰ আগত থকা এটা সাধাৰণ বস্তুৱেই আমাৰ জীৱনত কিমান গভীৰ প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। ধৰক, আপোনাৰ মেডিচিন কেবিনেটত থকা সেই সাধাৰণ সাধ্যন বেদনা নাশক ঔষধ টোৰ কথা। এনে কিছুমান গৱেষণাই সূচাইছে যে গৰ্ভাৱস্থাত ইয়ে অটিজমৰ সৈতে সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে। কিন্তু আচৰিত কথা হ’ল, এই সম্পৰ্কটো মানিবলৈ কিয় মাত্ৰ ১৫ শতাংশ মানুহেহে সাজু? এইটোৱেই আজিৰ আলোচনাৰ মূল বিষয়।
চিন্তা কৰকচোন, ডাক্তৰৰ পৰামৰ্শ নোলোৱাকৈ পেৰাছিটামল বা এচিটামিন’ফেন লোৱাটো আমি কিমান স্বাভাৱিক বুলি ভাবো। মূৰৰ বিষ, জ্বৰ, শৰীৰৰ বিষত ইয়েই হ’ল প্ৰথম আশ্ৰয়স্থল। কিন্তু যেতিয়া এই ঔষধটোৱে ভৱিষ্যতৰ প্ৰজন্মৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে, তেতিয়া কথাটো গহীন হৈ পৰে।
গৱেষকসকলে কয়, গৰ্ভাৱস্থাত দীৰ্ঘদিন ধৰি এই বেদনা নাশক ঔষধ সেৱন কৰিলে, সন্তানৰ স্নায়ৱিক বিকাশত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। কিন্তু ইয়াক বিশ্বাস কৰাটো বহুতে অস্বীকাৰ কৰে। কিয়? ইয়াৰ পিছত এক মনস্তাত্ত্বিক কাৰণ আছে।
বিজ্ঞানৰ কথা মানিবলৈ আমাৰ মানসিক বাধা
এটা কথা স্বীকাৰ কৰিব লাগিব। আমি আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনত ব্যৱহাৰ কৰা বস্তুবোৰক সন্দেহৰ চকুৰে চাবলৈ ভাল নাপাওঁ। বিশেষকৈ যেতিয়া সেয়া আমাৰ বিশ্বাসৰ বিপৰীতে যায়। পেৰাছিটামল আমাৰ বাবে এটা নিৰাপদ, বিশ্বস্ত বন্ধু। এতিয়া যদি ক’বলৈ আহে যে এই বন্ধুৱেই বিপদজনক হ’ব পাৰে, তেতিয়া আমাৰ মনতে এক প্ৰকাৰৰ সংঘৰ্ষ হয়। মনোবিজ্ঞানীসকলে ইয়াক “cognitive dissonance” বোলে। সহজ কথাত, দুটা বিপৰীত বিশ্বাস একেলগে ৰাখিব নোৱাৰাৰ যন্ত্ৰণা।
মই এগৰাকী মাকৰ কথা মনত পেলাইছো। তেওঁ কৈছিল, “মই গৰ্ভাৱস্থাত দুই-এবাৰ পেইন কিলাৰ খাইছিলো। এতিয়া মোৰ ল’ৰাটো সম্পূৰ্ণ সুস্থ। গতিকে এই গৱেষণা মোৰ বাবে প্ৰযোজ্য নহয়।” ইয়েই হ’ল সমস্যাটোৰ গুৰি। আমি ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতাৰ দ্বাৰা বৈজ্ঞানিক তথ্য মাপিবলৈ যাওঁ।
গৱেষণাটোৱে কি কয় আৰু আমি কি শুনো
এতিয়া গৱেষণাৰ ফালে চাওঁ আহক। বহুতো অধ্যয়নে এটা সম্ভাৱ্য সম্পৰ্ক দেখুৱাইছে। উদাহৰণস্বৰূপে, ২০২১ চনৰ এটা মেটা-এনেলিচিছত দেখা গৈছে, গৰ্ভাৱস্থাত পেৰাছিটামল সেৱন কৰা মাতৃসকলৰ সন্তানত অটিজম স্পেক্ট্ৰাম ডিজৰ্ডাৰ (ASD) বা ADHD হোৱাৰ সম্ভাৱনা ২০-৩০% বেছি। কিন্তু এই সংখ্যাবোৰক আমি ভুলকৈ বুজিব পাৰো।
- সম্পৰ্ক মানেই কাৰণ নহয়: গৱেষণাই “সম্পৰ্ক” দেখুৱায়, “কাৰণ” নহয়। অৰ্থাৎ, ঔষধটোৱে পোনপটীয়াকৈ অটিজম সৃষ্টি কৰে বুলি প্ৰমাণিত হোৱা নাই।
- অন্যান্য কাৰক: যি কাৰণত মাকগৰাকীয়ে ঔষধ খাইছে (যেনে জ্বৰ বা গুৰুতৰ বিষ), সেই কাৰণটোৱেই সন্তানৰ বিকাশত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে।
- ড’জ আৰু সময়: অধিকাংশ গৱেষণাই দীৰ্ঘম্যাদী আৰু উচ্চ ড’জৰ সেৱনৰ সৈতে সম্পৰ্ক দেখুৱায়। কেতিয়াবা দুই-এবাৰ খোৱাটোৱে একেই বিপদ সৃষ্টি নকৰে।
কিন্তু সমস্যাটো হ’ল, মিডিয়াই এই সূক্ষ্ম কথাবোৰ নুবুজাকৈ “গৰ্ভাৱস্থাত পেইন কিলাৰ খালে অটিজম হ’ব পাৰে” বুলি হেডলাইন দিয়াত। ফলত স্বাস্থ্য সচেতনতাৰ সলনি এক ভয়ৰ সংস্কৃতিৰ সৃষ্টি হয়।
১৫ শতাংশ মানুহেহে কিয় মানে? ড’পামিনৰ ফাঁকটো
ইয়াতেই আহে সেই মনস্তাত্ত্বিক হুকৰ কথা – “ড’পামিন গেপ”। আমাৰ মস্তিষ্কে নতুন, আচৰিত তথ্য পোৱাৰ প্ৰতি আসক্ত। কিন্তু যেতিয়া সেই তথ্যই আমাৰ বৰ্তমানৰ জ্ঞানৰ সৈতে সংঘাত কৰে, তেতিয়া আমাৰ মস্তিষ্কত এক প্ৰকাৰৰ ফাঁকৰ সৃষ্টি হয়। এই ফাঁকটোৱে আমাক অস্বস্তি দিয়ে। ইয়াক প