কেতিয়াবা নিজকে বিচাৰি উলিওৱাটো কিমান টান হ’ব পাৰে, জানানে? মই ইয়াক ভালদৰে জানো। মোৰ জীৱনটোৱেই আছিল এনে এটা যাত্ৰা। য’ত স্ব-গ্ৰহণ আৰু আত্ম-আবিষ্কাৰৰ বাবে মোক ভালেখিনি সময় লাগিছিল। মই সদায় অনুভৱ কৰিছিলোঁ, মই যেন আনৰ বাবে সাজি-কাচি থকা এজনী। কিন্তু এদিন আহিল যেতিয়া মই বুজি পালোঁ, মোৰ আচল ৰূপটোৰ সৈতে এজনী হোৱাটোৱেই হ’ল মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আত্ম-উন্নয়নৰ পাঠ। এই ব্যক্তিগত কাহিনীটো মই আজি তোমালোকৰ সৈতে ভাগ বতৰা কৰিম।
কিয় মই নিজকে লুকুৱাই আছিলোঁ?
স্কুলৰ পৰাই মই এনেকুৱা হ’বলৈ শিকিছিলোঁ যাতে মই ‘স্বাভাৱিক’ হ’ম। মানে, সকলোৱে যেনেকুৱা হ’ব বিচাৰে, তেনেকুৱা। মোৰ পোচাক, কথাবোৰ, আচৰণ—সকলোৱে আনৰ দৃষ্টিভংগীৰে মাপ দিছিলোঁ। মই ভাবিছিলোঁ যে আনক সন্তুষ্ট কৰিলেহে মই ভাল পাম। কিন্তু ইয়াৰ ফলত কি হ’ল? মই নিজকে হেৰুৱাই পেলালোঁ। মই এটা ছবিৰ ভিতৰত বন্দী হৈ পৰিলোঁ।
এটা গৱেষণাত দেখা গৈছে যে ৭০% লোকে তেওঁলোকৰ ডাঙৰ হোৱা সময়ত নিজৰ আচল ৰূপটো লুকুৱাবলগীয়া হৈছিল। ময়ো তেনে এজনী আছিলোঁ। মই ভাবিছিলোঁ যে মোৰ নিজৰ মতামত, মোৰ ইচ্ছাবোৰ ডাঙৰ নহয়। মাথোঁ আনৰ মতামতহে গুৰুত্বপূৰ্ণ। এই কথাবোৰে মোক ভিতৰি ভিতৰি খাইছিল।
যেতিয়া সকলো সলনি হ’ল
এদিন মই অকস্মাতে বুজি পালোঁ, মই আৰু এই নাটকখন চলাব নোৱাৰোঁ। মোৰ শৰীৰ আৰু মন দুয়োটাই বিদ্ৰোহ কৰিবলৈ ধৰিলে। মই অতি সহজ কথাতেই হতাশ হৈ পৰিছিলোঁ। মোৰ আত্মবিশ্বাস শূন্যলৈ নামি আহিছিল। মই এটা ডাঙৰ সিদ্ধান্ত ল’লোঁ। মই নিজক বিচাৰি উলিয়াবলৈ ওলালোঁ। মই মোৰ মনৰ মাজলৈ যোৱা, লিখা, আৰু নিজৰ সৈতে কথা পতা আৰম্ভ কৰিলোঁ।
এইবোৰ কাম কৰোঁতে মই কেইটামান নতুন কথা শিকিলোঁ:
- মোৰ ভাললগা কথাবোৰ: মই কেতিয়াও নাভাবিছিলোঁ যে মই কবিতা পঢ়িবলৈ ইমান ভাল পাওঁ।
- মোৰ শক্তি: মই দেখিলোঁ যে মই সহানুভূতিশীল। এইটো মোৰ এটা ডাঙৰ শক্তি।
- মোৰ সীমাবদ্ধতাবোৰ: মই মানি ল’লোঁ যে মই সকলোকে সন্তুষ্ট কৰিব নোৱাৰোঁ। আৰু সেইটো ঠিকেই আছে।
আচল ৰূপটো স্বীকাৰ কৰাৰ অভ্যাস
নিজক চিনি পোৱাটো এটা কথা, কিন্তু তাক গ্ৰহণ কৰাটো বেলেগ কথা। মই আত্ম-প্ৰেমৰ অভ্যাস আৰম্ভ কৰিলোঁ। প্ৰতিদিনে ডাঙৰ দাপোনৰ সন্মুখত থিয় দি মই নিজক কৈছিলোঁ, “মই তোমাক ভাল পাওঁ। মই তুমি যি আছা, তাৰ বাবে তোমাক ভাল পাওঁ।” প্রথমতে ই অদ্ভুত লাগিছিল। কিন্তু ক্ৰমে ই মোৰ জীৱনৰ এটা অংশ হৈ পৰিল।
মই মোৰ ভুলবোৰকো সাৱটি ল’বলৈ শিকিলোঁ। আগতে মই ভুল কৰিলে নিজকে শাস্তি দিছিলোঁ। এতিয়া মই কওঁ, “ঠিক আছে, ই এটা পাঠ আছিল। আগবাঢ়ি যাওঁ।” এই মানসিকতাই মোক মুক্ত কৰি পেলালে। মই বুজি পালোঁ যে স্ব-গ্ৰহণ মানে নিখুঁত হোৱা নহয়। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল সম্পূৰ্ণ হোৱা।
এতিয়াৰ মই আৰু তেতিয়াৰ মই
আজি মই ভিন্ন। মই আগতকৈ বহুত সুখী। কিয়? কাৰণ মই আনৰ দৰে হ’বলৈ চেষ্টা নকৰোঁ। মই মোৰ আচল ৰূপত থাকিবলৈ শিকিলোঁ। মোৰ কথাবোৰ ক’ম, মোৰ পোচাক পিন্ধিম, আৰু জীৱনটো উপভোগ কৰিম। মোৰ আত্মবিশ্বাসই আগতকৈ বহুত বেছি। মই বুজি পালোঁ যে