এটা কথা ক’ব পাৰোঁ নেকি? মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ বিশ্বাসী বন্ধুজন হ’ল এটা সঙ্গীত। সঁচাকৈয়ে, জীৱনৰ ৰূপান্তৰটোৱে মোক যেনেকৈ সলনি কৰিলে, তেনেকুৱা কৰিছিল এই সুৰৰ জগতখনে। মোৰ আত্মকথাটোৱে এই কথাখিনিকে সোঁৱৰাই দিয়ে – সঙ্গীতে মোৰ জীৱনৰ ৰূপান্তৰ আনিছে। কেতিয়াবা আনন্দত, কেতিয়াবা বিষাদত, সঙ্গীতে মাথোঁ এটা সুৰ নহয়, এটা থিকানা আছিল।
মই সৰুতে অলপ লাজকুৰীয়া আছিলোঁ। বহুত কথা মনতে ৰাখিছিলোঁ। কিন্তু এদিন মাকৰ ৰেডিঅ’ত অসমীয়া সঙ্গীতৰ এটা মিঠা সুৰ শুনিলোঁ। সেইখন আছিল ভূপেন হাজৰিকাৰ গান। মোৰ মনৰ ভিতৰৰ কথাখিনি যেন সুৰ হৈ ওলাই আহিল। সেইদিনাৰ পৰাই মই জানিলোঁ, সংগীতৰ শক্তি অসীম।
গবেষণা এটাত দেখা গৈছে, ৭৫% মানুহে কয় যে সঙ্গীতে তেওঁলোকৰ মেজাজ উন্নত কৰাত সহায় কৰে। মোৰ বাবেও একেই। স্কুলৰ পৰা আহি ক্লান্ত লাগিলে, এটা গানেই মোক নতুন শক্তি দিছিল। মই গান শুনি শুনি নিজেই গুণগুণাবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ।
কণ্ঠস্বৰৰ পৰা আৱেগৰ দ্বাৰলৈ
কিশোৰ অৱস্থাত কথাবোৰ বেছি জটিল হৈ পৰিল। বন্ধুবৰ্গ, পৰীক্ষা, ভৱিষ্যৎৰ চিন্তা – এইবোৰে মোক চক্ৰৱাতৰ দৰে ঘূৰাই থাকিল। তেতিয়া মোৰ সঙ্গীতৰ ৰুচিও সলনি হ’ল। মই আৱেগী, গভীৰ গীতবোৰ বিচাৰিবলৈ ধৰিলোঁ। জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু ভূপেন হাজৰিকাৰ গীতবোৰ মোৰ ভাৱনাত সঙ্গীত হৈ পৰিল।
এইবোৰ গানে মোক বুজাবলৈ শিকালে যে দুখো জীৱনৰ এক অংশ। এটা গানেই মোক কান্দুৱাব পাৰে, আকৌ পিছ মুহূৰ্ততে হাঁহুৱাবও পাৰে। সঙ্গীতৰ এই ক্ষমতাটোৱেই মোক বিস্ময় কৰি ৰাখিছিল। মই নিজৰ অনুভূতিবোৰ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। সেয়া আছিল কবিতা নে গান, মই নিজেই নাজানিছিলোঁ। কিন্তু মনটো পাতল হৈ গৈছিল।
মোৰ ব্যক্তিগত ‘সাউণ্ডট্ৰেক’ৰ সৃষ্টি
জীৱনৰ প্ৰতিটো ডাঙৰ মুহূৰ্তৰ সৈতে মোৰ এটা গান জড়িত হৈ আছে। এইবোৰ হ’ল মোৰ ব্যক্তিগত সোঁৱৰণীৰ সুৰ। উদাহৰণ দিওঁ:
- প্ৰথম চাকৰি: উত্তেজনা আৰু ভয়ৰ মাজত যোৱাৰ সময়ত মই শুনিছিলোঁ “দিল হুম হুম কৰে”। ইয়াৰ শক্তিশালী তালে মোক সাহস দিছিল।
- দাদাৰ বিয়া: সেই ৰঙীন দিনটোৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে “ওঁ মোৰ আপোনাৰ দেশ”ৰ মৃদু ৰূপান্তৰ। আজিও সেই গান শুনিলে মুখত হাঁহি আহে।
- মাৰ বিছনাপাৰ হোৱা: সেই কঠিন সময়খিনিত একমাত্ৰ সঙ্গীতেই মোক শান্ত ৰাখিছিল। বিশেষকৈ কিছু আধ্যাত্মিক সুৰে।
এইদৰে গানবোৰে মোৰ স্মৃতিৰ এলবামখন সুৰেৰে ভৰাই তুলিলে। প্ৰতিটো সুৰে এটা গোটা গল্প কয়।
এতিয়াৰ মই : সঙ্গীতৰ সৃষ্টিশীল প্ৰভাৱ
এতিয়া মই বুজিছোঁ, সঙ্গীতৰ প্ৰভাৱ কেৱল মনৰ ওপৰতেই নহয়। ই মোক এজন ভাল মানুহ হ’বলৈও শিকাইছে। সঙ্গীতে মোক সহানুভূতিশীল হ’বলৈ শিকালে। কাৰণ, যেতিয়া আপুনি এটা শোকগীত শুনে, আপুনি আনৰ বেদনা অনুভৱ কৰিব পাৰে।
মোৰ দৈনন্দিন জীৱনত সঙ্গীত এতিয়া এটা সাধনা হৈ পৰিছে। দিনটো কেনেকৈ আৰম্ভ কৰিম, কেনেকৈ শেষ কৰিম – সকলোৰে বাবে এটা গান আছে। মই বিশ্বাস কৰোঁ যে সঙ্গীত হ’ল আত্মাৰ আটাইতকৈ সৰল ভাষা। ই শব্দ নোহোৱাকৈও এটা সম্পূৰ্ণ বাক্য কব পাৰে।
গতিকে, এই দীঘলীয়া যাত্ৰাটোৰ পৰা মই কি শিকিলোঁ? সঙ্গীতৰ ৰূপান্তৰকাৰী শক্তি সম্পৰ্কে মোৰ তিনিটা মূল বিশ্বাস:
- সঙ্গীত এটা থেৰাপী: ই ঔষধ নহ’লেও, ই মনৰ ঘা ভাল কৰিব পাৰে।
- সঙ্গীত এটা ডায়েৰী