ஒரு வேலை நிமித்தம் பலர் பாராட்டும் போது, உள்ளூரமே ஒரு சிறு குரல், “இவ்வளவு திறமை உனக்கு எப்படி வந்தது?” என்று கேட்காதா? அந்தக் குரல் தான் போலி நிலைமை. இது பலரின் தன்னம்பிக்கையை உடைக்கும் ஒரு பெரிய மன அழுத்தம். நீங்கள் ஒருபோதும் தகுதியானவர் அல்ல என்று நினைக்க வைக்கும். நான் அந்த வலையில் சிக்கியதுண்டு. ஆனால், அதிலிருந்து வெளியேறினேன். இன்று, எனக்குள்ளேயே ஒரு போலி என்ற எண்ணத்தை வென்றது எப்படி என்று பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். இந்த சுய வளர்ச்சிப் பயணம் என் மனநலம்க்கு மருந்தாக இருந்தது.

போலி நிலைமை (Imposter Syndrome) என்றால் என்ன?

சுருக்கமாகச் சொன்னால், உங்கள் சொந்த வெற்றிகளையும் திறமைகளையும் நீங்களே நம்பாத நிலை. “நான் இங்கே இருக்க தகுதியானவனா? எல்லாம் அதிர்ஷ்டம்தானா? என்னைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் என் உண்மையான திறமையைப் பார்த்துவிடப் போகிறார்களா?” என்ற பயம். இது ஒரு வகை மனநோய் அல்ல. ஆனால் ஒரு மனப்போக்கு. ஒரு ஆராய்ச்சி கூறுவது என்னவென்றால், 70% மக்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் ஏதேனும் ஒரு கட்டத்தில் இதை அனுபவிப்பார்கள். நீங்கள் மட்டும் தான் இப்படி உணர்கிறீர்கள் என்று நினைக்காதீர்கள்!

போலி நிலைமையின் அறிகுறிகள் யாவை?

இது எப்படி தன்னை வெளிப்படுத்தும்? சில பொதுவான அறிகுறிகள் இவை:

  • சுயசந்தேகம்: உங்கள் முடிவுகளை எப்போதும் கேள்விக்குள்ளாக்குவது.
  • வெற்றியை வெளிப்புற காரணிகளுக்கு அடுக்குவது: “நான் வெற்றி பெற்றேன், ஏனெனில் அது எளிதான வேலை” அல்லது “அந்த நாள் நல்ல நாள்” என்று சொல்லுதல்.
  • தோல்வியின் பயம்: புதிய சவால்களை ஏற்க மறுத்தல், தோல்வியடையப் போகிறோம் என்ற பயத்தில்.
  • மிகைப்படுத்தப்பட்ட தன்னிறைவு: ஒரு பணியை சரியாகச் செய்துவிட்டோம் என்று நம்ப, அதிகமான நேரம் செலவிடுவது.

எனக்கு நினைவிருக்கிறது, எனது முதல் பதவி உயர்வுக்குப் பிறகு, அந்த முதல் கூட்டத்தில் பேச வேண்டியிருந்தது. என் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. “இவர்கள் எல்லாம் என்னைவிட அனுபவம் வாய்ந்தவர்கள். நான் இங்கே என்ன செய்கிறேன்?” என்று நினைத்தேன். இது தான் போலி நிலைமையின் சக்தி.

எனக்குள்ளேயே ஒரு போலி என்ற எண்ணத்தை எப்படி வென்றேன்?

இது ஒரு இரவில் நடக்கும் விஷயம் அல்ல. இது ஒரு பயணம். ஆனால், சிறிய, நிலையான படிகள் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். நான் பின்பற்றிய சில முக்கியமான முறைகள் இவை.

1. என் எண்ணங்களை எழுதி வைத்தேன்

“நான் தகுதியற்றவன்” போன்ற எண்ணங்கள் வரும்போது, அவற்றை ஒரு நோட்ட்புக்கில் எழுத ஆரம்பித்தேன். அதைப் பார்ப்பது, அந்த எண்ணத்திற்கும் உண்மைக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் புரிய வைத்தது. இது ஒரு வகை உளவியல்க் கணக்கெடுப்பு போல். எடுத்துக்காட்டாக, “நான் இந்தத் திட்டத்தை நிர்வகிக்க முடியாது” என்று எழுதிய பிறகு, அதற்கடியில் அதை நிர்வகித்த முந்தைய 3 திட்டங்களின் பெயர்களை எழுதுவேன். உண்மை, என் பயத்தை விட வலுவாக இருந்தது.

2. சிறிய வெற்றிகளைக் கொண்டாடினேன்

நாங்கள் பெரிய வெற்றிகளை மட்டுமே கவனிக்கிறோம். ஆனால், ஒரு சிக்கலான மெயிலைச் சரியாக பதிலளித்தது, ஒரு புதிய திறனைக் கற்றுக்கொண்டது போன்ற சிறிய வெற்றிகளும் முக்கியம். ஒரு “வெற்றிப் பட்டியல்” வைத்தேன். ஒவ்வொரு நாளின் முடிவிலும், அன்று நான் அடைந்த சிறிய வெற்றிகளை அதில் சேர்ப்பேன். இது தன்னம்பிக்கையை கட்டமைக்க உதவியது.

3. பேசினேன், பகிர்ந்து கொண்டேன்

இந்த உணர்வை நான் மட்டும் தான் அனுபவிக்கிறேன் என்று நினைத்தேன். ஆனால், ஒருநாள் ஒரு மூத்த சகாவிடம் இதைப் பற்றிப் பேசினேன். அவர் சிரித்துவிட்டு, “ஓ