ਸੋਚੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹਰ ਸਾਲ ਨਵੀਂ ਡਾਇਟ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਪਰ ਨਤੀਜਾ ਜ਼ੀਰੋ? ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਵਿਰੋਧੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮੈਟਾਬੌਲਿਕ ਸਵਿੱਚ ਹੈ। ਇੱਕ ਡਾਇਬਿਟੋਲੋਜਿਸਟ ਨੇ 109 ਕਿਲੋ ਤੋਂ 72 ਕਿਲੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਕੋਈ ਡਾਇਟ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇਹੀ ਮੈਟਾਬੌਲਿਕ ਸਵਿੱਚ ਫਲਿਪ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਵਜ਼ਨ ਘਟਾਉਣਾ ਅਤੇ ਡਾਇਬਿਟੀਜ਼ ਕੰਟਰੋਲ ਦੀ ਚਾਬੀ ਹੈ।
ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ‘ਆਨ’ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਚਰਬੀ ਬਾਲਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ‘ਆਫ’ ਹੋਣ ‘ਤੇ, ਹਰ ਕੈਲੋਰੀ ਚਰਬੀ ਬਣ ਕੇ ਜਮ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਡਾਇਟ ਤਾਂ ਬਸ ਇਸ ਸਵਿੱਚ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਕਲਾਇੰਟ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ 2 ਘੰਟੇ ਜਿਮ ਵਿੱਚ ਪਸੀਨਾ ਵਹਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਖਾਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਵਜ਼ਨ ਕੰਟਰੋਲ ਨਾਂਹ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮੈਟਾਬੌਲਿਜ਼ਮ ਬੰਦ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਕਾ-ਥੱਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਡਾਇਟ ਕਿਉਂ ਫੇਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? (ਇਹ ਸਾਇੰਸ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ)
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੈਲੋਰੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੱਟਦੇ ਹੋ, ਸਰੀਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਕਾਲ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਮੈਟਾਬੌਲਿਜ਼ਮ ਨੂੰ ਸਲੋ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਤਾਂ ਮੈਟਾਬੌਲਿਕ ਸਵਿੱਚ ਦਾ ‘ਆਫ’ ਮੋਡ ਹੈ।
- ਭੁੱਖ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣਾ: ਸਰੀਰ ਭੁੱਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਰਮੋਨ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੰਟਰੋਲ ਖੋ ਬੈਠਦੇ ਹੋ।
- ਐਨਰਜੀ ਡਿੱਪ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਸਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਸਰਤ ਕਰਨ ਦਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
- ਪਲੇਟੋ: ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵਜ਼ਨ ਘਟਾਉਣਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹਿੰਮਤ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਮੁਤਾਬਕ, 95% ਲੋਕ ਜੋ ਸਖ਼ਤ ਡਾਇਟ ‘ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, 1-3 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਜ਼ਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਿਰ, ਉਸ ਡਾਕਟਰ ਨੇ “ਸਵਿੱਚ” ਕਿਵੇਂ ਫਲਿਪ ਕੀਤਾ?
ਇਹ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਤਿੰਨ ਸਧਾਰਨ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਹਨ। ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਤੁਹਾਡੇ ਮੈਟਾਬੌਲਿਕ ਸਵਿੱਚ ਨੂੰ ਟਾਰਗੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਾਇਬਿਟੀਜ਼ ਹੈ ਤਾਂ।
1. ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਪੋਸ਼ਣ ‘ਤੇ ਫੋਕਸ
ਕੈਲੋਰੀ ਗਿਣਣੀ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ, ਹਰ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਟੀਨ, ਫਾਈਬਰ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਚਰਬ