এটা পৃথিৱীৰ কথা ভাবা য’ত প্ৰতিটো নাৰীয়ে নিজৰ শক্তিৰে উজ্জ্বল। কিমান দূৰলৈ যাব পাৰে তেওঁলোক? বাধাবোৰ কিমান চূড়ান্তভাৱে ভাঙি পেলাব পাৰে? উত্তৰটো তেওঁলোকৰ স্বাস্থ্যৰ ওপৰত বহুপৰিমাণে নিৰ্ভৰ কৰে। এগৰাকী সুস্থ নাৰীৰ শক্তিয়েই গঢ়ি তুলিব পাৰে এটা সমান পৃথিৱী। হয়নে? শাৰীৰিকভাৱে সক্ৰিয় হৈ আমি লিংগ বৈষম্যৰ বেৰবোৰ ভাঙিব পাৰোঁ। এইটোৱেই হ’ল আমাৰ আজিৰ আলোচনাৰ মূল কথাখিনি।
চিন্তা কৰক, এগৰাকী মহিলাই যেতিয়া নিজৰ শৰীৰটোৰ প্ৰতি সচেতন হয়, তেতিয়া কি হয়? তেওঁৰ আত্মবিশ্বাস আকাশচুম্বী হয়। তেওঁ নিজৰ সিদ্ধান্ত নিজে ল’বলৈ শিকে। এইটোৱে কেৱল ব্যক্তিগত জীৱনলৈ সীমাবদ্ধ নাথাকে। ই সমাজখনলৈকে বিয়পি পৰে। এগৰাকী শক্তিশালী নাৰীয়ে আনকো শক্তিশালী কৰি তোলে। ইয়াৰ বাবে আটাইতকৈ সহজ আৰু শক্তিশালী হাতিয়াৰটো হ’ল শাৰীৰিক কাৰ্যকলাপ।
মই এসময়ত এগৰাকী ছোৱালীক চিনিছিলো। তেওঁ ঘৰুৱা হেঁচাৰ মাজতো নিজৰ বাবে ২০ মিনিট সময় উলিয়াইছিল। নাচিছিল, জাম্পিং কৰিছিল। কেইমাহমানৰ পিছত তেওঁৰ চিনাকি মানুহখিনিয়ে প্ৰশ্ন সোধে, “তোমাৰ পোহৰটো ক’ৰ পৰা আহিছে?” উত্তৰটো আছিল সৰল: নিজৰাক্ষণ। নিজকে আগত ঠাই দিয়াৰ পৰাই আৰম্ভ হয় পৰিৱৰ্তন।
শাৰীৰিক কাৰ্যকলাপে কেনেকৈ ভাঙে বৈষম্যৰ বেৰ?
ইয়াত কেৱল শৰীৰৰ কথা নহয়, মনৰ কথাও আছে। ব্যায়াম কৰিলে এণ্ডৰফিন নামৰ ‘ফিল গুড’ হৰমন ওলায়। ই আমাক সুখী আৰু আত্মবিশ্বাসী কৰি তোলে। এটা সমীক্ষাত পোৱা গৈছে যে যি মহিলাসকলে নিয়মিত শাৰীৰিক ক্ৰিয়া কৰে, তেওঁলোকৰ চাপ আৰু উদ্বেগ ৪০% কমে। আৰু এগৰাকী আত্মবিশ্বাসী মহিলাই কেতিয়াও পিছপৰি নাথাকে। তেওঁ সমান দৰমহা দাবী কৰিব, শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিব, নেতৃত্ব দিব। ইয়াৰে পৰাই গঢ়ি উঠিবলৈ ধৰে সমান পৃথিৱী।
চিন্তা কৰক, যদি প্ৰতিটো মহিলাই দিনটোৰ ৩০ মিনিট নিজৰ বাবে ব্যায়ামত দিয়ে? সমাজখনৰ ৰূপটোৱেই সলনি হৈ যাব। তেওঁলোকৰ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ ক্ষমতা বাঢ়িব। ঘৰুৱা হিংসা, অসমান সুযোগৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিবলৈ সাহস পাব। এইটোৱেই হ’ল নিজৰ শক্তিৰ প্ৰকৃত ৰূপ। শৰীৰটো শক্তিশালী হ’লে মনটোৱো শক্তিৰে ভৰি পৰে।
ক’ৰ পৰা আৰম্ভ কৰিম? চিন্তা নকৰিব!
আপুনি জিমলৈ যোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই। ঘৰতে সহজ কামবোৰেই আৰম্ভণি। মূল কথাটো হ’ল নিয়মীয়াকৈ কৰা।
- পদযাত্ৰা কৰক: ৰাতিপুৱা বা সন্ধিয়া ২০ মিনিটৰ বাবে খোজ কাঢ়ক। মোবাইলটো বন্ধ ৰাখি, নিজৰ লগত সময় কটাওক।
- নাচক: আপোনাৰ প্ৰিয় গান বজাওক আৰু মুক্তভাৱে নাচক। মনটো ফ্ৰেছ হ’ব, শৰীৰটোও সক্ৰিয় হ’ব।
- ঘৰুৱা কাম: ঘৰ সাফা কৰা, বাগিচাত কাম কৰাও এক ধৰণৰ ব্যায়াম। ইয়াক গুৰুত্বসহকতে কৰক।
মনে ৰাখিব, ইয়াৰ লক্ষ্য হ’ল পাৰফেক্ট হোৱা নহয়। লক্ষ্য হ’ল মহিলাৰ স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি সচেতন হৈ একাগ্ৰতা আৰু শক্তি অৰ্জন কৰা। যিদিনা আপুনি ভাগৰ লাগে, সেইদিনা অলপ কম কৰক। কিন্তু সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ নকৰিব।
সমস্যাটো কি জানেনে? আমি বহুতো সময়ত নিজৰাক্ষণক স্বাৰ্থপৰতা বুলি ভাবো। নহয়, ইয়াতো এটা বৈষম্য। পুৰুষে নিজৰ বাবে সময় উলিয়ালে তাক ‘প্ৰডাক্টিভ’ বুলি কোৱা হয়। মহিলাই কৰিলে ‘নিজলৈ মন দিয়া’ বুলি কোৱা হয়। এই ধাৰণাটো সলনি কৰাটো জৰুৰী। নিজক গুৰুত্ব দিয়া এটা অধিকাৰ, দায়িত্ব নহয়।