এটা কথা ভাবি চাওক। দুৰ্যোগ আহিলে আমি সদায় কিয় ভাগৰি পৰো? মানুহৰ মনটোৱে এটা ধৰণৰ ‘পেনিক মোড’ত সোমাই যায়। কিন্তু কিছুমান মানুহ আছে, যিয়ে একেই পৰিস্থিতিতো কেনেকৈ অটল থাকে? ইয়াৰ প্ৰকৃত ৰহস্য হ’ল মনৰ শক্তি আৰু স্থিৰতা গঢ়ি তোলা। দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা মানে কেৱল ভৌতিক সাজ-সৰঞ্জাই নহয়, ইয়াৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগটো হ’ল মানসিক সাজুৱতা। গতিকে, দুৰ্যোগৰ মাজতো মনৰ শক্তি কেনেকৈ বাঢ়িব সেই কথাই আজিৰ আলোচনাৰ মূল বিষয়।
কঠোৰ সময়বোৰে আমাক ভাঙি পেলাব বিচাৰে। কিন্তু আমি যদি মনটোক শিকাই ল’ব পাৰো, তেন্তে আমি ভাঙি নপৰি বাঙি উঠিব পাৰিম। এইটোৱেই হ’ল সহনশীলতা। ই এটা দক্ষতা, জন্মগত নহয়। আপুনিও ইয়াক গঢ়ি তুলিব পাৰে।
মই এগৰাকী বন্ধুৰ কথা ভাবি আছো। তেওঁৰ ব্যৱসায়টোৱে মহামাৰীৰ সময়ত ভয়ংকৰ ধাকটা খাইছিল। তেওঁৰ কথাত, “মই ভাবিছিলো সকলো শেষ। কিন্তু মই ধ্যান আৰু নিজকে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিলো। লাহে লাহে মই উপলব্ধি কৰিলো যে সমস্যাটোৱেই মোক নতুন দিশ চাবলৈ শিকালে।” তেওঁৰ এই অভিজ্ঞতাই দেখুৱায় যে আত্মবিশ্বাস ঘূৰাই পোৱাটো সম্ভৱ।
মনটোক কেনেকৈ “ৰিবাউণ্ড” কৰিব পাৰি? কিছুমান সহজ কৌশল
একেবাৰে সাধাৰণ কথালৈ মনত ৰাখিব। যেতিয়া আপুনি জিমত ওজন তোলে, মাংসপেশীবোৰ ছিঙি যায় আৰু পুনৰ গঢ়ি উঠে। সেইদৰে কঠিন সময়বোৰেও আমাৰ মানসিক মাংসপেশী ছিঙি দিয়ে, যাতে আমি আগতকৈ শক্তিশালী হৈ গঢ়ি উঠিব পাৰো। ইয়াকেই resilience বোলে।
গৱেষণাই দেখুৱায়, যিসকল লোকে নিয়মিতভাৱে ধ্যান বা mindfulness অনুশীলন কৰে, তেওঁলোকৰ উদ্বেগ ৩০% কমে। কিয়নো এই অনুশীলনে মস্তিষ্কৰ সেই অংশটো শক্তিশালী কৰে যিয়ে ভয় আৰু চাপ নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।
প্ৰথম টিপ: বাস্তৱবাদী আশাবাদী হোৱা
ইয়াত কেতিয়াও “সকলো ঠিক হ’ব” বুলি ভাওনা কৰা নহয়। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল সমস্যাক স্বীকাৰ কৰি তাৰ মাজৰ পৰা এটা সৰু আশাৰ ফালে মন দিয়া। উদাহৰণস্বৰূপে, “মোৰ চাকৰিটো গ’ল, কিন্তু মই আগতে যি দক্ষতা শিকিছো, তাৰে মই অনলাইনত এটা ছোট কোৰ্ছ তৈয়াৰ কৰিম।” এই দৃষ্টিভংগীটোৱে আত্মবিশ্বাসক জীয়াই ৰাখে।
- কৰিবলগীয়া কাম: দিনটোৰ শেষত তিনিটা সৰু ভাল কথা লিখি ৰাখক। যেনে- আজি ভালকৈ সাজিলো, এগৰাকী পুৰণি বন্ধুৰ ফোন পালো।
- নকৰিবলগীয়া কাম: নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে বলিয়া নকৰিব। “মই একো কৰিব নোৱাৰো”ৰ সলনি “বৰ্তমান এইটো কঠিন লাগিছে, কিন্তু মই উপায় বিচাৰিম” বুলি ভাবক।
দ্বিতীয় টিপ: নিয়ন্ত্ৰণৰ সীমা বুজি লোৱা
আমি সদায় নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰো কি হ’ব, কিন্তু আমি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰো আমি তাৰ প্ৰতি কি প্ৰতিক্ৰিয়া দেখুৱাম। এই কথাটোৱেই স্থিৰতাৰ মূলমন্ত্ৰ।
এটা কাগজ এখন লওক। এখন কলামত যিবোৰ কথা আপুনি নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰে (যেনে- নিজৰ দৈনন্দিন অভ্যাস, চিন্তাৰ ধৰণ) আৰু আনখনত যিবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে (যেনে- বজাৰৰ অৱস্থা, আনৰ কথা) লিখক। মনযোগ দিয়ক প্ৰথম কলামটোলৈ। ইয়েই হ’ল আপোনাৰ শক্তিৰ ক্ষেত্ৰ।
তৃতীয় টিপ: সৰু সৰু জয় উদযাপন কৰা
সহনশীলতা গঢ়ি তোলাটো মেৰেথন দৌৰৰ দৰে। আপুনি যদি প্ৰতিটো মাইলৰ শেষত নিজক প্ৰশংসা নকৰে, তেন্তে ভাগৰি পৰাটো স্বাভাৱিক। আজিৰ পৰাই আৰম্ভ কৰক।
- এটা টু-ড