মই সদায় ভাবিছিলোঁ যে এই সফলতাবোৰ মোৰ বাবে নহয়। কিবা এটা ভুল হবই। কোনোবাই ধৰি পেলাব যে মই ইয়াত থকাৰ যোগ্য নহয়। আপুনিও নেকৈ এনে feeling অনুভৱ কৰে নেকি? ইয়াৰ নামহ’ল ইমপষ্টাৰ ছিণ্ড্ৰম। এইটোৱেই হ’ল সেই অন্তৰ্নিহিত ভয় যিয়ে আমাক কয় যে আমি যিমান আত্মবিশ্বাস দেখুওৱাওঁ, ভিতৰি ভিতৰি আমি ঠগ মাত্ৰ। আজিৰ এই ব্লগটোত, মই আপোনালোকক ক’ম কেনেকৈ মই ইমপষ্টাৰ ছিণ্ড্ৰমক পৰাস্ত কৰিলোঁ আৰু আত্ম-সন্দেহৰ পৰা মুক্ত হ’ব পাৰিলোঁ। এই মানসিক স্বাস্থ্যৰ সমস্যাটোৰ সৈতে মোকাৰি কৰাটোৱেই আছিল মোৰ ব্যক্তিগত বিকাশৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ পাঠ।

কোনো achievement পালেও নিজকে validate কৰিব নোৱৰা অৱস্থাটো বৰ ভয়ানক। মই এটা promotion পোৱাৰ পিছতো মনত হৈছিল, “মোকহে নিশ্চয় ভুল কৰি দিলে।” মোৰ mind-set আছিল, “লগৰ বন্ধুবৰ্গে সহায় কৰিলে হ’বলা,” বা “এইবাৰ luck-এ সহায় কৰিলে।” প্ৰায় 70% লোকে জীৱনত এবাৰ নহয় এবাৰ এই feeling অনুভৱ কৰে বুলি গৱেষণাই কয়। ই এক সাধাৰণ কথা, কিন্তু ই আমাৰ সফলতাৰ পথত ডাঙৰ বাধা।

কিন্তু ইমপষ্টাৰ ছিণ্ড্ৰমটো কি? সহজ কথাত, ই এনে এক মানসিক অৱস্থা য’ত ব্যক্তিজনে নিজৰ সফলতাক আন্তৰিকতাৰে গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰে। তেওঁলোকে সদায়েই ভয়ত থাকে যে তেওঁলোকৰ অক্ষমতা বা ঠগামি ধৰা পৰিব। ই কোনো চিকিৎসাগত ৰোগ নহয়, কিন্তু ই আমাৰ মানসিক বলক বহু পৰিমাণে ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰে।

ইমপষ্টাৰ ছিণ্ড্ৰমৰ লক্ষণবোৰ চিনাক্ত কৰা

এইটো জ্ঞানেই যে আপুনি ইয়াৰ সৈতে fight কৰি আছে, সেয়াই প্ৰথম steps. মই লক্ষণবোৰ চিনাক্ত কৰিবলৈ শিকিলোঁ।

  • অতিৰিক্ত পৰিশ্ৰম কৰা: নিজকে prove কৰিবলৈ মই সাধাৰণতকৈ বহুত overtime কৰিছিলোঁ।
  • প্ৰশংসা গ্ৰহণ কৰিব নোৱৰা: কাৰোবাই praise দিলে মই awkward feeling অনুভৱ কৰিছিলোঁ আৰু topic change কৰিছিলোঁ।
  • failureৰ অতি ভয়: সৰু setback এটাইও মোক মনে মনে ভাবিবলৈ লগাই দিছিল, “চাওকচোন, মই right নহয় বুলি!”
  • সফলতাৰ credit luck বা external factor-লৈ transfer কৰা: “এইটো হ’ল team effort,” বা “মোৰ boss-য়ে সহায় কৰিলে,” বুলি কৈ থাকোঁ।

এই symptoms-bor recognize কৰাটোৱেই আছিল মোৰ journey-ৰ turning point. মই উপলব্ধি কৰিলোঁ যে মই alone নহয়। বহুতো talented people-ও এই feeling fight কৰি আছে।

মোৰ যুদ্ধৰ কৌশলবোৰ: ইমপষ্টাৰ ছিণ্ড্ৰমক কেনেকৈ পৰাস্ত কৰিলোঁ

এইটো theory-ত নহয়, practical steps. মই কেইবাটাও কাম কৰিলোঁ, আৰু আপুনিও try কৰিব পাৰে।

১. ‘Achievement Journal’ ৰখা

মই এটা সৰু diary ল’লোঁ। তাত দিনটোৰ সৰু সৰু win-boru লিখিবলৈ ধৰিলোঁ। যেনে, “আজি এটা difficult client-ক handle কৰিলোঁ,” বা “এটা নতুন skill শিকিলোঁ।” negative thoughts আহিলে মই এই diaryখন চাওঁ। ই মোক মনত কৰাই দিয়ে যে মোৰ success-boru real, আৰু ইহঁত random event নহয়।

২. কথা পাতিবলৈ মানুহ বিচাৰি উলিওৱা

মই মোৰ closest friend দুজনৰ লগত মোৰ feeling-bor share কৰিলোঁ। আচৰিত কথাটো হ’ল, তেওঁলোকেও একে feeling অনুভৱ কৰিছিল! কথা পাতিলে feeling-bor normalize হয়। ইয়াক ‘imposter experience’ বুলি ভাবিব পাৰি, ‘syndrome’ বুলি নহয়। ইয়াৰ পৰাই মই শিকিলোঁ যে vulnerability দেখুওৱাটো weakness নহয়, strength.

৩. নিজৰ কথাবোৰ সলনি কৰা

মই মোৰ internal dialogue-টো সলনি কৰিলোঁ। “মই এইটো কৰিব নোৱাৰোঁ”ৰ সলনি মই ক’বলৈ ধৰিলোঁ, “মই এতিয়ালৈকে ইয়াক কৰা নাই, কিন্তু মই try কৰিম আৰু শিকিম।” “মই ঠগ মাত্ৰ”ৰ সলনি ক’বলৈ ধৰিলোঁ, “মই competent, আৰু মই ইয়ালৈকে hard work কৰি আহিছোঁ।”

৪. Perfectionism ত্যাগ কৰা

মই finally accept কৰিলোঁ যে perfect হ’বলৈ নাই। Aim হ’ল ‘good enough’ হোৱা। কোনো কামত small mistake থাকিলেও, world অৱতাৰ নাযায়। Done is better than perfect.