জীৱনটো কেতিয়াবা একেবাৰে অকলশৰীয়া যেন লাগে নেকি? মই এনেকুৱাই অনুভৱ কৰিছিলো। মোৰ চৌপাশে মোক বুজি নাপাইছিল। তেতিয়াই মই বিচাৰি পালো কলাক। এয়া আছিল মোৰ বাবে এক নতুন আৱিষ্কাৰ। মোৰ অন্তৰৰ কথাখিনি ক’বলৈ এনে এখন ভাষা। মই বিচাৰি পালো মোৰ সঁচা ভালপোৱা। এইটোৱেই আছিল মোৰ কলাৰ প্ৰতি মোৰ ভালপোৱাৰ আৱিষ্কাৰ। মোৰ নিজৰ সৃষ্টিশীলতাৰ দুৱাৰখন ইয়াৰে খুলি গ’ল।
সৰুতে আৰম্ভ হোৱা যাত্ৰা
মই সৰুতে ছবি আঁকিবলৈ ভাল পাইছিলো। স্কুলৰ কাগজৰ মাজত বহি ৰং-তুলিকা লৈ বহাটো মোৰ প্ৰিয় কাম আছিল। কিন্তু কেতিয়াবা মোৰ ছবিবোৰ দেখি আনৰ মন্তব্যে ভয় খুৱাইছিল। সিহঁতে কৈছিল, “এইটো কিবা হ’ল? ঘৰটো দেখোন বেঙুনীয়া কৰিলা!” এনেকুৱা কথাই মোক খুন্দা মাৰিছিল। মই ভাবিছিলো, মই হয়তো ভাল নহয়। গতিকে, মই তুলিকাখন এৰি দিলো। বহু বছৰৰ বাবে।
মই সাধাৰণ চাকৰি এটা কৰি আছিলো। জীৱনটো একে ধৰণে চলি আছিল। কিন্তু মনৰ ভিতৰত এক অসুখীয়া অনুভৱ আছিল। মোৰ কিবা এটা কৰিবলগীয়া আছে, কিন্তু কি কৰিব লাগে নাজানো। এনেকৈয়ে দিনবোৰ পাৰ হৈ গৈছিল।
এটা অনাহক যাত্ৰা আৰু এটা প্ৰকৃত সন্ধান
এদিনাখন মই অফিচৰ পৰা আহোঁতে বৰষুণত ভিজি আছিলো। মনটো বৰ বেয়া লাগিছিল। মই এটা কফি শ্ব’পত সোমালো। তাত এখন ফালি-পৰা ডায়েৰী দেখিলো। কোনোবাই এৰি থৈ গৈছে। মই পাতবোৰ উলিয়াই চালো। ভিতৰত আছিল বিচিত্ৰ ধৰণৰ ছবি, কবিতা, আৰু চিন্তা। সেই ব্যক্তিজনে তেওঁৰ মনৰ কথা ছবি আৰু শব্দৰে লিখি থৈ গৈছে। সেইখন চাই থকাৰ পিছত মোৰ চকু সেমেকি আহিল।
মই বুজি পালো, শিল্পৰ অৰ্থ হ’ল নিখুঁত হোৱা নহয়। ই হ’ল নিজকে প্ৰকাশ কৰা। সেইদিনা মই এটা সাধাৰণ নোটবুক আৰু এডাল পেঞ্চিল কিনিলো। আৰু আৰম্ভ কৰিলোঁ। মই ভাবি নাছিলো যে এই সৰু পদক্ষেপটোৱে মোৰ জীৱন সলনি কৰি দিব।
মোৰ সৃষ্টিশীলতাৰ দুৱাৰ খোলা প্ৰক্ৰিয়া
প্ৰথমে মই কেৱল ৰেখা টানিছিলো। তাৰ পিছত আকৃতি। মই নিজকে কৈছিলো, “ইয়াত কোনেও নাই, কোনেও বিচাৰি নাচায়। কেৱল মই আৰু মোৰ ভাবনা।” দিনক দিনে মোৰ হাতৰ মুভমেন্ট সলনি হ’বলৈ ধৰিলে। মই অনুভৱ কৰিবলৈ ধৰিলোঁ এটা নতুন শক্তি।
গৱেষণা মতে, সৃষ্টিশীল কাম কৰিলে মানুহৰ মানসিক চাপ ৭৫% লেহেমীয়া হ’ব পাৰে। মই নিজেই ইয়াক অনুভৱ কৰিছিলো। আগতে মোৰ মূৰটো ভাবনাৰে ভৰি থাকিছিল। কিন্তু ছবি আঁকোতে মই বৰ্তমান সময়তে জীয়াই আছিলো। ই এক ধ্যানৰ দৰে আছিল।
মই কিছুমান কৌশল শিকিলো। যেনে:
- প্ৰতিদিনে এটা কাম: দিনটোৰ ১৫ মিনিটমান কাগজ এখনলৈ দিয়া। ইয়াতকৈ বেছি নহ’লেও হ’ব।
- ফলাফলৰ চিন্তা নকৰিবা: আৰম্ভণিতে মই বহুতো ‘বেয়া’ ছবি আঁকিছিলো। কিন্তু সেইবোৰে মোক শিকাইছিল।
- প্ৰকৃতি চোৱা: গছৰ পাত, ডাৱৰৰ ৰূপ, পানীৰ ঢৌ – এইবোৰেই মোৰ প্ৰকৃত অনুপ্ৰেৰণা আছিল।
কলাই কেনেকৈ মোক সলনি কৰিলে
কলা চৰ্চা কৰাৰ পিছত মই বেলেগ মানুহ হৈ পৰিলো। আগতে মই সমস্যাবোৰক ভয় কৰিছিলো। এতিয়া মই সেইবোৰক এক নতুন দৃষ্টিৰে চাবলৈ শিকিলো। যেনেকৈ এটা ‘ভুল’ ৰেখাই এখন ছবিত নতুন মাত্ৰা যোগ কৰিব পাৰে, তেনেকৈ জীৱনৰ বাধাবোৰেও নৱীন সম্ভাৱনাৰ সৃষ্টি কৰে।
মোৰ আত্মবিশ্বাস বাঢ়িল। মই আনক মোৰ শিল্প দেখুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিলো। আচ