എന്റെ ജീവിതം ഒരു ഓപ്പൺ ബുക്ക് പോലെയാണെന്ന് എപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. എന്റെ ചിന്തകളും അനുഭവങ്ങളും പങ്കുവയ്ക്കാൻ ഒരിടം. അതാണ് എന്റെ ബ്ലോഗ്. ഒരു ഡിജിറ്റൽ ഡയറി പോലെ. അതിൽ ഞാൻ എഴുതുന്നത് വളരെ വ്യക്തിപരം ആയ കാര്യങ്ങളാണ്. ദിവസങ്ങളുടെ ചെറിയ കുറിപ്പുകൾ മുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തകൾ വരെ. ഇതൊരു സുഹൃത്തിനോട് സംസാരിക്കുന്നത് പോലെയാണ്. ഈ സ്ഥലം, എന്റെ എഴുത്തുകളുടെ ലോകം, എന്റെ ബ്ലോഗ് തന്നെയാണ്.
ഇത് ആരംഭിച്ചത് ഒരു ഹോബിയായിട്ടാണ്. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായി മാറി. ഒരു സർവേ പറയുന്നത് പോലെ, ആളുകളുടെ 70% പേരും തങ്ങളുടെ ആശയങ്ങൾ പകരാൻ ഒരു ബ്ലോഗ് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ, 15% മാത്രമേ തുടങ്ങുന്നുള്ളൂ. ഞാൻ ആ 15%ലായപ്പോൾ എന്ത് സംഭവിച്ചെന്ന് കാണണോ?
എന്റെ ആദ്യത്തെ ലേഖനം എഴുതിയപ്പോൾ, ഹൃദയമിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചിരുന്നു. “ഇത് വായിക്കുമോ? എന്നെ പരിഹസിക്കുമോ?” എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ, ആദ്യത്തെ കമന്റ് വന്നപ്പോൾ എല്ലാം മാറി. ഒരു അപരിചിതൻ എഴുതി, “നിങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ എന്നെ സ്പർശിച്ചു.” അത് മാജിക് പോലെയായിരുന്നു. ഒരു വയർ കണക്റ്റ് ആയി തോന്നി.
എന്റെ ബ്ലോഗിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നത്
ഇത് ഒരു സാധാരണ ടിപ്പ് ബ്ലോഗ് അല്ല. ഇവിടെയുള്ളത് എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്. ഒരു കോഫി ഷോപ്പിൽ സുഹൃത്തിനോട് പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ പോലെ. എന്താണ് ഇവിടെ ഉള്ളതെന്ന് നോക്കാം:
- ദിവസത്തിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ: പാർക്കിൽ കണ്ട ഒരു പക്ഷി, റോഡിലെ ഒരു സംഭാഷണം, അമ്മയുടെ പാചകത്തിന്റെ ഓർമ്മ. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ തന്നെ.
- ആഴത്തിലുള്ള ഡൈവുകൾ: ഒറ്റപ്പെടലിനെപ്പറ്റി, വിജയത്തിന്റെ നിർവചനത്തെപ്പറ്റി, ഭയങ്ങളെപ്പറ്റി. ഇവിടെ ഞാൻ എന്റെ മനസ്സ് തുറന്നു വെക്കുന്നു.
- പരീക്ഷിച്ചു നോക്കിയത്: ഒരു പുതിയ ഹോബി, ഒരു യാത്രാ ടിപ്പ്, ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചതിന്റെ റിവ്യു. എന്റെ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ ഫലം.
ഒരു അനലോഗി തരാം. എന്റെ ബ്ലോഗ് ഒരു സ്ക്രാപ്പ് ബുക്ക് പോലെയാണ്. കളർഫുൾ, താട്ട്, ചിത്രങ്ങൾ, ക്രോക്കികൾ എല്ലാം ഉള്ളത്. ഓർഡർ ഇല്ലാത്തത്. പക്ഷേ, അതിന്റെ തനത് സൗന്ദര്യമുണ്ട്. ഇത് പെർഫെക്ട് ആയിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല. ഇത് യഥാർത്ഥമായിരിക്കണം.
എഴുത്ത് എന്ന ചികിത്സ
സത്യം പറയണമെങ്കിൽ, ബ്ലോഗ് എഴുത്ത് എനിക്ക് ഒരു തെറാപ്പി പോലെയാണ്. മനസ്സിൽ കിടക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ പുറത്തെടുക്കുമ്പോൾ ഒരു ലഘുത്വം. ഒരു പഠനം പറയുന്നത് പോലെ, രോഗശാന്തിക്ക് എഴുത്ത് ഒരു ശക്തമായ ഉപകരണമാണ്. ഞാൻ അത് അനുഭവിച്ചു. ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട