কেতিয়াবা এনে লাগেনে যে আপোনাৰ ভিতৰত কিবা এটা আছে, কিন্তু আপুনি ঠিকমতে উলিয়াব পৰা নাই? মই বহুদিন ধৰি তেনেকুৱাই অনুভৱ কৰি আছিলোঁ। মোৰ ভিতৰত থকা সৃষ্টিশীলতাটোৱে নিজকে অভিব্যক্তি কৰিবলৈ একোটা মাধ্যম বিচাৰি আছিল। ই এক ধৰণৰ আত্ম-আবিষ্কাৰৰ যাত্ৰা আছিল। আৰু এয়া হ’ল মোৰ নিজা সৃষ্টিশীল কণ্ঠটোৰ সন্ধানৰ কাহিনী।
মই সদায়ে ভাবিছিলোঁ যে সৃষ্টিশীল হ’বলৈ গ’লে ডাঙৰ ডাঙৰ চিত্ৰ এখন আঁকিব লাগিব বা এখন উপন্যাস লিখিব লাগিব। কিন্তু কথাটো সঁচাকৈয়ে তেনে নহয়। মই বুজি পালোঁ যে অভিব্যক্তিৰ অসংখ্য ধৰণ আছে। ই ৰান্ধনীঘৰতো হ’ব পাৰে, বাগিচাতো হ’ব পাৰে, বা দিনটোৰ এটা সাধাৰণ মুহূৰ্ততো হ’ব পাৰে। প্ৰকৃততে, এক সমীক্ষাত পোৱা গৈছে যে ৭৫% লোকে ভাবে সৃষ্টিশীল হ’বলৈ ‘কলা’ৰ প্ৰতি দক্ষতাৰ প্ৰয়োজন, যিটো এক সম্পূৰ্ণ ভুল ধাৰণা।
মোৰ যাত্ৰাটো আৰম্ভ হৈছিল এটা সহজ কথাৰে—নাই বুলি কোৱাটো বন্ধ কৰি দিয়া। আগতে মই কৈছিলো, “মই ভালকৈ গীত গাব নাজানোঁ,” বা “মোৰ হাতৰ লেখ বেয়া।” এই কথাবোৰে মোক পিছলৈ হেঁচা মাৰি ধৰিছিল। যিদিনা মই এই নেতিবাচক কথাবোৰ ক’ব বন্ধ কৰিলোঁ, সিদিনাৰ পৰাই মোৰ ব্যক্তিগত বিকাশৰ পথটো মুকলি হ’ল।
মই কেনেকৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ
প্ৰথমে মই ঠিক কৰিলোঁ যে মই নিজকে প্ৰতিদিনে ১৫ মিনিটৰ বাবে লিখনিৰ সৈতে জড়িত হ’বলৈ দিম। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল ডায়েৰী লিখা, কবিতা লিখা, বা কেৱল মোৰ মনৰ ভাববোৰ কাগজখনত উলিয়াই দিয়া। লক্ষ্য আছিল সৃষ্টি কৰা, নিখুঁত হোৱা নহয়। এই ক্ষুদ্ৰ প্ৰয়াসবোৰে মোক এক ডাঙৰ অনুপ্ৰেৰণা দিলে।
মই বুজি পালোঁ যে মোৰ কণ্ঠটো বিচাৰি উলিওৱাটো এটা ডাঙৰ প্ৰকল্প নহয়, ইয়াৰ বিপৰীতে ই আছিল সৰু সৰু কথাৰ সমষ্টি। যেনে:
- নিজৰ অনুভূতিক সন্মান জনোৱা: যদি মই দুখী হওঁ, তেন্তে সেই দুখৰ বিষয়ে লিখিম। যদি সুখী হওঁ, তেন্তে সেই সুখৰ বৰ্ণনা দিম।
- অন্যৰ সৃষ্টি উপভোগ কৰা: আনৰ কলা, গীত, বা লিখনিৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হ’বলৈ শিকিলোঁ।
- ভয়ক সাৱটি লোৱা: কিবা এটা বেয়া হ’ব বুলি ভয় খোৱাটো স্বাভাৱিক। কিন্তু সেই ভয়ক পাৰ হৈ যোৱাটোহে প্ৰকৃত সৃষ্টিশীলতা।
মই কেনেকৈ মোৰ ‘কণ্ঠ’টো বিচাৰি পালোঁ
এদিনাখন, মই এটা কথা উপলব্ধি কৰিলোঁ। মোৰ কণ্ঠটো আছিল মোৰ নিজা অভিজ্ঞতা, দৃষ্টিভংগী, আৰু আবেগৰ মিশ্ৰণ। ই আন কোনোবা জনৰ দৰে হ’বলৈ চেষ্টা কৰাটো বন্ধ কৰিলোঁ। মই মোৰ নিজা কথাবোৰ ক’বলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ, মোৰ নিজা ধৰণেৰে।
এইটোৱেই আছিল আটাইতকৈ ডাঙৰ আৱিষ্কাৰ। মোৰ সৃষ্টিশীল কণ্ঠটোৱে মোক এনে কথাবোৰ ক’বলৈ শিকালে যিবোৰ কেৱল মইহে ক’ব পাৰোঁ। উদাহৰণস্বৰূপে, মই মোৰ নানীৰ সৈতে থকা স্মৃতিবোৰৰ বিষয়ে লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। সেইবোৰ সাধাৰণ কথাই হ’ব পাৰে, কিন্তু সেয়া আছিল মোৰ কথামত। আৰু সেয়াই আছিল বিশেষ।
এই যাত্ৰাই মোক কি শিকালে?
মই শিকিলোঁ যে আত্ম-আবিষ্কাৰ কেতিয়াও শেষ নহয়। ই এক চলন্ত প্ৰক্ৰিয়া। আজি যিটো মোৰ কণ্ঠ, কাইলৈ সি সলনি হ’ব পাৰে। আৰু সেইটোৱেই স্বাভাৱিক। গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল নিজৰ সৈতে সৎ হ’ব জানিবলগা। 🔥
