সন্ধিয়া বহুত বেলি হ’ল, ক্লান্তি আহি জপি বহিল। আপুনি কিমান টানটান অনুভৱ কৰিছে? ভাৱকচোন, অলপ আগতে বাৰু চাহ খাইছিলোঁ, তেনেই সাধাৰণ এটা নিয়ম। তথাপি শৰীৰটো যেন সীহৰ দৰে ডাঙৰ, উঠিবলৈকে মন নাই। বহুতে ক’ব, “অলপ জিৰাই লোৱা, হৈ যাব।” কিন্তু হয় নেকি? মাজে মাজে ভাৱো, এই ক্লান্তি আচলতে সাধাৰণ ভাগৰ নে বেলেগ কিবা? আপুনি জানেনে, বহু সময়ত ভাগৰৰ আঁৰত লুকাই থাকে এক নীৰৱ ভয়ংকৰ সমস্যা। ইয়াৰ নাম ৰক্তসংকট। আমাৰ মনত পৰা ক্লান্তিৰ কাৰণবোৰ সাধাৰণ হ’ব পাৰে, কিন্তু ই যে নীৰৱ ৰক্তসংকট হ’ব পাৰে, সেই কথাই বহুতে নাজানে।
আজিৰ এই লেখাত আমি সেইবোৰ কথা পাতিম, যিবোৰ সাধাৰণতে আলোচনাৰ বাহিৰত থাকে। আমি আলোচনা কৰিম, কোনবিলাক লোক এই ৰক্তসংকটৰ আশংকাত আছে, আৰু কি কি লুকাই থকা লক্ষণবোৰ আমি এৰি দিওঁ। ভাগৰ হ’লেই মানুহে ক্লান্তি নামেৰে নাম দিয়ে, কিন্তু শৰীৰে মূকভাবে কান্দি থাকে বেলেগ কাৰণত। জানো, বহুতে কয়, “বেছি টেনছন নল’বি, আইণ আৰু দৰকাৰী পুষ্টি ঠিকেই আছে।” সঁচাকৈয়ে আছে নেকি? সেইটোৱেই পৰীক্ষা কৰিবলৈ হ’ব। আজি আমি সেই ৰক্তহীনতাৰ লক্ষণবোৰ চিনাক্ত কৰিবলৈ শিকিম, যিবোৰক আমি উপেক্ষা কৰি আহিছোঁ।
ভাবক, দীঘলীয়া দিনটোৰ পিছত অফিচৰ পৰা ঘৰলৈ আহিছে, খাব পৰা শক্তি নাই। বহুতৰে ধাৰণা, বয়স হৈছে বাবে এনেকুৱা লাগে। কিন্তু সম্পূৰ্ণ কথা এয়া নহয়। কেতিয়াবা শৰীৰৰ ভিতৰত হিম’গ্ল’বিন নামৰ এবিধ উপাদান নাটকীয়ভাৱে হ্ৰাস পায়, আৰু আমি টিপটোপে শক্তি হেৰুওৱা অনুভৱ কৰোঁ। এই নীৰৱ ৰক্তসংকটয়ে জনম দিয়ে গুৰুতৰ অৱস্থা, কিন্তু আমি ব্যস্ততাত সেইবোৰ গুৰুত্ব নিদিওঁ। মোৰ নিজৰ এজন বন্ধু আছে, নাম ধৰি নকওঁ, ৩ বছৰ ধৰি ভাবিছিল তাইৰ ফেচবুক আসক্তিৰ বাবে ভাগৰ লাগে! পিছত চিকিৎসকে কোৱাত গম পালে, তাইৰ ৰক্তত আয়ৰণৰ মাত্ৰা ভয়ানক কম। আজি আমি সেই একেটা পৰিস্থিতি লৈয়ে কথা পাতিম বন্ধুসকল।
এতিয়া প্ৰশ্নটো হ’ল, “ৰক্তসংকট মানে কি?” সহজ ভাষাত ক’বলৈ গ’লে, আপোনাৰ শৰীৰৰ কোষবোৰত অক্সিজেন যোগান দিবলৈ পৰ্যাপ্ত পৰিমাণৰ ৰক্ত কণিকা নাথাকে। আয়ৰণ, ভিটামিন বি১২, ফলিক এচিডৰ অভাৱত এইটো ঘটে। যিসকল লোকে মাংস কম খায়, বা বহু পৰিমাণে চাহ-কফি খায়, তেওঁলোকৰ এই সমস্যা বেছি হয়। মন কৰিব, চাহত থকা টেনিনে আয়ৰণ শোষণত বাধা দিয়ে। হয়, ক্লান্তি লগাটো ওপৰত কোৱা মতে বিফল, কিন্তু যদি আপুনি দীর্ঘদিন ধৰি নিশ্বাস ল’বলৈ কষ্ট পাইছে, মূৰ ঘূৰাইছে, বা চুলি সৰি আছে — তেন্তে সাৱধান! এইবোৰ কিন্তু লুকাই থকা লক্ষণ।
ভুল নুবুজিবা, মই ভয় খুৱাবলৈ নকওঁ। কিন্তু তথ্য আছে, বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থাৰ মতে, পৃথিৱীৰ প্ৰায় ৩০ শতাংশ লোক ৰক্তহীনতাত ভোগে। অৰ্থাৎ, প্ৰতিগৰাকী ১০ জনৰ ভিতৰত ৩ জন এই সংকটৰ চিকাৰ। আৰু ইয়াৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বেছি আক্ৰান্ত হয় মহিলা আৰু শিশু। ৰক্তসংকটৰ আশংকা আটাইতকৈ বেছি তেওঁলোকৰ মাজত, যাৰ মাহেকীয়া গৰ্ভধাৰণ বা বৃদ্ধিৰ সময়ত শৰীৰত অত্যধিক চাপ আহে। এটাও মন কৰিবলগীয়া কথা, সাধাৰণতে কেৱল দৈনন্দিন খাদ্যত আয়ৰণ নাথাকিলেই এই ৰোগ নহয়; কেতিয়াবা শৰীৰে আয়ৰণ শোষণ কৰিব নোৱাৰে। সেইবাবে, এচিডিটিৰ বাবে পেটৰ জ্বলা-পোৰা কমানৰ ঔষধ দীঘলীয়া সময়লৈ খালেও সমস্যা পাতি লয়।
“বেছিকৈ মঙহ খাওঁ, তথাপি কিয়?” লোকসকলে প্ৰশ্ন কৰিব। আচলতে, শৰীৰত লুকাই থকা বেমাৰ এটা থাকিব পাৰে, যেনে অন্ত্ৰৰ সমস্যা বা কিডনীৰ ৰোগ। যিদৰে এখন গাড়ীত তেলৰ পৰিমাণ ঠিক আছে, কিন্তু ইঞ্জিনৰ পাইপ বন্ধ হ’লে গাড়ী নচলে। ঠিক সেইদৰে, আপোনাৰ শৰীৰত পুষ্টি গৈও শোষণ নহ’ব পাৰে। মোৰ এগৰাকী শিক্ষয়িত্ৰী বান্ধৱী আছে, তেওঁ শাক-পাচলি বহুত খায়, কিন্তু তথাপিও তেওঁৰ হিম’গ্ল’বিন কমি গৈছিল। পিছত গম পোৱা গ’ল যে, তেওঁৰ পাকস্থলীত হেল