ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਗੀਤ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਨ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸੰਗੀਤ ਸਿਰਫ਼ ਧੁਨਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਜਾਗਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਇਸਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਪਰਿਵਰਤਨ ਲਿਆਂਦਾ। ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ, ਸੰਗੀਤ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਿਆ, ਇਹੀ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਰਬਾਬ ਵਜਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਸੁਰਾਂ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, “ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖ਼ਿਰ ਮਿਲ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਸੁਣਿਆ। ਅਤੇ ਓਹੋ! ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ 85% ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਤਣਾਅ ਘਟਾਉਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਕਾਰਗਰ ਜ਼ਰੀਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਸੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ, ਸੰਗੀਤ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਥੈਰੇਪੀ ਸੈਸ਼ਨ: ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ
ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ “ਸੁਰਾਂ ਦਾ ਥੈਰੇਪੀ ਸੈਸ਼ਨ” ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੰਗੀਤ ਸੁਣਦਾ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਊਰਜਾ ਘੱਟ ਲੱਗਦੀ, ਪੌਪ ਜਾਂ ਰੌਕ ਸੁਣਦਾ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਦਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਗੋਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਬਿਨਾਂ ਸਾਈਡ-ਇਫੈਕਟਾਂ ਦੇ।
ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਨੋਟਿਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਪਲੇਲਿਸਟ ਬਣਾਉਣਾ ਕਿੰਨਾ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ:
- ਗੁੱਸਾ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ: ਫਲੋਟਿੰਗ ਪਿਆਨੋ ਟਰੈਕ ਜਾਂ ਨਦੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼।
- ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲਈ: ਪੁਰਾਣੇ, ਯਾਦਗਾਰੀ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਜਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਫੋਕ ਗੀਤ।
- ਫੋਕਸ ਵਧਾਉਣ ਲਈ: ਇੰਸਟ੍ਰੂਮੈਂਟਲ ਜਾਜ਼ ਜਾਂ ਲੋ-ਫਾਈ ਬੀਟਸ।
ਵੱਡਾ ਮੋੜ: ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਖੋਜ
ਪਰ ਸੰਗੀਤ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲੀਆਂ। ਇਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕਣ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਕੀਰਤਨ ਸੁਣਨਾ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਗਹਿਰਾ ਪੜਾਅ ਸੀ।
ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਅਨੁਭਵ ਸੀ। ਬਾਹਰੀ ਸ਼ੋਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੰਦਰ ਸਨੇਹ ਅਤੇ ਸਮਝ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।
ਮੇਰੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਰੁਟੀਨ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ
ਹੁਣ ਸੰਗੀਤ ਮੇਰੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦਿਨਚਰੀ ਦਾ ਇੱਕ