জীৱনটো কেতিয়াবা একেবাৰে অলপ সময়তে সলনি হৈ যায় নেকি? মই আগতে বিশ্বাস কৰা নাছিলো। এদিনা এনে এটা জীৱন সলনি কৰা মুহূর্তই মোক শিকালে। সেয়া আছিল মোৰ জীৱনৰ পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা। মোৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ এটা সাধাৰণ দিনত, এটি মুহূর্ত আহিল যাৰ বাবে মোৰ জীৱন সদায়ৰ বাবে সলনি হৈ গ’ল। এইটোৱেই এটা ব্যক্তিগত অভিজ্ঞতা, যিয়ে মোক আত্মউন্নয়নৰ বাট দেখুৱালে।
মই তেতিয়া কলেজত পঢ়ো। জীৱনটো একেই ৰুটিনমাফিক চলি আছিল। পঢ়া, ফুৰা, ফুৰ্তি। ভৱিষ্যতৰ কথা ভাবিলে এক অস্পষ্টতা যেন লাগে। ক’লৈ যাম, কি কৰিম, একো ঠিক নাই। মোৰ মনত এটা খালিত্ব আছিল। কিবা এটা হ’ব লাগিব নহয়নে?
এদিনা ৰাতি, মই অকলে বৈঠকখানা ঘৰত বহি আছিলো। বাহিৰত জাকজমকভাৱে বৰষুণ দি আছিল। মোবাইল ফোনটোলৈ চাই আছিলো, কিন্তু মন নাই। হঠাৎ… বিজুলী চমকাৰ শব্দ! চকীখনত ধৰফৰাই উঠিলো। বিজুলীৰ পোহৰত মোৰ চকুৰ সন্মুখত থকা ফটোফ্ৰেমখনত পৰমা আইতাৰ ছবিখন উজ্জ্বলকৈ visible হ’ল। তেওঁৰ হাঁহিটোৱে মোক যেন ক’ব খুজিছে, “কালকৈ আজি বেলেগ হ’ব লাগিব।”
মুহূর্তটোৱে মোক কি শিকালে?
সেই মুহূর্তটোৰ পিছত মোৰ মনটো একেবাৰে পৰিষ্কাৰ হৈ গ’ল। মই বুজিলো যে মই মোৰ নিজৰ জীৱনটোৰ বাবে জিম্মাদাৰ। আনৰ সপোনলৈ কাম কৰি থকা নাই। এই জীৱনৰ পাঠটো শিকিবলৈ মোক বহুদিন লগা হ’ল।
মই তেতিয়াই মোৰ পুৰণি ডায়েৰীখন উলিয়ালো। লিখিবলৈ ধৰিলো। মোৰ ইচ্ছা, মোৰ ভয়, মোৰ সপোনবোৰ। পৃষ্ঠাবোৰ ভৰি পৰিল। মনত পৰিল, গৱেষণা এটাত পঢ়িছিলো যে মানুহে তেওঁলোকৰ লক্ষ্য লিখি ৰাখিলে সেইবোৰ সিদ্ধি কৰাৰ সম্ভাৱনা ৪২% বাঢ়ি যায়। মইও এটা অনুপ্ৰেৰণাদায়ক কাহিনীৰ নায়ক হ’ম বুলি ঠিক কৰিলো।
মই ল’বলৈ ঠিক কৰা তিনিটা সিদ্ধান্ত
সেই ৰাতি মই তিনিটা গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত ল’লো। এইবোৰেই মোৰ আত্মউন্নয়ন যাত্ৰাৰ প্ৰথম পদক্ষেপ আছিল:
- ভয়ক সাৱটি ল’বলৈ: আগতে কথা কোৱাত, নতুন মানুহৰ লগত মিহলি হোৱাত ভয় লাগে। এতিয়া মই বুজিলো, ভয়েই হ’ল growth ৰ ইংগিত।
- দিনটোৰ আৰম্ভণি ১ ঘণ্টা নিজৰ বাবে: প্ৰতিদিনি ৰাতিপুৱা মেডিটেচন আৰু কিতাপ পঢ়াৰ অভ্যাস কৰিলো। ইয়াৰ পৰা energy পোৱা যায়।
- “নহয়” ক’ব শিকিবলৈ: যিবোৰ কাম কৰিব নিবিচাৰো, সেইবোৰত “হয়” কৈ সময় নষ্ট কৰা নাই। ইয়াৰ ফলত মোৰ productivity ২০% বাঢ়িল।
এই সিদ্ধান্তবোৰ লোৱাটো সহজ নাছিল। প্ৰথম সপ্তাহত মই নিজকে বহুত unsure feel কৰিলো। পিছে, মই আগবাঢ়ি গৈ থাকিলো। যেনেকৈ এজোপা গছৰ গুৰিত পানী দি থাকিলে সি লাহে লাহে ডাঙৰ হয়, মোৰো সপোনবোৰ ডাঙৰ হ’বলৈ ধৰিলে।
এতিয়াৰ পৰা এক বছৰৰ পিছত
এতিয়া ভাবিলে আচৰিত লাগে। সেই জীৱন সলনি কৰা মুহূর্ত ৰ পৰা আজিলৈকে মোৰ জীৱনত কিমান জীৱনৰ পৰিৱৰ্তন আহিল। মই এতিয়া এজন confident youth leader। মোৰ নিজৰ এটা small startup আছে। আগতে য’ত ভয় লাগিছিল, তাত এতিয়া excitement অনুভৱ কৰো।
জীৱনৰ যাত্ৰাত failure আহিবই। মোৰো আহিল। প্ৰথম startup idea টো fail হ’ল। পিছে মই হাৰ মনা নাই। কিয়নো মই শিকিলো, failure is not the opposite of success, it’s a part of success. এটা survey মতে, ৯০% successful entrepreneurs তেওঁলোকৰ প্ৰথম business venture ত fail হৈছিল। গতিকে, ভয় নাখাবা!