আপোনাৰ মনটোৱে কি আজিকালি অলপ বেছিকৈ দৌৰিছে নেকি? 📈 ৰাস্তাত যোৱাৰ সময়ত, নিউজ ফিড চাওঁতে, বা কেৱল চুপচাপ বহি থাকোঁতেই। বিশ্বৰ উত্তেজনা যেন আপোনাৰ নিজৰ শ্ব্বাসৰ লগত জড়িত হৈ পৰিছে। ইয়াৰ পৰিণাম হৈছে মনৰ শান্তিৰ অভাৱ আৰু এটা অবিৰত উত্তেজনাৰ অনুভূতি। আপুনি অকলে নহয়। বহুতে এই বিশ্ব উত্তেজনাক ব্যক্তিগতভাৱে অনুভৱ কৰি আছে। কিন্তু এটা সহজ নিয়ম আছে যিয়ে এই উত্তেজনা মনত লাগিলে শান্তি ঘূৰাই আনিব পাৰে।
চিন্তা কৰক, আপোনাৰ মনটো এখন ডাইনিং টেবুলৰ দৰে। তাত বাতৰি, চিন্তা, ভয়, কৰ্মব্যস্ততা—সবাফালে সিঁচৰতি হৈ আছে। কোনোবাই আহি সেই টেবুলখন চাফা কৰিবলৈ ক’লে আপুনি কি কৰিব? হয়তো আপুনি উত্তেজিত হ’ব। “মই ক’ত সময় পাম?” কিন্তু যদি মই কওঁ, আপুনি কেৱল এটা বস্তু ঠাইতে ৰাখিব লাগিব? সহজ নহয় নেকি?
আমি বহুত সময়ত আমাৰ মানসিক স্বাস্থ্যৰ বাবে একে সময়তে সকলোখিনি চাফা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। ফলত হতাশাহে হয়। কিন্তু জীৱনৰ উত্তেজনাপূৰ্ণ মুহূৰ্তবোৰত কাম কৰা এটা নিয়ম হ’ল—এটা সময়ত এটা কথাহে।
বিশ্বৰ উত্তেজনা আপোনাৰ অন্তৰলৈ কিয় নামি আহে?
আমি এতিয়া ডিজিটেল যুগত বাস কৰোঁ। গোটেই পৃথিৱীখন আমাৰ হাতৰ মুঠিত। এটা খবৰ, এখন ছবি, এটা মন্তব্যে আমাৰ দিনটোৰ মূড সলনি কৰিব পাৰে। আমাৰ স্নায়ৱিক ব্যৱস্থাই প্ৰকৃত আৰু আভাসযুক্ত ভয়ৰ মাজত পাৰ্থক্য কৰিব নোৱাৰে। গতিকে, যেতিয়া স্ক্ৰীনত যুদ্ধৰ দৃশ্য দেখো, আমাৰ শৰীৰটোৱো যেন যুদ্ধক্ষেত্ৰত থকাৰ দৰে সঁহাৰি জনায়। ইয়াকেই বোলা হয় ‘মিডিয়া-ইণ্ডিউছড ষ্ট্ৰেছ’।
এটা গৱেষণাই দেখুৱাইছে যে বাতৰি চাওঁতাৰ প্ৰায় ৬৫% জনৰ নিয়মিতভাৱে উদ্বেগ, হতাশা বা নিদ্ৰাহীনতাৰ সমস্যা হয়। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল, আপুনি যেতিয়া অসহায় বোধ কৰে, সেয়া আপোনাৰ দোষ নহয়। ই আমাৰ মস্তিষ্কৰ এক স্বাভাৱিক, যদিও দুৰ্বল কৰা, প্ৰতিক্ৰিয়া।
শান্তি ঘূৰাই অনাৰ সেই ‘একমাত্ৰ নিয়ম’টো কি?
ইয়াতকৈ সহজ নিয়ম আৰু একো নাই: আপোনাৰ নিয়ন্ত্ৰণৰ ভিতৰত থকা এটা সৰু কাম কৰক।
শুনিবলৈ সাধুৰ দৰে লাগিল নেকি? কিন্তু ইয়াৰ পিছত শক্তিশালী মনোবিজ্ঞান আছে। যেতিয়া আপুনি ডাঙৰ, নিয়ন্ত্ৰণৰ বাহিৰৰ সমস্যা (যেনে ৰাজনীতি, অৰ্থনীতি, জলবায়ু)ৰ সন্মুখীন হয়, তেতিয়া আপোনাৰ মস্তিষ্ক অসহায় বোধ কৰে। এই অসহায়ত্বই হৈছে উত্তেজনাৰ মূল উৎস। কিন্তু যেতিয়া আপুনি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পৰা এটা কাম বাছি লয় আৰু তাক সম্পূৰ্ণ কৰে, তেতিয়া আপোনাৰ মস্তিষ্কলৈ এটা সংকেত যায়—”অ’ হয়, মই ইয়াত কিবা কৰিব পাৰোঁ।” এই জয়সূচক সংকেতেই আধ্যাত্মিক শান্তিৰ বীজ ৰোপণ কৰে।
মোৰ এগৰাকী বন্ধুৱে গত বছৰত ইয়াৰ চমু পৰীক্ষা কৰিছিল। তেওঁৰ উদ্বেগ চৰা আছিল। মই তেওঁক কৈছিলো, দিনটোত দুবাৰকৈ ফোন চেক নকৰিবলৈ। তেওঁৰ বাবে সেয়া আছিল নিয়ন্ত্ৰণৰ কাম। প্ৰথম সপ্তাহতেই তেওঁ কৈছিল, “মই ভাবিছিলো ই মূৰ্খামি। কিন্তু যিদিনা মই নিউজ এপটো খোলা নাছিলো, সেইদিনা মোৰ শ্ব্বাস প্রক্রিয়া সঁচাকৈয়ে সলনি হৈছিল।”
এই নিয়মটো প্ৰয়োগ কৰাৰ ৩টা সৃষ্টিশীল উপায়
ইয়াক কেৱল ‘ঘৰ চাফা কৰা’ বুলি নাভাবিব। ইয়াত কিছুমান idea দিয়া হ’ল:
- ৫ মিনিটৰ নিয়ন্ত্ৰণ: পুৱাতে উঠিয়েই এটা সৰু, নিয়ন্ত্ৰণযোগ্য লক্ষ্য বনাওক। যেনে—এটা টেবুল চাফা কৰা, এটা গছক পানী দিয়া, বা এটা সুৰীয়া গান বজোৱা। এই জয়ে গোটেই দিনটোৰ টোন ছেট কৰে।
- ডিজিটেল সীমা: