ସମୟକୁ କେହି ଅଟକାଇ ପାରିବେ କି? ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଭାବୁଥିଲି ଏହା କେବଳ ସାଇ-ଫାଇ ଫିଲ୍ମରେ ସମ୍ଭବ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମୋ ଫର୍ଟିଲିଟି ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ରାସ୍ତା ଖୋଜିବାକୁ ପଡ଼ିଲା, ମୁଁ ଜାଣିଲି ଯେ ମାତୃତ୍ୱ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଏକ ଦୌଡ଼ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ଏହା କେବଳ ଏକ ଚିକିତ୍ସା ନୁହେଁ, ଏହା ଏକ ଭାବନାର ଯୁଦ୍ଧ। ଚାରିମାସ ସମୟ ଥମାଇବାକୁ – ମୋର ମାତୃତ୍ୱ ବଞ୍ଚାଇବାର ଦୌଡ଼ – ଠିକ୍ ସେହିପରି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି କୌଣସି ମା’ ନିଜ ଶିଶୁ ପାଇଁ ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଲଢ଼େ।
ମୁଁ ୩୨ ବର୍ଷର ହୋଇଗଲି। ଏବଂ ହଠାତ୍ ମୋ ଶରୀର ମୋତେ କହିଲା, “ତୋର ସମୟ ଫୁରୁଛି।” ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣୁ, ମାଆ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ବୟସ ସହିତ କମିଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହା କେବେ ଏତେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଲାଗିନଥିଲା। ଯେପରି କେହି ତୁମର ସ୍ବପ୍ନକୁ ଏକ ଡାଏରୀରୁ ଫାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି। ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି, “ସତରେ ମୁଁ ତ ବଞ୍ଚିଛି, ମାତ୍ର ମୋ ମାତୃତ୍ୱ କାହିଁକି ହଜିଯିବା ଆରମ୍ଭ କଲା?”
ଏହା ଥିଲା ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏଗ୍ ଫ୍ରିଜିଂ ବିଷୟରେ ଆବିଷ୍କାର କଲି। ଏହା କେବଳ ଏକ ମେଡ଼ିକାଲ ପ୍ରୋସେଡ଼ର ନୁହେଁ; ଏହା କାଲିକୁ ଆଜିରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବାର ଏକ ଚେଷ୍ଟା। ମୋ ଡାକ୍ତର କହିଲେ, “ଚାରିମାସ ଭିତରେ ତୁମର ଏହା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” ଏବଂ ମୁଁ ସେହି ଚାରିମାସରେ ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲି।
ମୁଁ ଜାଣେ, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭାବନା ସହିତ ଲଢ଼ିଥିବେ। “ମୁଁ ପରେ ମାଆ ହେବି,” ଆମେ କହିଥାଉ। କିନ୍ତୁ “ପରେ” କେବେ ଆସେ? ଫର୍ଟିଲିଟି ଚିକିତ୍ସା ବିଷୟରେ ଆମେ କେବଳ ଟିକିଏ ଶୁଣିଥାଉ, କିନ୍ତୁ ଏହା କେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ, କେହି କହେନି।
ଗୋଟିଏ ଦିନ ମୁଁ ମୋ ବନ୍ଧୁ କୁହୁଳିକୁ ଦେଖିଲି। ସେ ୩୫ ବର୍ଷରେ ବିବାହ କରିଥିଲା ଏବଂ ତା’ର ମାଆ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ୧୫% ଥିଲା। ତା’ର ଆଖିରେ ଥିଲା ଦୁଃଖ, ଯେପରି କେହି ତା’ଠାରୁ ତାର ଶିଶୁକୁ ଛଡ଼ାଇ ନେଇଛି। ମୁଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲି, ମୁଁ ସେହି ପଥରେ ଚାଲିବି ନାହିଁ।
ମୋ ଫର୍ଟିଲିଟି ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ଥିଲା – ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖରେ ଯିବା। ସେଠାରେ ମୁଁ ଜାଣିଲି, ସମୟ ଥମାଇବା ପାଇଁ ବିଜ୍ଞାନ କେତେ ଆଗକୁ ବଢ଼