ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਬਿਲਕੁਲ ਉਦਾਸ, ਥੋੜਾ ਗੁੰਮ-ਸਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਉਥੇ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਸਫ਼ਰ ਨੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਮਝ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਅਸਲ ਆਤਮ-ਖੋਜ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਝਾਕਣ ਬਾਰੇ ਸੀ। ਸਫ਼ਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਯਾਤਰਾ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੀ ਪਛਾਣ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਘੜ ਦਿੱਤਾ।
ਜਦੋਂ ਰੁਟੀਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ
ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਲੂਪ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਉੱਠੋ, ਆਫਿਸ ਜਾਓ, ਵਾਪਸ ਆਓ, ਸੋ ਜਾਓ। ਫੇਰ ਉਹੀ। ਦਿਮਾਗ਼ ਇੱਕਦਮ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਕੀ ਇਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਬਣਿਆ ਹਾਂ?” ਇਹ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਟ੍ਰਿਪ ਬੁੱਕ ਕਰ ਲਈ। ਬਸ, ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਦਾ ਫੈਸਲਾ। ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਸਫ਼ਰ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਡਰ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ। ਨਵੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਖੋਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।
ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੇ ਸਿਖਾਏ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਬਕ
ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਸਟੱਡੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ 75% ਲੋਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਾਤਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸੁਤੰਤਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਬੁਢ਼ੇ ਆਦਮੀ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬੱਚਾ, ਜੀਵਨ ਇੱਕ ਨਦੀ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਵਹਿਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਰਚ-ਬਸ ਗਈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ।
ਮੇਰੀ ਆਤਮ-ਖੋਜ ਦੇ 3 ਮੁੱਖ ਪੜਾਅ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਵੈ-ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ:
- ਆਪਣੇ ਡਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਾ: ਨਵਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ, ਨਵੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣਾ। ਇਹ ਸਭ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਜਿੱਤ ਸਨ।
- ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਨਾ: ਜਦੋਂ ਬਾਹਰੀ ਰੌਣਕ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
- ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ: ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕੰਮ-ਚਲਾਕ ਨਹੀਂ ਹ