ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਫ਼ੈਸਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਆ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੱਕ ਭਰਾ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ, ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਰੋਗ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਬੀਮਾਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਬਚਾਉ ਦੀ। ਇੱਕ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਿਡਨੀ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਜੈਨੇਟਿਕ ਰੋਗ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ। ਇੱਕ ਕਿਡਨੀ, ਇੱਕ ਜੁਆ: ਇੱਕ ਭਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਖੂਨ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਗ ਦਾਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਸਾਹਸੀ ਰਣਨੀਤੀ ਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਸਭ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਰਜਤ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੈਨੇਟਿਕ ਰੋਗ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ 10 ਲੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਲਾਲ ਖੂਨ ਦੇ ਸੈੱਲ ਬਣਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਲਾਜ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਅਮਨ, ਨੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਖ਼ਿਆਲ ਸੀ: “ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕੁੱਝ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।”
ਰਜਤ ਦਾ ਇਲਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਦਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਪਰ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਖੂਨ ਗਰੁੱਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਰਲੱਭ ਸੀ। ਆਮ ਮੈਚ ਮਿਲਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਮਨ ਨੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਵੀਂ, ਜੋਖਮ ਭਰੀ ਰਣਨੀਤੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੀ “ਡੋਨਰ ਸਵੈਪ” ਜਾਂ “ਕਿਡਨੀ ਐਕਸਚੇਂਜ” ਦਾ ਵਿਚਾਰ। ਪਰ ਇਹ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਜੁਆ: ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਕਿਡਨੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਅਮਨ ਦੀ ਕਿਡਨੀ ਸਿੱਧੀ ਰਜਤ ਲਈ ਮੈਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਤਾਂ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲਾਨ ਬਣਾਇਆ। ਅਮਨ ਆਪਣੀ ਕਿਡਨੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਿਸਦਾ ਡੋਨਰ ਰਜਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਡਨੀ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਜਟਿਲ, ਬਹੁ-ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਿਡਨੀ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਚੇਨ ਸੀ। ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਵੀ ਜਾਨਲੇਵਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਅਮਨ ਲਈ, ਇਹ ਜੁਆ ਖੇਡਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। “ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅੰਗ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਸੀ,” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪਰਿਵਾਰ, ਕਈ ਡੋਨਰ, ਅਤੇ ਕਈ ਹਸਪਤਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਮਕਾਲੀ ਚਿਕਿਤਸਾ ਦਾ ਚਮਤਕਾਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਮੁਤਾਬਕ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ‘ਪੇਅਰਡ ਐਕਸਚੇਂਜ’ ਟ੍ਰਾਂਸਪਲਾਂਟ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਦਾ ਸਮਾਂ 50% ਤੱਕ ਘਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੋਚੋ, ਦੋ ਜੀਵਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਅਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦਾ ਵੀ ਮਨ ਬਦਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਪਲਾਨ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ।
