জীৱনটো কিমান দ্ৰুত গতিৰে পাৰ হৈ যায়, নহয়নে? এদিন স্কুললৈ যোৱা ল’ৰা-ছোৱালী, আজি চাকৰিৰ চিন্তাত মগন। মই সদায় ভাবিছিলো, ভৱিষ্যতৰ বাবে পঢ়া-শুনা কৰাটোৱেই হ’ল জীৱনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য। কিন্তু কেতিয়াবা কেতিয়াবা মনত পৰে, সেই সময়খিনিৰ পৰা মই কি হেৰুৱালো? হয়তো বৰ্তমানখনক। মই সঁচাকৈয়ে মননশীলতা আৰু সচেতনতাৰ অৰ্থ নাজানিছিলো। এদিন এটা ভাগৰুৱা সন্ধিয়া, মই নিজকে সুধিলো, “মই এইমাত্ৰ ক’ত আছিলো?” মই গোটেই দিনটো কামত মগন আছিলো, কিন্তু জীয়াই থকাৰ অনুভূতিহে হেৰুৱালো। সেয়াই আছিল মোৰ আত্ম-উন্নয়ন যাত্ৰাৰ আৰম্ভণি। আৰু এনেকৈয়ে মই বৰ্তমানত জীয়াই থকাটো শিকিবলৈ ধৰিলো।
পূৰ্বৰ ভুলবোৰ এৰি দিয়া : অতীতৰ পৰা মুক্তি
মই সদায় অতীতৰ কথাবোৰ লৈ চিন্তা কৰি থাকো। কিয় সেইটো কৰিলো, কিয় নকৰিলো। এইবোৰ চিন্তাই মোক গ্ৰাস কৰি ধৰিছিল। মই জানিলো যে অতীতত বাস কৰাটোৱে মোৰ মানসিক স্বাস্থ্যৰ বাবে একেবাৰে ভাল নহয়। গৱেষণা অনুসৰি, আমাৰ ৪৭% চিন্তা হয় অতীতৰ বিষয়ে, যিটোৱে আমাক উদ্বিগ্ন আৰু অসুখী কৰি তোলে। মই এদিন সিদ্ধান্ত ল’লো, এই চক্ৰ ভাঙিবই লাগিব। মই নিজকে ক’লো, “হ’লেই হ’ল, এতিয়া তাক সলনি কৰিব নোৱাৰি।” এইটো মানি লোৱাটোৱেই আছিল প্ৰথম পদক্ষেপ।
মই কেনেকৈ অতীত এৰিলো
- লিখি পেলোৱা: মই মোৰ সকলো অনুভূতি এখন ডায়েৰীত লিখি পেলালো। লিখি দিয়াৰ পিছত সেয়া যেন মোৰ মনৰ পৰা ওলাই গ’ল।
- ক্ষমা কৰা: মই নিজকে আৰু আনক ক্ষমা কৰিবলৈ শিকিলো। ইয়াক এৰি দিয়াটোৱেই হ’ল সঁচা শক্তি।
- এটা ৰীতি: যেতিয়াই অতীতৰ চিন্তা আহে, মই নিজক ক’ম, “এতিয়া এই মুহূৰ্তটোলৈ মন দিয়া।” ইয়াৰে মই বৰ্তমানলৈ ঘূৰি আহো।
এই সৰু সৰু কামবোৰে মোক অতীতৰ শৃংখলৰ পৰা মুক্ত কৰিলে। মই বুজিলো যে জীৱনটো আগবাঢ়ি যায়, পিছলৈ নহয়।
প্ৰকৃতিৰ সৈতে সংযোগ : মোৰ সচেতনতাৰ পাঠ
মোৰ ফ্ৰেন্ড এজনে মোক এবাৰ এখন বাগিচালৈ লৈ গ’ল। তাই ক’লে, “তই ইয়াত বহি, মাত্ৰ চাৰিওফাললৈ চাই থাক।” কথাটোত মই অলপ weird feel কৰিলো, কিন্তু কৰিলো। মই দেখিলো এজনী পৰুৱাই খাদ্যৰ টুকুৰা এটা লৈ যাবলৈ কিমন কষ্ট কৰি আছে। মই শুনিলো চৰাইবোৰৰ মিঠা মাত। মই অনুভৱ কৰিলো বতাহৰ স্পৰ্শ। সেই ১০ মিনিটত, মই একো চিন্তা নকৰাকৈ কেৱল অনুভৱ কৰি আছিলো। সেয়া আছিল magicৰ দৰে। মই বুজিলো যে সচেতনতা মানে কেৱল বহি থকা নহয়, ই হ’ল আপোনাৰ চাৰিওফালৰ পৃথিৱীখনৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে সংযুক্ত হৈ থকা। প্ৰকৃতিয়ে মোক শিকালে যে প্ৰতিটো মুহূৰ্তত একো একো আশ্চৰ্য্য লুকাই আছে, আমি কেৱল চাবলগীয়াহে।
এতিয়া মই প্ৰতিদিনে অন্ততঃ ১৫ মিনিটৰ বাবে ওলাই যাওঁ, phone নোলোৱাকৈ। মই ফুল, ডাল-পাত, আকাশলৈ চাওঁ। এইটোৱেই মোৰ daily dose of peace. 🔥 Pro tip: প্ৰকৃতিৰ মাজত থকাটোৱে মানুহৰ উদ্বেগ ২০% কমাব পাৰে বুলি গৱেষণাই কয়।试试看!
ধ্যানৰ শক্তি : এটা বিভ্ৰান্তি দূৰ কৰা
মই আগতে ভাবিছিলো, ধ্যান কৰা মানে হ’ল কেৱল আখৰা মাৰি বহি থকা, মনটো একেবাৰে খালী কৰা। কিন্তু মই ভুল আছিলো। ধ্যান হ’ল মনটোক নিয়ন্ত্ৰণ কৰা নহয়, মনটোক লক্ষ্য কৰা। প্ৰথমবাৰৰ বাবে尝试 কৰোঁতে, মোৰ মনটোৱে race horseৰ দৰে দৌৰি থাকিল। মই frustrated feel কৰিলো। কিন্তু মই হাৰ মানি নলওঁ। মই day by day尝试 কৰি থাকিলো।
মই এটা