জীৱনটো কেতিয়াবা এনে লাগেনে যেন এটা ৰোলাৰ কষ্টাৰত উঠি আছোঁ? 😅 এটা মুহূৰ্তত সকলো ঠিক আছে, পিছৰ মুহূৰ্ততেই এটা ডাঙৰ জীৱনৰ পৰিৱৰ্তনই আমাক লগে লগে ওলোটাই পেলায়। মই বহু বছৰ ধৰি এই কথাটো অনুভৱ কৰি আহিছোঁ। বিশেষকৈ, ব্যক্তিগত বিকাশৰ বাটত থকা পৰিৱৰ্তনবোৰে মোক শিকাইছে কেনেকৈ অভিযোজন কৰিব লাগে। আজিৰ এই লেখাটোত, মই আপোনালোকক ক’ম কেনেকৈ মই জীৱনৰ ডাঙৰ পৰিৱৰ্তনবোৰৰ সৈতে মোকাম কৰিলোঁ। এই যাত্ৰাটো সহজ নাছিল, কিন্তু ই মোক মনোবল আৰু আত্মসহায়ৰ বিষয়ে বহুতো মূল্যৱান শিক্ষা দিছে।
মোৰ জীৱনত এনে এটা সময় আছিল যেতিয়া মই এটা স্থিৰ, নীৰস চাকৰি কৰি আছিলোঁ। দিনটো একে ধৰণে কটাই দিছিলোঁ। কিন্তু মোৰ অন্তৰত এটা অস্থিৰতা আছিল। মই অনুভৱ কৰিছিলোঁ যে মই আৰু বেছি কিবা এটা কৰিব লাগিব। এদিনাখন হঠাতে মই মোৰ চাকৰি এৰি দিম বুলি সিদ্ধান্ত ল’লোঁ। এই সিদ্ধান্তটোৱে মোৰ জীৱনত এক বিশাল পৰিৱৰ্তন আনিলে। ভৱিষ্যতটো অনিশ্চিত আছিল। কিন্তু মই আগবাঢ়ি গ’লোঁ।
প্ৰথমটো পৰিৱৰ্তনটো আছিল আটাইতকৈ কঠিন। নতুনকৈ কাম বিচাৰিবলৈ ওলোৱা, নতুন মানুহৰ লগত চিনাকি হোৱা—এইবোৰে এক নতুন পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিলে। মই নিজকে সুধি থাকিলোঁ, “মই এইবোৰ কৰিব পাৰিমনে?” ভয় আৰু উদ্বেগে মোক আগুৱাব নিদিছিল। কিন্তু মই বুজি পাইছিলোঁ যে এই পৰিৱৰ্তন পৰিচালনা কৰাটোৱেই মোৰ বাবে এটা ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান।
পৰিৱৰ্তনক স্বীকাৰ কৰাটোৱেই প্ৰথম পইচা
মই শিকিলোঁ যে পৰিৱৰ্তনক অস্বীকাৰ কৰিলে একো লাভ নহয়। মানুহৰ মন স্বভাৱতে স্থিৰতাক ভাল পায়। এক সমীক্ষাত পোৱা গৈছে যে, ৭০% লোকেই পৰিৱৰ্তনক প্ৰথমতে ভয় কৰে। ময়ো তেনে আছিলোঁ। কিন্তু মই বুজি পাইছিলোঁ যে এই জীৱনৰ পৰিৱৰ্তনবোৰ অৱশ্যম্ভাৱী। ইয়াক গ্ৰহণ নকৰিলে জীৱনটো স্থিৰ হৈ ৰ’ব। গতিকে, মই পৰিৱৰ্তনক স্বীকাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ। ইয়াক এটা সুযোগ হিচাপে চাবলৈ শিকিলোঁ।
মই মোৰ মনৰ ভয়বোৰ কাগজ এখনত লিখিবলৈ ধৰিলোঁ। কি কি কাৰণত মই ভয় খাইছোঁ, সেইবোৰ লিখি উলিওৱাটোৱে মোক বহুত সাহস দিছিল। এয়া এক প্ৰকাৰৰ আত্মসহায়ৰ কৌশল আছিল। যেতিয়া ভয়বোৰ মূৰ্ত ৰূপ লয়, তেতিয়া সিহতক পৰাজয় কৰাটো সহজ হয়। মই দেখিলোঁ যে মোৰ বহুতো ভয়ই অমূলক আছিল।
সৰু সৰু লক্ষ্য বনোৱাৰ শক্তি
ডাঙৰ লক্ষ্য এটালৈ চালে ভয় লাগিবই। মই এই ভয় দূৰ কৰিবলৈ এটা কৌশল অৱলম্বন কৰিলোঁ। মই মোৰ ডাঙৰ লক্ষ্যক সৰু সৰু টুকুৰাত ভাগ কৰি ল’লোঁ। যেনেকৈ, নতুন কেৰিয়াৰ এখন গঢ়ি তোলাটো ডাঙৰ লক্ষ্য। কিন্তু প্ৰথম দিনাটোৰ বাবে মোৰ লক্ষ্য আছিল মাত্ৰ তিনিটা নতুন ব্যক্তিৰ লগত নেটৱৰ্কিং কৰা।
এই সৰু সৰু জয়বোৰে মোৰ মনোবল অতি বেছি শক্তিশালী কৰি তুলিছিল। এটা অধ্যয়নত দেখা গৈছে যে, যিসকল লোকে সৰু, নিয়মিত লক্ষ্য বনায়, তেওঁলোকৰ জীৱন দক্ষতা উন্নত হোৱাৰ সম্ভাৱনা ৪২% বেছি। মোৰ বাবে এই সৰু পদক্ষেপবোৰ আছিল এনে—
- ⏰ দিনটোৰ বাবে এটা সাধাৰণ কৰ্মতালিকা বনোৱা।
- 📖 প্ৰতিদিনে নতুন বিষয় এটা শিকিবলৈ চেষ্টা কৰা।
- 🧘 প্ৰতিদিনে ১০ মিনিট ধ্যান কৰা।
এই সৰু সৰু কামবোৰে মোক ডাঙৰ পৰিৱৰ্তনটোৰ বাবে সাজু কৰি তুলিছিল। ই মোৰ অভিযোজন ক্ষমতাক শক্তিশালী কৰিছিল।