এদিন ৰাতি মই বিছনাত পৰি আছিলো। মোৰ মনটো একেবাৰে অশান্ত। ভৱিষ্যতৰ চিন্তাই মোক খাইছিল। তেতিয়া বুজিছিলো, মোৰ জীৱন সলনি হোৱাৰ প্ৰয়োজন। কিন্তু কেনেকৈ? উত্তৰটো আছিল মোৰ ওচৰতে। সেয়া আছিল বিশ্বাস। বিশ্বাসে মোৰ জীৱন কেনেকৈ সলনি কৰিলে, সেই আধ্যাত্মিক যাত্ৰাৰ কথাহে আজি ক’ম।
আচলতে, আগতে মই বিশ্বাসক এটা ধৰ্মীয় ৰীতি বুলিহে ভাবিছিলো। কিন্তু জীৱনৰ এটা টান পৰ্যায়ত মই উপলব্ধি কৰিলো, ই কেৱল পূজা-পাতল নহয়। ই এটা শক্তি। এনে এক শক্তি যিয়ে মোক আন্তৰিক শান্তিৰ সন্ধান দিলে।
মোৰ যাত্ৰাটো আৰম্ভ হৈছিল সৰু সৰু প্ৰশ্নৰে। মই কিয় আছো? মোৰ জীৱনৰ অৰ্থ কি? এই প্ৰশ্নবোৰে মোক একেবাৰে ঘেৰি ধৰিছিল।
বিশ্বাসৰ প্ৰথম টোপনি: যেতিয়া সকলো অন্ধকাৰ লাগিছিল
এটা সময়ত কেৰিয়াৰৰ চাপ, পৰিয়ালৰ সমস্যা একেলগে আহিল। মই নিজকে অতি একাকী অনুভৱ কৰিছিলো। মানসিকভাৱে ভাগি পৰাৰ ওচৰত আছিলো। এনে এটা অৱস্থাত মই এবাৰ মন্দিৰলৈ গৈছিলো। কোনো বিশেষ প্ৰাৰ্থনা নাই, কেৱল বহি থাকিলো।
তাৰ পিছৰ কেইদিনমানত এটা কথা লক্ষ্য কৰিলো। মোৰ উদ্বেগ কমি আহিছিল। মনত হ’ল, মই একা নহয়। এটা উচ্চ শক্তি আছে যিয়ে মোক চাই আছে। এইটোৱেই আছিল মোৰ ধৰ্মীয় বিশ্বাসৰ প্ৰথম আভাস।
দৈনন্দিন জীৱনত বিশ্বাস কেনেকৈ কাম কৰে
বিশ্বাস কেৱল মন্দিৰ-মছজিদলৈ সীমাবদ্ধ নহয়। ই হ’ল দৈনন্দিনৰ এটা অভ্যাস। মই কেইটামান সৰু সৰু কাম আৰম্ভ কৰিলো:
- প্ৰাৰ্থনাৰ মুহূর্ত: দিনটোৰ আৰম্ভণিতে ৫ মিনিট মৌনতা। কোনো মন্ত্ৰ নহয়, কেৱল শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ লগত নিজকে সংযোগ কৰা।
- কৃতজ্ঞতাৰ ডায়েৰী: ৰাতি শুৱাৰ আগতে দিনটোৰ তিনিটা ভাল কথালৈ মনত পেলোৱা। ইয়াক কৰোতে মনটো হাল্কা লাগে।
- সেৱাৰ মনোভাৱ: সৰু সৰু কামত আনক সহায় কৰাৰ চেষ্টা কৰা। এনেকৈ কৰোতে আত্মউন্নতিৰ পথ খুলি যায়।
গৱেষণা এটাত পোৱা গৈছে যে, নিয়মিত আধ্যাত্মিক অভ্যাস কৰা লোকসকলৰ মানসিক চাপ ৩৫% কমে। মোৰ বাবে এইটোৱেই আছিল প্ৰমাণ।
বিশ্বাসে দিয়া তিনিটা ডাঙৰ উপহাৰ
এই যাত্ৰাই মোক তিনিটা মূল্যৱান বস্তু দিলে। যিবোৰে মোক সম্পূৰ্ণৰূপে সলনি কৰি পেলালে।
১. ভয়ৰ সলনি নিৰ্ভৰশীলতা
আগতে যিকোনো সিদ্ধান্তলৈ ভয় লাগিছিল। যদি ভুল হয়? যদি নহয়? কিন্তু বিশ্বাসে মোক শিকালে যে মই একা নহয়। এটা ডাঙৰ পৰিকল্পনাৰ অংশ হিচাপে মোৰ যাত্ৰা। এই ভাৱনাই ভয় দূৰ কৰিলে। এটা উদাহৰণ দিওঁ। মই চাকৰি সলনি কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলো। আগতে ইমান ডাঙৰ ঝুঁকি কেতিয়াও ল’ব পৰা নাছিলো। কিন্তু সেইবাৰ সাহস পালো। ফলত, এটা নতুন দিশ উলিয়ালো।
২. ধৈৰ্য্য আৰু প্ৰক্ৰিয়াত বিশ্বাস
আমি সদায়েই তাৎক্ষণিক ফল বিচাৰো। কিন্তু বিশ্বাসে মোক শিকালে যে সকলোৰে নিজা সময় আছে। গছজোপালে যিদৰে লাহে লাহে ডাঙৰ হয়, জীৱনৰ উন্নয়নো তেনেকুৱা। এতিয়া মই বুজিছো, প্ৰক্ৰিয়াটোৱেই প্ৰধান। ফলটো স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে আহিব।
৩. আপোনাক চিনি পোৱাৰ সুযোগ
নিজৰ লগত বহিবলৈ শিকিলো। মনটো কেনে আছে, কি ভাবিছো, সেইবোৰ বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিলো। এই আত্ম-চেতনাইহে আত্মউন্নতিৰ সঁচাৰু মূলে। মই আগতকৈ বহুতো শান্ত আৰু স্পষ্ট হ’লো।
তোমাৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ কেইটামান সৰু টিপছ
তুমিও যদি এই <