എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയത് എവിടെയാണെന്ന് എനിക്ക് പറയാമോ? ഒരു ലൈബ്രറിയിലോ ക്ലാസ്റൂമിലോ അല്ല. അത് ഒരു ക്യാൻവാസിന് മുന്നിലോ, ഒരു പെൻസിലിന്റെ തുള്ളിയിലോ ആയിരുന്നു. കലയും എന്റെ ജീവിതയാത്രയും എപ്പോഴോ ഒന്നായി മാറി. എന്റെ സ്വയംകണ്ടെത്തല് നടന്നത് സൃഷ്ടിപ്രക്രിയയുടെ ഇടയിലൂടെയാണ്. ഒരു ചിത്രം വരയ്ക്കുമ്പോൾ, ഒരു വരി എഴുതുമ്പോൾ തോന്നിയ അവസ്ഥ, അതാണ് എനിക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കിയ കാലം. എന്റെ ആത്മാവ്ക്ക് ഒരു ഭാഷ കണ്ടെത്തിക്കൊടുത്തത് കലാസ്വാദനം തന്നെ. എന്റെ സൃഷ്ടിശീലം എന്ന പ്രതിരോധമില്ലാത്ത ആവേശം എന്നെ രൂപപ്പെടുത്തി.
ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ, ഞാൻ എല്ലാം വരച്ചിരുന്നു. മഴയും വെയിലും, സന്തോഷവും വേദനയും. ചിത്രങ്ങൾ എന്റെ ഡയറി പോലെയായിരുന്നു. അത് ഒരു തരത്തിലുള്ള ചികിത്സയായിരുന്നു. ഒരു പഠനം പറയുന്നത് പോലെ, കലയിൽ ഏർപ്പെടുന്നവർക്ക് സ്ട്രെസ് 40% വരെ കുറയുന്നു. എനിക്കത് വിശ്വസിക്കാം. കാരണം ഞാനത് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പിന്നെ, കുറച്ചു കാലം ഞാൻ കലയിൽ നിന്ന് അകന്നു. ജീവിതം വേഗത്തിലാവുകയും പ്രായപൂർത്തിയാവുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ, എന്തോ കാണാതായത് പോലെ ഒരു feeling. ഒരു വിടരാത്ത വേദന. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ വീണ്ടും ഒരു പെൻസിൽ പിടിച്ചത്. അത് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചു.
കല എന്റെ ഭാഷയായി മാറിയപ്പോൾ
വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറയാൻ കഴിയാത്തത് ഞാൻ കലയിലൂടെ പറഞ്ഞു. കോളർ കളം പോലെ, എന്റെ വികാരങ്ങൾക്കും ഒരു പാലറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. നീലം സങ്കടത്തിന്, മഞ്ഞ സന്തോഷത്തിന്, ചുവപ്പ് കോപത്തിന്. ഇത് എന്റെ ആന്തരിക ലോകത്തിന് ഒരു ശബ്ദം നൽകി. ഒരു സുഹൃത്ത് എന്നോടൊരിക്കൽ പറഞ്ഞു, “നീ ചിത്രം വരയ്ക്കുമ്പോൾ നിന്നെപ്പോലെ ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല.” അതാണ് സത്യം.
ഇന്ന്, എന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതയാത്രയുടെ ഒരു ഭാഗമാണ് സൃഷ്ടിശീലം. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ഒരു small സ്കെച്ച്, ഒരു quick എഴുത്ത്. ഇത് എന്റെ മെഡിറ്റേഷൻ പോലെയാണ്. ഒരു പഠനം കാണിച്ചത് പോലെ, പ്രതിദിനം 20 മിനിറ്റ് സൃഷ്ടിപരമായ ഏതെങ്കിലും പ്രവർത്തനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നവർ അവരുടെ മാനസിക ആരോഗ്യത്തിൽ ഗണ്യമായ improvement റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു.
നിങ്ങളും ഈ യാത്ര ആരംഭിക്കാം
നിങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രൊഫഷണൽ ആർട്ടിസ്റ്റ് ആവണമെന്ന് ആവശ്യമില്ല. കല എല്ലാവർക്കുമുള്ളതാണ്. ഇത് എങ്ങനെ തുടങ്ങാമെന്ന് കുറച്ച് ഐഡിയകൾ ഇതാ:
- ഡൂഡ്ലിംഗ് തുട