എഴുത്തുകാരനാകണം എന്നൊരു സ്വപ്നം. പക്ഷേ, എന്റെ സ്വരം എവിടെയാണോ, അത് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു കണ്ടില്ല. എല്ലാവരും പോലെ എഴുതിയാൽ മതിയെന്ന് ഞാനും കരുതി. പക്ഷേ, അത് വേണ്ടെന്നു വന്നു. എന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ സ്വരം ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ വിധം എന്നത് ഒരു ആത്മകഥ പോലെയാണ്. അത് എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല, നിങ്ങൾക്കുമായി പങ്കുവെക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒന്ന്.
ആദ്യം, ഞാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ശബ്ദം പകർത്തി
എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട കവിതകൾ എഴുതിയവരെപ്പോലെ ആകണമെന്നായിരുന്നു ആഗ്രഹം. അവരുടെ ശൈലി, വാക്കുകൾ, എല്ലാം ഞാൻ കോപ്പി അടിച്ചു. പക്ഷേ, അത് ഒരിക്കലും ശരിയായി തോന്നിയില്ല. ഒരു പഠിച്ച ഭാഷ പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സർവേ പറയുന്നത്, 70% എഴുത്തുകാരും തുടക്കത്തിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ ശൈലി അനുകരിക്കുകയാണെന്നാണ്. ഞാനും അതിൽ പെട്ടയാളായിരുന്നു. എന്റെ എഴുത്തിൽ ഒരു ആത്മാവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ഒരു പ്രതിധ്വനി മാത്രം.
ഒരു ദിവസം ഞാൻ എന്റെ പഴയ നോട്ട്ബുക്കുകൾ വായിച്ചു നോക്കി. എല്ലാം എത്രയോ കൃത്രിമമായി തോന്നി. അപ്പോഴാണ് മനസിലായത്, ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം കഥ പറയാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ കഥകൾ ആവർത്തിക്കുകയാണെന്ന്.
എന്നെത്തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തു: എനിക്ക് എന്താണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പറയാനുള്ളത്?
ഇതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം. ഞാൻ എന്റെ ഡയറിയിൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. ഭയങ്ങൾ, സന്തോഷങ്ങൾ, ചെറിയ ഓർമ്മകൾ, എല്ലാം. അത് ഒരു തരത്തിലുള്ള സാഹിത്യം തന്നെയായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത് എന്റേതായിരുന്നു. ഞാൻ കണ്ടെത്തിയത്, എന്റെ സൃജനാത്മകതയുടെ ഉറവിടം എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതമാണെന്ന്. നിങ്ങളുടെ സത്യം നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ആയുധമാണ്.
ഞാൻ ഒരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കി:
- എനിക്ക് എന്താണ് വിശ്വസിക്കാനുള്ളത്?
- എന്താണ് എന്നെ കോപ്പിളിക്കുന്നത്?
- എന്റെ ബാല്യകാല ഓർമ്മകളിൽ ഏതാണ് ഇപ്പോഴും എന്നെ സ്പർശിക്കുന്നത്?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ സൃഷ്ടിപരതയുടെ അടിത്തറ.
പരാജയങ്ങളെ ആശയങ്ങളാക്കി മാറ്റുക
എഴുത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ? ഞാനുണ്ട്. ധാരാളം പ്രാവശ്യം. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ അതിനെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. ഓരോ ‘വിജയിക്കാത്ത’ ശ്രമവും എനിക്ക് എന്റെ സ്വരം കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കാൻ സഹായിച്ചു. ഒരു സ്ഥിതിവിവരക്കണക്ക് പറയുന്നത് പോലെ, നമ്മുടെ മികച്ച ആശയങ്ങളിൽ 15% പരാജയങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വരുന്നത്. 🔥 ഒരു തവണ ഞാൻ ഒരു കഥ സമർപ്പിച്ചു, അത് നിരസിക്കപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, ആ നിരാശയിൽ നിന്നാണ് എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെ