ഒരു ഡോക്ടറോട്, “സാർ, മാനസികാരോഗ്യ വിരാമം എടുക്കണം” എന്ന് പറയാൻ എത്ര പേർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടാകും? 🤔 നമുക്ക് തോന്നും, അവർ തന്നെയാണല്ലോ ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ. പക്ഷേ, ഇവിടെ ഒരു വലിയ പ്രശ്നം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഡോക്ടർമാർ എന്തുകൊണ്ടാണ് മാനസികാരോഗ്യത്തിനായി വിരാമം ആവശ്യപ്പെടാത്തത്? അല്ലെങ്കിൽ ആവശ്യപ്പെട്ടാലും നിരസിക്കപ്പെടാത്തത്? ഇതിനുപിന്നിൽ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാത്ത ഒരു രഹസ്യ പ്രവണതയുണ്ട്.
അവർ എല്ലാം സൂപ്പർഹ്യൂമൻസ് ആണെന്ന് നമുക്ക് തോന്നാം. പക്ഷേ, യാഥാർത്ഥ്യം വേറെയാണ്. ഒരു പഠനം പറയുന്നത്, 40%ത്തിലധികം ഡോക്ടർമാർ ഗുരുതരമായ ബേൺഔട്ട് അനുഭവിക്കുന്നുവെന്നാണ്. അപ്പോഴും അവർ സ്വയം പറയില്ല, “എനിക്ക് ഒരു ബ്രേക്ക് വേണം”.
എന്തുകൊണ്ടാണിത്? ഒരു വലിയ കാരണം, വൈദ്യശാസ്ത്ര സംസ്കാരം തന്നെയാണ്. മെഡിക്കൽ കോളേജ് മുതൽ തന്നെ, “രോഗിയെ ഒന്നാമത് വെക്കുക” എന്നത് മനസ്സിൽ പതിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ പിന്നിൽ നിൽക്കണം. ഇത് ഒരു ഗംഭീരമായ ബോധ്യമാണ്. പക്ഷേ, അത് തന്നെയാണ് പിന്നീട് വലിയ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിക്കുന്നത്.
അവർ “നോ” പറയാത്തതിനുള്ള രഹസ്യ കാരണങ്ങൾ
ഇത് വെറും ഭയം അല്ല. ഇതൊരു സങ്കീർണ്ണമായ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഫലമാണ്.
1. “സൂപ്പർഹീറോ സിൻഡ്രോം”
ഡോക്ടർമാർക്ക് തുടർച്ചയായി ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിടാൻ പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. 36 മണിക്കൂർ ഷിഫ്റ്റിന് ശേഷം പോലും സ്മൈൽ ചെയ്യാൻ. അവരുടെ സ്വന്തം മാനസികാരോഗ്യ കുറവ് ഒരു ദൗർബല്യമായി കാണപ്പെടുന്നു. “മറ്റുള്ളവർക്ക് ഞാൻ എങ്ങനെ സഹായിക്കും, ഞാൻ തന്നെ തകർന്നാൽ?” എന്ന ചോദ്യം അവരെ മിണ്ടാതാക്കുന്നു.
ഒരു സൈക്കിയാട്രിസ്റ്റ് സുഹൃത്ത് എന്നോട് പറഞ്ഞത് ഓർക്കുന്നു: “രോഗികളോട് ‘സെൽഫ് കെയർ’ പറയുന്ന ഞാൻ, സ്വയം അത് പാലിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ വളരെ മോശമായി തോന്നും.”
2. പ്രായോഗിക ഭീഷണികൾ: ജോലി നഷ്ടപ്പെടുമോ?
ഇത് ഒരു യഥാർത്ഥ ഭയമാണ്. ഒരു മാനസികാരോഗ്യ വിരാമം എടുത്താൽ, അടുത്ത പ്രമോഷനിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെടുമോ? കോളീഗുകൾ “ബലഹീനൻ” എന്ന് വിചാരിക്കുമോ? ഒരു പഠനം കാണിക്കുന്നത്, 70% ഡോക്ടർമാർ തങ്ങളുടെ മാനസികാരോഗ്യം കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്നു, കാരണം അത് അവരുടെ കരിയർ ബാധിക്കുമെന്ന് ആശങ്കയുണ്ട്.
- ഉദാഹരണം: ഒരു യംഗ സർജൻ, തുടർച്ചയായി ആൻക്സൈറ്റി അനുഭവിച്ചു. പക്ഷേ HR-നോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ, “നീ ഈ ഫീൽഡിൽ ഇത് താങ്ങാനാവുമോ