ଜୀବନର ଏହି ବ୍ୟସ୍ତତାରେ, ଆମେ କେତେବେଳେ ଭୁଲିଯାଉ ଯେ ସରଳ ଏକ ଦୟାର ଶକ୍ତି କେତେ ବିରାଟ। ଏହା ହୃଦୟ ଭେଦିକରି ଯାଇପାରେ। ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଘଟଣା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ଯାହାକି ମୋ ମନରେ ଲାଗିଯାଇଥିବା ଏକ ଅବିସ୍ମରଣୀୟ କାହାଣୀ। ଏହା ହେଉଛି ମନରେ ଲାଗିଯାଇଥିବା ଏକ ଦୟାର କାହାଣୀ, ଯାହା ଆଜିବି ମୋତେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ କରିଥାଏ।
ସେଦିନ ଥିଲା ଏକ ବର୍ଷା ଭରା ସନ୍ଧ୍ୟା। ମୁଁ ଅଫିସରୁ ଫେରୁଥିଲି, ରିକ୍ଷାରେ ବସି। ରାସ୍ତା ଏତେ ଯାନଜଟ ଯେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା କଷ୍ଟକର ହୋଇଗଲା। ହଠାତ୍ ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା ରାସ୍ତାର ଧାରରେ ଛାତିରେ ହାତ ଦେଇ ବସିଥିବା ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ମାଆଙ୍କ ଉପରେ। ତାଙ୍କ ଚେହେରାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଲୋକଙ୍କ ଭିଡ଼ ଭିତରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପାଖ ଦେଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ଠିଆ ହୋଇ ପଚାରିଲେ ନାହିଁ।
ମୁଁ ରିକ୍ଷା ରଖିଦେଇ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲି। ପଚାରିବାରେ ଜାଣିଲି, ତାଙ୍କର ହଠାତ୍ ଛାତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେବାକୁ ଲାଗିଛି ଏବଂ ସେ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଗୋଟିଏ ଅଟୋ ଡାକିଲି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ନିକଟସ୍ଥ ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ନେଇଗଲି। ତାଙ୍କ ପାଖେ ଟଙ୍କା ନଥିବାରୁ, ମୁଁ ଚିକିତ୍ସା ଖର୍ଚ୍ଚ ଦେଇଦେଲି। ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ଖବର ଦେବା ପାଇଁ ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲି।
କେଉଁ ଛୋଟ କାମଟି ଏତେ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରେ?
ସେହି ବୃଦ୍ଧା ମାଆଙ୍କ ପୁଅ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ରହିଲି। ସେମାନେ ଆସିବା ପରେ ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରିଲି। ମନେଥିଲି, ଏହା ତ ଏକ ସାଧାରଣ କାମ। କିନ୍ତୁ ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ପରେ, ମୋ ଘର ଦ୍ୱାରରେ ଜଣେ ଯୁବକ ଠିଆ ହେଲେ। ସେ ଜଣାଇଲେ ଯେ ସେ ସେହି ବୃଦ୍ଧା ମାଆଙ୍କ ପୁଅ। ସେ ମୋତେ ଧନ୍ୟବାଦ ଜଣାଇବା ସହିତ ମୋର ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଥିବା ଟଙ୍କା ଫେରାଇ ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ତା’ଠାରୁ ବଡ଼ କଥା, ସେ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ଗଳ୍ପ କହିଲେ।
ସେ କହିଲେ, ସେଦିନ ମୋର ସାହାଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ମା’ଙ୍କୁ କେବଳ ଶାରୀରିକ ଭାବରେ ସୁସ୍ଥ କରି ନାହିଁ, ବରଂ ତାଙ୍କ ମନର ବିଶ୍ୱାସକୁ ଫେରାଇଥିଲା। ସେ କହିଲେ, “ଆଜି କାଲି ସମୟରେ ମାନବୀୟତା କମିଗଲାଣି ବୋଲି ମା’ ବିଷାଦ କରୁଥିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ଛୋଟ କାର୍ଯ୍ୟଟି ତାଙ୍କୁ ଦିଶାଇଦେଲା ଯେ ଭଲ ଲୋକ ଆଜିବି ଅଛନ୍ତି।” ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମୋ ଆଖି ଓଦା ହୋଇଗଲା। ମୁଁ କେବେ ଭାବି ନଥିଲି ମୋର ଏତେ ଛୋଟ ଏକ <