ਸੋਚੋ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਜਾਂ ਭੈਣ ਦੀ ਜਾਨ ਖਤਰੇ ‘ਚ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ? ਸੱਚ ਪੁੱਛੋ ਤਾਂ, ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਇਸ ਸਵਾਲ ਤੋਂ ਹੀ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣਾ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਤਰਜੀਹ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਗੁਰਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਲਈ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲਿਆ। “ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਦੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੈਡੀਕਲ ਪ੍ਰੋਸੀਜਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਿਆਰ ਦੀ ਉਹ ਉੱਚੀ ਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਭਵ ਤੋਂ ਵੀ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਮੰਗਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਗ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਸ ਡੂੰਘੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖੂਨ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਨ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਮੈਂ ਇੱਕ ਡੋਨਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਰਜਤ। ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਦੀਆਂ ਕਿਡਨੀ ਬਿਲਕੁਲ ਫੇਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਟਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਹੀ ਇੱਕ ਰਾਹ ਹੈ। ਰਜਤ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਦੇ ਆਗੇ ਆਇਆ। ਉਸਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ, “ਉਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਸੀ।” ਇਹ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੰਨੀ ਬੇਝਿਜਕ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ?
ਪਿਆਰ ਦੀ ਉਹ ਡੋਜ਼, ਜੋ ਦਰਦ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ
ਗੁਰਦਾ ਦਾਨ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਰਜਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਹੀਰੋਜ਼ ਲਈ, ਡਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਇਮੋਸ਼ਨ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਗਤ ਦਾਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਅਮਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ? ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਹਰ ਸਾਲ ਲਗਭਗ 2 ਲੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਡਨੀ ਦਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਿਰਫ਼ 10-15 ਹਜ਼ਾਰ ਟਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਹੀ ਹੋ ਪਾਉਂਦੇ ਨੇ। ਇਸ ਗੈਪ ਵਿਚ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਡੋਨਰ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦੇ ਨੇ।
“ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?” – ਜਵਾਬ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ‘ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਡੋਨਰ ਲੋਕ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਨੇ, ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਨੇ, “ਅਰੇ, ਇੰਨੇ ਦਿਨ ਕਿੱਥੇ ਸੀ? ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਅਕਸਰ ਸਾਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। “ਕੁਝ ਵੀ ਖਾਸ ਨਹੀਂ, ਭੈਣ-ਭਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।” ਪਰ ਅਸਲੀਅਤ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣਾ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਵਾਬ ਸੁਣਕੇ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
- ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਕਸਦ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
- ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ