ହେ ଦୋସ୍ତ, କେବେ ଭାବିଛ ତୁମେ ବାରମ୍ବାର ପେଶାବ କରିବାକୁ ଯାଉଛ? ଏଇ ଅଜବ ଅଭ୍ୟାସ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉ। ଆମ ମୂତ୍ରାଶୟ ଏବଂ ମସ୍ତିଷ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଛି। ଆମେ ଅଜାଣତରେ ଏକ ମୂତ୍ରାଶୟ ଅଭ୍ୟାସ ଗଠନ କରିଥାଉ, ଯାହା ଆମ ମନକୁ ଫସାଇ ଛୋଟ ମୂତ୍ରାଶୟ ଭାବେଇଥାଏ। ହଁ, ତୁମ ମସ୍ତିଷ୍କ ଚାଲାକି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ମୂତ୍ରାଶୟକୁ ଫସାଇବା ଏକ ସାଧାରଣ କିନ୍ତୁ କପଟୀ ଅଭ୍ୟାସ। ଏହା ଏକ ଗମ୍ଭୀର ପେଶାବ ଅଭ୍ୟାସ ଭାବେ ଗଢ଼ି ଉଠେ। ଏହାର ପଛରେ ରହିଛି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନୋବିଜ୍ଞାନ।
ମୁଁ ଏକ କ୍ଲାଏଣ୍ଟକୁ ଜାଣେ, ଯିଏ ପ୍ରତି ଘଣ୍ଟାରେ ବାଥରୁମ ଯାଉଥିଲେ। ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ବ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଶୋଇବା ପୂର୍ବରୁ, ଏପରିକି ଏକ ମିଟିଂରେ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ। ତାଙ୍କ ମୂତ୍ରାଶୟ ଠିକ୍ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମସ୍ତିଷ୍କ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ମସ୍ତିଷ୍କ ଏକ ‘ଫେଲସ୍ ଆଲାର୍ମ’ ସିଷ୍ଟମ୍ ଗଢ଼ି ନେଇଥିଲା।
ଚିନ୍ତା କର, ତୁମେ ଏକ ଲମ୍ବା ରାସ୍ତା ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିବ। ପ୍ରଥମେ କ’ଣ କର? “ବାଥରୁମ ଯାଇ ଆସିବା ଭଲ!” କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ପେଶାବ ହେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥାଏ। ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ର ନିଷ୍ପତ୍ତିଗୁଡିକ ମିଶି ଏକ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଏହା କାହିଁକି ଘଟୁଛି? ମସ୍ତିଷ୍କର ‘ଫସାଇବା’ ଖେଳ
ଆମ ମସ୍ତିଷ୍କ ଶିଖିବାର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ରଖେ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ “ଜସ୍ଟ ଇନ୍ କେସ୍” ଭାବରେ ବାରମ୍ବାର ପେଶାବ କର, ମସ୍ତିଷ୍କ ଏହାକୁ ଏକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଟିପ୍ସ ଭାବେ ନେଇନାହିଁ। ଏହା ଏକ ଆବଶ୍ୟକତା ବୋଲି ଧାରଣା କରେ। ଏହାକୁ ‘ସର୍ଜିକଲ୍ କଣ୍ଡିସନିଂ’ କୁହାଯାଏ। ଏକ ଅଧ୍ୟୟନ ଅନୁସାରେ, ୪୦% ଲୋକ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ଶାରୀରିକ ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ପେଶାବ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ମସ୍ତିଷ୍କ ଏବଂ ମୂତ୍ରାଶୟ ମଧ୍ୟରେ ସଂଯୋଗ ଅତି ନିବିଡ। ମସ୍ତିଷ୍କ ସ୍ନାୟୁ ସଂକେତ ପଠାଏ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଏହି ସଂକେତକୁ ଅଣଦରକାରରେ ମାନ, ମୂତ୍ରାଶୟ ଏହାର ପ୍ରକୃତ ଧାରଣ ଶକ୍ତି ହରାଏ। ଏହା ଏକ ଛୋଟ ପିଲାକୁ ବାରମ୍ବାର ଡରାଇବା ସହ ସମାନ। ସେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯିବ।
